หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
24 มกราคม 2557 15:46 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9 (ต่อ)
       
       เขมิกากำลังซุบซิบบอกแผนการกับแป้น แป้นพยักหน้ารับคำสั่ง
       
       “ถ้าเป็นไปตามแผน ฉันจะโทรเรียกตำรวจมาทันที”
       เขมิกามุ่งมั่นอยากให้มณฑาโดนตำรวจจับ
       แป้นเข็นแววนิลมาหยุดตรงทางเดินใกล้ประตูบ้าน
       “คุณผู้หญิงอยากให้เปลี่ยนบรรยากาศมาฝึกเดินข้างนอกบ้าง คุณนิลจะได้ไม่เบื่อ”
       “แล้วขวัญตาไปไหน”
       แป้นมองไปทางต้นไม้เห็นเขมิกายืนหลบอยู่
       “คุณผู้หญิงไปทำธุระนอกบ้านค่ะ”
       “มันคงสนใจฉันก็ตอนอยู่ต่อหน้าพี่นนท์เท่านั้น เอาไม้เท้ามาฉันเดินเองก็ได้ ไม่เห็นต้องง้อเลย”
       แป้นจับไม้เท้าค้ำยันให้ แววนิลเกาะไม้เท้าแล้วพยุงตัวลุกยืน แป้นปล่อยไม้เท้า แววนิลฝึกเดินเอง ก้าวช้าๆ ไปทีละก้าว แป้นมองไปที่เขมิกา เขมิกาส่งสัญญาณให้แป้นทิ้งแววนิลไว้
       “ว้ายตายแล้ว แป้นลืมปิดเตาแก๊ส เดี๋ยวแป้นมานะคะคุณนิล”
       “แกนี่สะเพร่าจริงๆ ไปเลยรีบไปเร็วๆ” แววนิลตวาดใส่ แป้นวิ่งไป เขมิกามองไปที่ประตูรั้วยังไม่มีวี่แววมณฑา
       
       แววนิลฝึกก้าวได้หลายก้าวยืนหอบเหนื่อย
       “คุณหนู”
       แววนิลสะดุ้งมองไปที่ประตูรั้วเห็นมณฑายืนเกาะรั้วมองอยู่
       “นม! นมจริงๆ ด้วย”
       แววนิลร้องอย่างดีใจ มณฑาดีใจ
       “คุณหนูเดินได้แล้ว นมดีใจจริงๆ”
       “นมจะกลับมาอยู่กับนิลแล้วใช่มั้ย”
       “นมแค่มาดูคุณหนู เห็นคุณหนูแข็งแรงดี นมก็หมดห่วงรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีนะคะ นมคงต้องไปแล้ว”
       “ไม่นะ นมอย่าไป”
       มณฑาตัดใจเดินไป เขมิการีบโทรหาตำรวจ
       “191 ใช่มั้ยคะ”
       แววนิลรีบก้าวไปหามณฑา
       “นมๆ ห้ามไปนะ กลับมาหานิลก่อน”
       ความรีบร้อนทำให้แววนิลหกล้ม ไม้เท้ากระเด็น มณฑาหันมาเห็นตกใจ
       “คุณหนู”
       เขมิกาถือโทรศัพท์ค้างจะออกไปช่วยแววนิล แต่ชะงักเท้าได้ทันเพราะเห็นมณฑาผลักประตูเล็กเข้ามา มณฑาวิ่งไปช่วยพยุงแววนิลพร้อมกับร้องไห้ออกมา
       “คุณหนูเจ็บมากมั้ยคะทูนหัวของนม”
       แววนิลทุบมณฑาร้องไห้
       “นมใจร้ายทิ้งนิลได้ลงคอ อยากไปไหนก็ไปเลย นิลมันแค่นังเป๋ ไม่มีค่าสำหรับใคร”
       มณฑากอดแววนิล
       “อย่าพูดแบบนี้ คุณหนูมีค่าที่สุดสำหรับนม” แววนิลปล่อยโฮ
       เขมิกาเกิดความสงสาร
       “ฮัลโหลๆ”
       เขมิกามองโทรศัพท์เพิ่งเห็นว่ายังไม่ได้ตัดสาย
       “ขอโทษค่ะ ฉันโทรผิด”
       เขมิกาตัดสายทิ้ง
       
       มณฑายังกอดแววนิลอยู่ เขมิกามายืนอยู่ตรงหน้า มณฑาเงยหน้าเห็นตกใจมากกลัวรู้ไปถึงชานนท์ มณฑารีบดันแววนิลออก
       “คุณผู้หญิง”
       แววนิลมองตาม เขมิกาหน้านิ่ง
       
       แววนิลนั่งรถเข็นจับมือมณฑา
       “นมกลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะ ห้ามไปไหนอีก”
       “แต่คุณผู้ชายจะส่งนมให้ตำรวจ ถ้านมติดคุกคงไม่สามารถมาหาคุณหนูได้อีก”
       “นิลจะบอกตำรวจว่านมทำไปเพื่อนิล นิลเป็นคนสั่ง นิลทำเองทั้งหมดไม่เกี่ยวกับนม”
       “นมไม่มีวันยอมให้คุณหนูทำแบบนี้”
       มณฑายอกเสียงเฉียบขาด
       เขมิกายืนมองแววนิลกับมณฑาอยู่ห่างๆ แป้นวิ่งหน้าเริ่ดเข้ามา
       “ตายแล้วตายกันยกรังแน่ๆ เลยค่ะคุณผู้หญิง”
       เขมิกาหันไปหาแป้น
       “ทำไม”
       “คุณผู้ชายกำลังมา สงสัยไอ้โย่งมันโทรไปฟ้อง ถ้าคุณผู้ชายรู้ว่าคุณผู้หญิงอนุญาตให้คุณนมเข้ามาในบ้าน เรื่องใหญ่แน่ โธ่ คุณผู้หญิงก็ไม่น่าใจอ่อนเลย”
       เขมิการีบไปดูชานนท์
       
       ชานนท์ลงจากรถ โย่งยืนรออยู่
       “คุณนมอยู่ไหน”
       “ที่ซุ้มศาลาครับ”
       ชานนท์จะไป เขมิการีบเดินมาหาชานนท์
       “เหมาะเหม็งเลