หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 24 มกราคม 2557 15:46 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9 (ต่อ)
       
       อีกมุมห่างออกไป จรรยากับเขมิกาเดินกันมา เขมิกามองนั่นนี่ไม่ได้มองไปทางปรียา
       “จะซื้อเสื้อผ้าให้คุณสามีฉันหรือ พวกนี้เขามีเต็มตู้”
       “ไม่ใช่แผนกนี้ ต้องขึ้นไปอีกชั้น”
       จรรยาหันไปเห็นปรียากำลังยิ้มแย้มกับโยธิน หยุดเดินทันที จรรยายืนจ้องไม่พอใจ
       “เชอะ ต่อหน้าคุณชานนท์ทำแอ๊บเป็นนางงามโลกสวย แต่ลับหลังระริกระรี้กับผู้ชายคนอื่น”
       เขมิกาหันมา
       “หมายถึงใครหรือ”
       “ก็แม่ปิรันย่า จอมเขมือบผัวชาวบ้านไง” เขมิกามองตามเห็นปรียา แต่ไม่เห็นหน้าโยธินเพราะโยธินหันหลังให้ “แบบนี้มันต้องฉีกหน้ากากกันหน่อย จะได้ไม่กล้ามาแทะเล็มคุณชานนท์เป็นอาหารเสริมอีก”
       จรรยาตรงดิ่งไปทางปรียา
       “นี่อย่าไปยุ่งเลยน่า ยัยจรรยานี่ยังไงนะ สงสัยจะรักพี่ขวัญเอามากๆ หึงแทน หวงแทนยิ่งกว่าเราซะอีก”
       เขมิการีบตาม ไม่อยากให้มีเรื่องกัน
       
       ปรียาส่งเนคไทให้พนักงาน
       “ช่วยห่อเป็นของขวัญด้วยค่ะอย่าลืมดึงป้ายราคาออกด้วยนะคะ”
       พนักงานเดินออกไป จรรยาเดินเข้ามามองหน้าโยธิน
       “คนนี้เอาไว้ควงวันคู่หรือวันคี่คะคุณปรียา”
       โยธินงง ปรียาหันมาเห็นจรรยา ตกใจเล็กน้อย
       “ช่วยระวังคำพูดของคุณหน่อยนะคะ”
       “ถ้าคุณเป็นแฟนของเธอ ช่วยตักเตือนเธอหน่อยว่า กรุณาอย่ามาเป็นมือที่สามในครอบครัวเพื่อนฉัน” จรรยาบอกโยธิน แล้วหันมาพูดกับปรียา “ช่วยท่องจำไว้ด้วยคุณชานนท์เป็นของหวงไม่ใช่ขนมเค้กที่จะตัดแบ่งให้ใครกินก็ได้”
       โยธินรีบสวมวิญญาณกะเทยเพื่อช่วยปรียา
       “ต๊าย ใครปล่อยนังหอยเสียบปากอ้า ออกมาโชว์โง่แถวนี้ช่วยเบิกตาตุ่มแกด้วยนะยะว่าฉันนะเป็นแฟนปรียาได้หรือเปล่า”
       จรรยาตกใจที่เข้าใจผิดว่าเป็นผู้ชาย
       “คุณ! เป็นตุ๊ดตู่”
       “ตั้งแต่หลุดออกมาจากท้องพ่อท้องแม่เลยย่ะ แล้วรู้ไว้เสียด้วยว่าเพื่อนเลิฟของฉันคนนี้ไม่ได้แย่งขนมเค้กของใคร เขารักคุณชานนท์ด้วยใจจริง” จรรยาโมโห
       “คุณเป็นคนนอกอย่ามาสู่รู้ คุณชานนท์รักขวัญ ขวัญก็รักคุณชานนท์ สองคนเขารักกันสุดหัวใจ เพื่อนคุณมันแมวขโมย”
       “แล้วหล่อนนอนใต้เตียงเพื่อนหรือไงยะถึงรู้ว่าผัวเมียเขารักกันเพื่อนเธอไม่ได้รักคุณชานนท์ อย่ามาจิ้นมั่ว”
       จรรยาโกรธจัด เงื้อมือ
       “แกนั่นแหละพูดมั่วๆ นังหน้าด้าน”
       จรรยาจะตบ โยธินเงื้อมือบ้าง
       “มาสิมา แม่ก็มือตบอันดับหนึ่งของประเทศเหมือนกัน”
       ปรียารีบดึงมือโยธิน
       “อย่าค่ะอายเขา”
       เขมิการีบวิ่งเข้ามาดึงมือจรรยา
       “พอแล้วจรรยา อยากขึ้นยูทูปได้ดังข้ามคืนหรือไง”
       โยธินตกใจเห็นเขมิกา เขมิกาหันมาเห็นโยธินจะอ้าปากเรียกเฮียแต่ยั้งไว้ทัน โยธินกลัวโดนเขมิกาเล่นงานที่รู้จักกับปรียาแล้วปิดไว้ โยธินรีบปิดๆ หน้าตัวเอง แต่ยังดัดเสียงเป็นกะเทยอยู่
       “รีบไปดีกว่าฮ้า ลืมไปว่ามีนัดตบนม เดี๋ยวโดนลัดคิว”
       โยธินบังๆ หน้าไม่ยอมมองหน้าเขมิการีบดึงปรียาไปทันที เขมิกาช็อกมากที่เห็นโยธินเป็นกะเทย
       “นึกว่าเป็นแฟนของปรียา ที่แท้ก็อีแอบ ถ้าเธอมาช้ากว่านี้นะเป็นได้ตบกันกลางห้างแล้ว”
       เขมิกาพูดไม่ออกมัวแต่คิดไปมาว่าโยธินทำบ้าอะไรแบบนี้
       
       ประชาดูกระเป๋าสะพายที่ซื้อให้เขมิกา ชานนท์เปิดประตูเข้ามา ประชาตกใจรีบเอากระเป๋าใส่ถุง ลุกยืนต้อนรับชานนท์ ชานนท์มองถุงบนแบรนด์เนมบนโต๊ะ อมยิ้ม
       “ซื้อของให้แฟนหรือ”
       ประชามีพิรุธ
       “ครับ อยากเอาใจเขาหน่อย”
       “ผู้หญิงชอบของสวยๆ งามๆ กันทั้งนั้น ถ้าได้จากแฟนยิ่งดีใจยกเว้นอยู่คนหนึ่ง ภรรยาผม ไม่เอาเลยของพวกนี้”
       “บางทีเขาอาจอยากได้จากคนที่เขารักก็ได้นะครับ” ชานนท์งงที่ประชาพูดแบบนี้ ประชารีบแก้ตัว “ผมหมายถึงคุณชานนท์เป็นคนที่คุณขวัญรัก ซื้ออะไรให้เขาก็คงชอบหมดแหละครับ” ชานนท์ยิ้ม
       “ผมก็ว่าอย่างนั้น ผู้หญิงบางทีก็ปากแข็ง ผมเกือบลืมจะเข้ามาบอกคุณว่า พรุ่งนี้เชิญทานข้าวเย็นที่บ้านนะ”
       “มีอะไรพิเศษหรือครับ”
       “นิลเขาอยากเลี้ยงวันเกิดผม ก็ไม่ได้จัดงานอะไรหรอก แค่ทานข้าวกันเองภายใน ไม่ต้องซื้อของขวัญนะ แค่พาแฟนมาก็พอบอกตามตรงว่าอยากรู้จักน้องสะใภ้ พามาให้ได้ล่ะ”
       ประชามองที่ถุง
       “ครับ ผมไปแน่”
       ชานนท์ยิ้มพยักหน้า
       
       เย็นวันต่อมาเขมิกาโทรศัพท์หาโยธิน สัญญาณโทรติด แต่ไม่มีคนรับสาย
       โยธินยืนมองมือถือบนโต๊ะ ยื่นมือไปแต่หดกลับ
       “ขืนรับ ต้องโดนซักฟอกเรื่องปรียาแน่”
       โยธินหวาดเสียวไม่กล้ารับ ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มาดึงแบตเตอรี่ออก สัญญาณมือถือโยธินเงียบไป เขมิกาโวย
       “เฮียคิดหลบเข็มหรือ ปิดเครื่องหนีทำไม” เขมิกาหงุดหงิด หันไปทางประตูบ้านพักตะโกนถาม “เสร็จหรือยัง ทำไมนานนักล่ะ”
       ไม่มีเสียงตอบ เขมิกาเลยเดินเข้าไป ในห้องว่างเปล่า เม่นไม่อยู่แล้ว
       “อ้าว เจ้าเม่นไปไหนแล้ว”
       
       ที่สวนหย่อมหน้าตึก ตั้งโต๊ะเครื่องดื่มมีร่มคันใหญ่กาง และมีพวกโมบายห้อยประดับกับร่ม นิลยืนเกาะแขนมณฑามองแป้นกับโย่ง จัดวางอาหาร
       “อาหารลงครบหรือยัง”
       “ยังคะ ยังขาดต้มยำกุ้งใหญ่ จะรอเสิร์ฟตอนทานแบบร้อนๆ”
       “ไอ้โย่ง ทำไมช้อนกลางไม่มี”
       “ชะอุ๊ย ลืมครับ”
       “พวกมารยาททางสังคมบกพร่อง สอนกรอกหูเช้าเย็นไม่เคยจำ รีบไปเอามาเดี๋ยวนี้”
       โย่งเดินไป แววนิลมองสำรวจอาหาร
       “ทำไมชุดนี้ไม่มีมะม่วงหิมพานต์ ฉันสั่งให้ทำ 3 ชุดไม่ใช่หรือ ขาดไปไหนหนึ่ง แกอมไปใช่มั้ยนังแป้น”
       “เปล่านะคะ หนูก็วางครบ 3 ชุดแล้วนี่คะ แล้วทำไม... ว้าย!”
       แป้นร้องตกใจ เพราะที่ใต้โต๊ะ เม่นมุดออกมาตรงที่แป้นยืน ในมือถือจานเม็ดมะม่วง ปากยังเคี้ยวไม่หยุด
       “ไอ้เม่น แกนี่เอง ขโมยกินของๆ ฉันหรือ ไอ้ตะกละ แป้น ไล่มันไปให้พ้นหน้าฉัน”
       แป้นจับแขนเม่น เขมิการีบวิ่งเข้ามาหาเม่น
       “เม่น มาอยู่นี่เอง จะมาก็ไม่ยอมบอก พี่ก็รอไปเถอะ”
       “ผมพูดกับพี่นางฟ้าไม่ได้ เพราะพี่นางฟ้ากำลังคุยกับโทสับอยู่”
       มณฑามองเขมิกา
       “คุณผู้หญิงพามันมาหรือคะ”
       “ฉันเป็นคนให้ขวัญพามาเอง”
       
       ทุกคนหันไปทางเสียง ชานนท์เดินเข้ามา เม่นรีบวิ่งไปหาชานนท์เกาะแขนแน่น แววนิลกับมณฑามองเม่นแบบรังเกียจ

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
        ชานนท์ส่งน้ำอัดลมกระป๋องให้เม่น เม่นดีใจรับมา
       “จำไว้ อย่าไปอยู่ใกล้คุณนิล เธอไม่ค่อยสบายก็เลยอารมณ์ไม่ดี”
       “แม่ก็ไม่สบายด้วยใช่เปล่า” เม่นถามซื่อๆ ชานนท์กับเขมิกามองหน้ากัน
       “แม่เม่นเขาเป็นคนขี้บ่น ก็โดนบ่นกันถ้วนหน้า พี่แป้น พี่โย่ง ก็โดนหมด”
       “แม่เป็นวัยทอง ทีวีบอกผู้หญิงอายุเยอะๆ เป็นวัยทอง เป็นลูกต้องไม่โกรธแม่ ต้องอดทน”
       เขมิกากับชานนท์ขำออกมาพร้อมกัน
       “ถูก แม่เขาเป็นวัยทองอย่าไปถือสา”
       โย่งเดินเข้ามาหาชานนท์
       “ผู้จัดการมาแล้วครับ”
       “ดูแลเม่นด้วยนะ” ชานนท์สั่งโย่ง
       “ครับคุณผู้ชาย”
       “วันนี้ประชาจะพาแฟนมาเปิดตัว” ชานนท์บอกเขมิกา เขมิกางง
       “แฟนหรือฮะ”
       “ไปรู้จักกันไว้ ฉันก็เพิ่งเจอวันนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน”
       ชานนท์จูงมือเขมิกา เขมิกาตามชานนท์ไปแบบมึนตึ้บว่าแฟนคนไหน
       
       ประชาเดินเข้ามา ชานนท์กับเขมิกาเดินมาต้อนรับ ประชาส่งกล่องใส่เป็ดย่างให้
       “คุณชานนท์ห้ามซื้อของขวัญ ผมก็เลยซื้อเป็ดย่างมาร่วมสมทบด้วย”
       ชานนท์รับมาส่งให้เขมิกา
       “กับข้าวนิลเขาเตรียมไว้เยอะแยะ จะกินยังไงหมดเนี่ย” ชานนท์มองหาแฟนประชา “ไหนล่ะคนที่บอกว่าจะพามาด้วย”
       ประชามองหน้าเขมิกา
       “เขาเกิดมีธุระกะทันหันครับเลยมาไม่ได้”
       “น่าเสียดาย ไม่เป็นไรไว้โอกาสหน้ายังมี ไปนั่งคุยที่โต๊ะกันก่อน”
       “ฉันจะเอาไปให้แป้นใส่จาน”
       เขมิกาเดินไป ชานนท์พาประชาเดินไปที่โต๊ะอาหาร ห่างออกมา มณฑามองประชาที มองเขมิกาทีแล้วยิ้มร้ายๆ
       
       แววนิลนั่งที่เก้าอี้ห่างจากมุมเครื่องดื่มไม่กี่ก้าว แววนิลหิวน้ำตัดสินใจลุกยืนแล้วค่อยๆ เดินช้าๆ ด้วยตัวเองไป พอไปถึงโต๊ะเครื่องดื่มจะเอื้อมมือเกาะโต๊ะไว้ แต่ขาหมดแรงเกาะพลาดจะหกล้ม เม่นเข้ามาพยุงไว้ทัน
       “คุณหนูนิลระวัง”
       แววนิลรีบเกาะโต๊ะไว้แน่น หันมามองเป็นเม่นอย่างรังเกียจ
       “แกจะทำอะไรฉัน ปล่อยฉัน อี๊ สกปรก ไอ้ตัวเชื้อโรค”
       เม่นตกใจกลัว
       “เปล่าๆ ไม่ได้ทำอะไร”
       แววนิลใช้อีกมือคว้าแก้วน้ำสาดใส่เม่น
       “ออกไปห่างๆ ฉัน”
       เขมิการีบเข้ามาจับแขนเม่น
       “เม่นไปทำอะไรคุณน้องสามีฮะ ถึงต้องไล่เหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้”
       “ก็มันเข้ามาใกล้ฉัน จับแขนฉัน ฉันกลัวว่ามันจะทำร้าย คนมันบ้าๆ บอๆ ไว้ใจได้ที่ไหน”
       “เม่นไปจับแขนคุณนิลเขาทำไม เราเป็นผู้ชายเที่ยวไปโดน ตัวผู้หญิงมันไม่แมนนะเข้าใจมั้ย”
       “แต่คุณหนูนิลจะหกล้ม ถ้าผมไม่ช่วยจับแขนไว้ ล้มไปก็จะเจ็บ” เม่นหันไปยกเก้าอี้ข้างตัวมาวางตรงแววนิล เขมิกากับแววนิลมองตาม “นั่งดีกว่า จะได้ไม่ล้ม”
       แววนิลเห็นน้ำใจของเม่นถึงกับอึ้งไป เขมิกาซึ้งพูดกับแววนิล
       “ชัดเจนแล้วนะฮะ ว่าคนที่คุณน้องเรียกว่าบ้าๆ บอๆ จิตใจเขาเป็นยังไง”
       มณฑาเดินหน้าตื่นเข้ามาห่วงแววนิล
       “มีอะไรคะคุณหนู” มณฑามองเม่น “ไอ้ตัวดีแกมาก่อเรื่องทำให้คุณหนูไม่พอใจอีกแล้วใช่มั้ย มานี่ ฉันจะหวดให้หลังลายเชียว”
       เม่นรีบหลบหลังเขมิกา แววนิลดึงมณฑาไว้ทัน มณฑารีบหยุดเดินเพราะห่วงแววนิลจะล้ม
       “อย่านม มันไม่ได้ทำอะไรนิล พานิลไปที่โต๊ะเถอะค่ะ”
       มณฑาให้แววนิลเกาะแขนพาเดินกันไป เขมิกาหันมาทางเม่น
       “พี่พูดจากใจจริงนะไอ้น้อง” เขมิกายกนิ้วโป้งให้สองนิ้ว “นายมันโคตรเจ๋งเลย”
       เม่นทำนิ้วเลียนแบบบ้าง
       “โคตรเจ๋ง”
       
       ชานนท์นั่งหัวโต๊ะ เขมิกานั่งข้างขวาของชานนท์ ถัดไปเป็นเม่น แววนิลนั่งข้างซ้ายของชานนท์ติดกับมณฑา ถัดไปเป็นประชา ชานนท์กำลังหยิบของขวัญจากกล่องเป็นนาฬิกาฝังเพชรราคาแพง
       “นิลใส่ให้ค่ะ”
       แววนิลหยิบไปใส่ที่ข้อมือชานนท์
       “ไม่เห็นต้องซื้อของแพงแบบนี้”
       “สำหรับพี่ชายคนเดียวของน้อง แค่สามแสนกว่าๆ ไม่ถือว่าแพงเลย” โย่ง แป้นตาโต มณฑาภูมิใจ แววนิลมองเขมิกา “แล้วคุณพี่สะใภ้ล่ะซื้ออะไรให้พี่ชายฉัน”
       เขมิกาส่งของขวัญให้ชานนท์ มองแววนิลกวนๆ
       “ราคาแทบประเมินไม่ได้เลยล่ะ”
       “เปิดเลยค่ะพี่นนท์ อยากรู้ว่าจะสักเท่าไหร่กันเชียว”
       
       ขณะนั้นปรียาใส่ชุดเกาะอกสั้นดูเซ็กซี่แบบที่ไม่เคยใส่มาก่อน เดินตรงไปที่งาน ปรียามองกล่องของขวัญในมือ ยิ้มแย้มคิดว่าชานนท์ต้องชอบ
       ชานนท์เปิดฝากล่องออก ชานนท์หยิบออกมาดูเป็นหุ่นยนต์สังกะสีแบบไขลาน 3 ตัว ชานนท์หน้านิ่งยังไม่แสดงอาการ
       “โคตรเจ๋ง”
       เม่นบอก แววนิลค้อนเม่น เม่นหัวหด
       “เชื่อแล้วว่าประเมินราคาไม่ได้จริงๆ ขยะดีๆ นี่เอง”
       แววนิลบอกอย่างสะใจ ชานนท์ยังไม่ยิ้ม เดินไปหยุดที่เขมิกา ชานนท์ยิ้มแบมือให้เขมิกาจับ เขมิกางงๆ แต่ก็วางมือบนมือชานนท์ ชานนท์ดึงให้เขมิกายืนแล้วดึงเธอเข้ามาหอมแก้ม เขมิกายืนตัวแข็งตีหน้าไม่ถูก ประชาหึง กำมือแน่น มณฑาเหลือบมองมือประชารู้ว่ากำลังหึง ปรียายืนมองอยู่อย่างเสียใจ
       “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยากได้มันมาก”
       เขมิกานึกจรรยา จรรยาพาเขมิกามาที่ร้านของเล่นโบราณแล้วหยิบหุ่นยนต์สังกะสีไขลานส่งให้เขมิกา
       “ไอ้เนี่ยนะ ที่เธอจะให้ฉันซื้อเป็นของขวัญ เด็กไปมั้ง”
       “เชื่อสิ คุณชานนท์ต้องปลื้มปลิ่มสุดๆ ฉันเอาหัวเป็นประกัน”
       “แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าเขาจะชอบ”
       “ขอไม่บอกได้มั้ย เอาเป็นว่าฉันรู้ก็แล้วกัน” เขมิกาไม่อยากเชื่อ
       กลับมาปัจจุบัน
       “มันเป็นความลับส่วนตัวที่บอกไม่ได้”
       “โอเคงั้นฉันไม่ถามต่อ”
       “ของเล่นนี่สำคัญยังไงหรือครับ”
       “มันเป็นของเล่นชิ้นแรกที่คุณพ่อผมซื้อให้ แต่ผมทำหาย ว่าจะไปเดินหาซื้อหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ได้ไปสักที”
       แววนิลอิจฉาเขมิกาหันไปทางอื่น เห็นปรียายืนมองอยู่
       “ปรียา ทำไมถึงเพิ่งมา พี่นนท์เริ่มเปิดของขวัญแล้วนะ”
       ปรียาไม่อยากถูกเปรียบเทียบกับเขมิกา รีบซ่อนของขวัญไว้ข้างหลังก่อนเดินไปหาชานนท์
       “ปรียาขอให้พี่นนท์มีความสุขนะคะ”
       ปรียาเขย่งตัวหอมแก้มชานนท์แบบสายฟ้าแล่บ ชานนท์ตะลึง ทุกคนตะลึง ประชาแอบยิ้มสะใจ เขมิกามองตาค้าง ชานนท์มองมาทางเขมิกา เขมิการีบนั่งลงเบือนหน้าไปทางอื่น ชานนท์รีบสั่งแป้น
       “แป้นตักข้าว เชิญทุกคนทานข้าวร่วมกันครับ”
       
       ชานนท์โกรธปรียา เดินเลี่ยงมานั่งที่หัวโต๊ะ ปรียาวางหน้าเฉยเดินไปนั่งข้างประชา ชานนท์มองเขมิกา เขมิกานั่งนิ่ง บรรยากาศน่าอึดอัด

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
        หลังจากกินอาหารเสร็จแล้วชานนท์มองหาเขมิกาเห็นเขมิกายืนคุยกับเม่น ชานนท์จะไปหาแต่ปรียาปรี่เข้ามาขวางหน้าชานนท์
       “พี่นนท์คะ ปรียามีของขวัญจะให้ค่ะ”
       ชานนท์ชะงักไปหาเขมิกาไม่ได้
       “ขอบใจนะ” ชานนท์รับของขวัญมา
       “เปิดดูสิคะ” ชานนท์เปิดฝากล่องออก หยิบดูเป็นเนคไท “ปรียาลองผูกให้นะคะ อยากดูว่าเข้ากับพี่นนท์หรือเปล่า”
       ปรียาหยิบเนคไท ชานนท์จับข้อมือไว้
       “พี่จะทำยังไงให้ปรียายอมหยุด บอกพี่มาสิว่าพี่จะชดเชยปรียาได้ยังไง”
       ปรียาดึงมือออก สะกดกลั้นความเสียใจ มองหน้าชานนท์
       “ไม่มีอะไรทดแทนพี่นนท์ได้ ไม่มีค่ะ”
       “พี่ไม่อยากเห็นปรียาทำร้ายตัวเองแบบนี้ คนที่เขาเห็นเขาจะหัวเราะและดูถูกเธอ”
       “ถ้าปรียาไม่ทำแบบนี้ ปรียาคงต้องตายค่ะ ขอแค่นี้ก็ไม่ได้หรือคะ” ปรียาร้องไห้ “แค่ให้ปรียาคิดไปเองคนเดียวแบบนี้ก็ไม่ได้หรือคะ”
       ชานนท์เพิ่งเข้าใจสิ่งที่ปรียาทำ สงสารมาก
       “ปรียา”
       ปรียาปาดน้ำตารีบเดินหนีออกจากงาน
       
       อีกมุมหนึ่ง เขมิกาพยายามกดมือถือหาโยธิน
       “เฮียนะเฮียยังไม่ยอมเปิดมือถืออีก”
       เม่นยกกาแฟมาให้
       “กาแฟครับพี่นางฟ้า”
       เขมิกามองไปเห็นแป้นก็เดินเสิร์ฟกาแฟให้คนอื่นเหมือนกันเลยไม่ได้ถามอะไรเม่น
       “ช่วยงานพี่แป้นได้แล้วนะ เก่งมาก”
       เม่นยิ้มดีใจเดินอายๆ ไป เขมิกายกถ้วยกาแฟขึ้น เห็นกระดาษพับเป็นชิ้นเล็กๆ อยู่ใต้ถ้วย เขมิกาเปิดอ่าน
       “เจอกันที่ห้องรับรอง ประชา”
       
       เม่นยกกาแฟให้ประชา ประชารับมา เม่นรีบเดินไป ประชายกถ้วยจะดื่มเห็นกระดาษพับเป็นชิ้นเล็กๆ ใต้ถ้วยเหมือนกัน ประชาเบี่ยงตัวหลบๆ คน เปิดอ่าน
       “เจอกันที่ห้องรับรอง ขวัญตา”
       ประชากวาดตาหาเขมิกา ไม่เห็นเขมิกาแล้ว ประชารีบเลี่ยงออกไป
       มณฑายืนมองประชาแล้วหันไปทางเม่น ที่ยืนกลัวๆ อยู่
       “ถ้าแกบอกใครว่าฉันเป็นคนสั่งให้ยกกาแฟไปให้มันสองคนฉันจะพาแกไปหาหมอฟัน เลาะฟันแกออกให้หมดปาก”
       เม่นรีบปิดปากแน่น โบกมือเสียงอู้อี้
       “ไม่บอก เม่นไม่บอกใคร”
       มณฑายิ้มร้ายๆ
       
       ที่ห้องรับรอง ประชาส่งถุงใส่กระเป๋าราคาแพงให้เขมิกา เขมิกามองแปลกใจ
       “รับไปสิ พี่ซื้อให้ กระเป๋าแบรนด์นี้ขวัญเคยชอบมาก แต่สมัยก่อนพี่รายได้น้อยก็เลยไม่มีปัญญาซื้อให้”
       เขมิการับมามองในถุง
       “มันแพงหรือ”
       “ก็ครึ่งแสนได้” เขมิกาตกใจ
       “โหย มันหิ้วแล้วลอยได้หรือไง ขวัญตาคนเก่าเนี่ยไม่ไหวจะเคลียร์ วัตถุนิยมเว่อร์” เขมิกาส่งคืนประชา “พี่เอาไปคืนเถอะ แล้วเก็บเงินไว้สร้างเนื้อสร้างตัวดีกว่า”
       ประชาประทับใจเขมิกา
       “ขวัญห่วงพี่หรือ” เขมิกาอึกอัก ประชากอดเขมิกาทันที “เธอเปลี่ยนไปมาก มิน่าตอนนี้ไอ้ชานนท์มันถึงรักเธอหัวปักหัวปำ จนพี่เห็นแล้วแทบทนไม่ได้ อยากจะประกาศให้มันรู้ว่าขวัญเป็นแฟนพี่”
       เขมิกาตกใจดันประชาออก
       “อย่านะ พูดไม่ได้เด็ดขาด ฉันไม่อยากเห็นเขาฆ่าพี่ ที่พี่ส่งจดหมายมานัดฉัน ก็เสี่ยงพอแล้ว”
       ประชาแปลกใจ
       “พี่ส่งจดหมายนัดเธอ”
       “อย่าไปใช้อะไรเม่นเลย เกิดพลาดขึ้นมา เม่นจะลำบาก”
       ประชาเอ๊ะใจ แต่ไม่บอกเขมิกา ต้องการหาคนทำเอง รีบบอกเขมิกา
       “พี่ขอโทษที่ใจร้อนไปหน่อย งั้นเรารีบออกไปเถอะ” ประชามองถุงในมือเขมิกาแล้วจับมือเขมิกา “กระเป๋านี่ไม่ต้องคืนพี่ พี่อยากให้ขวัญเห็นว่าพี่ให้ขวัญได้ทุกอย่างไม่แพ้ไอ้ชานนท์”
       ที่ชั้นวางหนังสือมีกล้องวีดีโอซ่อนอยู่รวมกับหนังสือ ไฟสีแดงแสดงการบันทึก
       
       เขมิกาเดินตัวเปล่าตรงมาที่มุมเครื่องดื่ม มณฑายืนเล็งอยู่ แล้วหันไปทางหน้าตึกเห็นประชาเดินออกมาทีหลัง
       มณฑาเลี่ยงออกจากบริเวณสวนหย่อมทันที
       เขมิกายกน้ำดื่ม ชานนท์เดินเข้ามาหา
       “หายไปไหนมา”
       เขมิกาสะดุ้งนิดหนึ่ง
       “ฉัน ไปปล่อยของเสียออกจากตัวมา”
       “คิดว่าหึงฉันเลยหนีไปโดดตึกซะแล้ว”
       “หลงตัวเองไปเปล่าคุณสามี อย่างฉันเนี่ยนะไม่คิดจะตายเพราะความรักหรอก ผู้ชายเหมือนแมลงวันแมลงวี่ บินตอมไปตอมมาน่ารำคาญ”
       “แมลงวันน่ะมันชอบตอมของเหม็นนะ” เขมิกาโดนแซว ชกหมัดใส่ต้นแขนชานนท์ “โอ๊ย”
       “พูดจาให้มันเข้าหูหน่อย ไม่งั้นจะโดนหนักกว่านี้”
       “โหด”
       “ก็เป็นงี้แหละ อยากได้ที่มันนุ่มนิ่มอ่อนหวานน่าทะนุถนอมต้องไปหาแบบปรียาโน่น”
       ชานนท์มองตามยิ้มๆ โอบเอวเขมิกา
       “ไม่เอา ฉันชอบของแปลก เอาไปออกงานวัดตอนตกอับได้”
       เขมิกาฉุนจะกระทุ้งศอกใส่เอวชานนท์อีก ชานนท์รู้ทันจับศอกเขมิกาไว้แล้วรวบเอวมากอด เขมิกามตกใจดิ้น
       “เล่นไรเนี่ย”
       “ไม่ได้เล่น แต่กอดจริง จำไว้ถ้าทำทารุณกรรมสามีอีก จะต้องถูกลงโทษแบบนี้”
       ชานนท์จะจุ๊บแก้มเขมิกาอย่างที่ชอบทำ คราวนี้เขมิกาก็รู้ทัน บีบจมูกชานนท์
       “โอ๊ย” ชานนท์รีบดึงตัวออก ปล่อยเขมิกา “ยัยตัวร้าย”
       “ฉันไม่ใช่แม่นางเอกในละคร โดนหอมนิดหอมหน่อยก็อ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งในอ้อมแขนของพระเอก ตลก”
       ชานนท์ยื่นหน้าไปจูบเขมิกา เขมิกาตาค้าง ชานนท์จูบนิ่งนาน เขมิกาตาปริบๆ สองที ชานนท์ถอนปากออก
       เขมิกาหมดแรงอ่อนระทวยในอ้อมแขนชานนท์เหมือนจะเป็นลม ชานนท์หัวเราะขำ
       “เมื่อกี้ใครคุยว่าไม่ใช่นางเอกในละคร”
       เขมิกาอายรีบดันชานนท์ออก ตีหน้าไม่ถูก
       
       “พี่นนท์คะ” ชานนท์กับเขมิกาหันไปทางเสียง แววนิลเดินเองใช้กิ่งไม้พยุงตัว “เห็นนมมั้ยคะ”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
        มณฑาเดินเข้ามาในห้องรับรองตรงดิ่งไปที่ชั้นวางหนังสือ มณฑาแหวกหนังสือแต่ไม่มีกล้องวิดีโอแล้ว มณฑาตกใจว่าหายไปได้ไง
       ที่สนามหญ้า เม่นเขย่ากล้องวิดีโอเพราะคิดว่าเสีย แต่มีมือมากระชากกล้องไป เม่นหันไปมองเห็นมณฑายืนหน้าบึ้ง
       “แกนี่มันตัวหายนะจริงๆ แผนฉันเกือบเสียก็เพราะแก” มณฑาหยิกเม่นแรงๆ “เคยทำประโยชน์ได้บ้างมั้ย นอกจากนอนกับกิน”
       เม่นเจ็บร้องลั่น
       “โอ๊ย เจ็บแม่ เจ็บ”
       ชานนท์ประคองแววนิลเข้ามา เขมิกา โย่ง เดินตาม
       “พอแล้วครับคุณนม ไม่เห็นต้องลงมือลงไม้เลย พูดกันดีๆ เม่นมันก็เข้าใจ”
       โย่งเห็นกล้องในมือมณฑา
       “นี่มันกล้องของคุณนมหรือครับ เห็นเม่นมันถืออยู่”
       เม่นรีบวิ่งไปหลบหลังเขมิกา
       “มันเอากล้องวิดีโอของคุณหนูไปเล่น ดีที่นมมาเห็นทัน ไม่งั้นถ้ามันเล่นจนพัง คุณผู้ชายคงอดดูของดีๆ”
       ทุกคนแปลกใจ
       “ของดีๆ ในวิดีโอมีอะไรให้ดูหรือคะ”
       มณฑาเดินไปส่งให้ชานนท์
       “คุณผู้ชายเปิดดูก็จะรู้เองค่ะ”
       มณฑายิ้มเยาะมองเขมิกา ชานนท์ยังลังเล
       “รีบเปิดสิคะพี่นนท์ น้องอยากดู”
       ชานนท์กดปุ่มเล่น หน้าจอไม่มีสัญญาณภาพมาขึ้นแต่ตัวหนังสือหน้าจอว่า “no memory” ชานนท์เงยหน้าบอกมณฑา
       “หน้าจอขึ้นว่าไม่มีเมมโมรี่การ์ด คุณนมลืมใส่หรือครับ” มณฑาตกใจ
       “เป็นไปไม่ได้” มณฑาดึงกล้องวิดีโอไป เปิดช่องเสียบ ไม่มีเมมโมรี่การ์ดจริงๆ “มันหายไปไหน” มณฑามองเม่น “แก ไอ้เม่น แกเอาไปใช่มั้ย เอามาคืนฉัน เอามา” มณฑาจะเข้าไปตีเม่นอีก
       “เม่นเปล่า”
       เขมิกากันเม่นไม่ให้มณฑาตีได้
       “ในวิดีโอนั่นมีอะไร สำคัญมากหรือฮะ”
       มณฑาจะอ้าปากบอกแต่เปลี่ยนใจกลัวชานนท์ไม่เชื่อ แล้วไล่ตัวเองออกจากบ้านอีก
       “คือ มันเป็นวิดีโอตอนเด็กของคุณหนู นมเห็นว่าน่ารักดี เลยอยากให้คุณผู้ชายได้ดู สงสัยเจ้าเม่นคงเอาไปเล่นแล้วทำหาย”
       เม่นกลัวไม่กล้าพูด ไม่กล้ามองมณฑา
       “ผมก็นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไร ผมว่าคงหล่นอยู่แถวนี้ โย่งลองหาดูให้ทั่วบริเวณนี้นะ เจอแล้วเอาไปให้ฉัน”
       “ครับคุณผู้ชาย โย่งจะเอ็กซเรย์ให้ทั่วไม่ให้ลอดสายตาไปได้”
       ชานนท์กับคนอื่นเดินออกไปเหลือแต่มณฑากับโย่ง โย่งก้มๆ หา มณฑาเสียงแข็ง ผลักโย่งออก
       “แกไม่ต้อง จะไปไหนก็ไป ฉันหาเอง”
       โย่งบ่นขมุบขมิบแล้วเดินไป มณฑารีบก้มมองหญ้า
       
       มณฑานั่งแหวกหญ้าหาเมมโมรี่การ์ด ขาผู้ชายเดินเข้ามาตรงหน้ามณฑา มณฑาเงยหน้ามองเห็นประชายืนค้ำหัว แบมือให้มณฑาดูเมมโมรี่การ์ด
       “หาไอ้นี่อยู่ใช่มั้ยครับ”
       มณฑาตกใจ รีบลุกยืน
       “คุณเอาไปได้ยังไง” ประชายิ้ม
       “ผมคงโชคดีกว่าคุณมณฑามั้งครับ”
       เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ประชาเดินครุ่นคิดเรื่องจดหมายปริศนา
       “ฝีมือใครเขียนวะ”
       เม่นถือกล้องวิดีโอเดินผ่านประชาไป ตาก็ก้มมองกล้องพลิกไปพลิกมาอย่างสนใจ โย่งเดินเข้ามา ประชารีบหลบดู
       “เฮ้ยไอ้เม่น แกไปเอากล้องมาจากไหน”
       เม่นชี้ไปทางห้องรับรอง
       “เอามาจากห้องโน้น เห็นมีไฟสีแดงกระพริบด้วย แต่ไฟหายไปละ” ประชาตกใจ
       “กล้องมันจะไปอยู่ในห้องรับรองได้ยังไง แกไปขโมยของใครมา บอกมาซะดีๆ”
       “หยิบมาเฉยๆ ไม่ได้ขโมย พี่โย่งขี้ตู่จะแย่งไว้เอง ไม่ให้ๆ”
       เม่นวิ่งหนีออกไปนอกตึก โย่งจะไล่ตาม แป้นวิ่งเข้ามา
       “ไอ้โย่งมัวทำบ้าอะไรอยู่ คุณผู้ชายเรียกหาผลไม้แล้ว ไปช่วยกันยกเร็วๆ” โย่งจะอ้าปากบอก แป้นดึงโย่ง “ไม่ต้องคิดอู้กินแรงฉัน ไปเร็วๆ”
       แป้นดึงโย่งไป ประชาเดินออกมา รีบตามเม่นไป
       เม่นกดกล้องมั่วๆ ประชาเดินตามมา
       “กล้องมันเสียหรือ ฉันช่วยเปิดให้เอามั้ย”
       ประชาแบมือขอ เม่นมองชั่งใจ
       “ดีๆ เม่นจะได้เอาไปถ่ายคุณผู้ชายกับพี่นางฟ้า”
       เม่นส่งให้ ประชาดึงเมมโมรี่ออก ยัดใส่กระเป๋ากางเกงไม่ให้เม่นเห็น ประชาส่งกล้องคืน
       “ฉันว่ากล้องมันเสียแล้วมั้ง คงถ่ายไม่ได้หรอก”
       ปัจจุบัน ประชามองหน้ามณฑายิ้มๆ เชือดนิ่มๆ
       “ผมน่าจะเรียนให้คุณมณฑาทราบก่อนว่ามันอยู่กับผม จะได้ไม่หน้าแตกต่อหน้าทุกคน”
       มณฑาแค้นใจ
       “เอาของฉันคืนมา” มณฑาเข้าไปแย่งเมมโมรี่การ์ด ประชาไม่ยอมให้ ยื้อกัน ประชาผลักมณฑาเซไป “ฉันจะบอกคุณชายว่าคุณแอบตีท้ายครัวสวมเขาให้เจ้านายตัวเอง คนที่เป็นชู้คนนั้นก็คือผู้จัดการคนสนิทนี่เอง”
       “นึกหรือว่าคุณชานนท์ยังจะเชื่อคำพูดคุณมณฑาอยู่ สู้ทำให้เขามาเห็นกับตาตัวเองไม่ดีกว่าหรือ”
       มณฑางง มองประชาแบบไม่เข้าใจ
       
       ชานนท์พาเขมิกาเข้ามาในห้องพ่อแม่ เขมิกามองรูปภาพพ่อแม่ชานนท์
       “คุณพ่อกับคุณแม่ผม”
       ชานนท์จุดธูปส่งให้เขมิกา เขมิการับมาพนมมือไหว้ มองพ่อแม่ชานนท์แล้วรู้สึกผิดมาก
       “หนูขอโทษนะคะ หนูไม่ได้คิดมาหลอกต้มตุ๋นคนในบ้านหลังนี้ พ่อหนูป่วยหนักอยากเจอหน้าพี่สาว หนูเลยต้องมาเพื่อตามหา ถ้าเจอตัวแล้วหนูจะรีบไปจากคุณชานนท์ทันที”
       เขมิกาก้มหัวไหว้ แล้วส่งธูปให้ชานนท์
       
       ประชาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น มณฑาตามเข้ามารีบปิดประตูกลัวคนเห็น ประชายืนหันหลังให้มณฑา
       “ตอนนี้ไม่มีใครได้ยินแน่ รีบบอกมาว่าคุณคิดจะทำอะไร”
       ประชาหันกลับมาพูดเสียงจริงจัง
       “ผมกับขวัญ เรารักกันมานานแล้ว แต่ชานนท์ใช้ความเป็นเจ้านายแย่งขวัญไปจากผม ผมต้องการขวัญคืน
       ลองคิดดูถ้าชานนท์เห็นผมอยู่กับขวัญด้วยตาตัวเอง เขาต้องหย่ากับขวัญแน่ ผมก็จะพาขวัญไปจากที่นี่ทันที”
       ประชายิ้มเยือกเย็น
       “มันก็ฟังดูดีนะ แต่คิดหรือว่าฉันจะยอมช่วย”
       “เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ ผมต่างหากที่กำลังจะช่วยให้คุณแววนิลไม่มีตัวหารมรดก ที่คุณมณฑาเต้นๆ อยู่นี่ไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้หรือ”
       มณฑาโดนจี้ใจถึงกับอึ้งไป
        
       จบตอนที่ 9 

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 38 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 35 คน
93 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
7 %
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
2548
บี ทิมสุวรรณ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านด้วยคน เป็นกำลังใจให้คนอัพด้วยอีกแรง
ดอกป๊าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
refresh รอ
m
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไว ๆ
ลงยาวๆนะคะรอนานมากเลย
ขอบคุณค่าาาาาา
เตย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ให้รอนานมาก จะลงแดงตายเเล้วกว่าจะ 9.30 น่าจะอัพ 17น นะค่ะ
คนรออออออ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านต่อพร่งนี้ 9.30 น. แง ให้รอนาน จัง ทำไมไม่ต่อ 17.00 น.เหมือนทุกทีล่ะ
111
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใช่ใช่
pattamakorn_2544@hotmail.co.th
 
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบขวัญ อ๋อม ที่สุดเลย
gg
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014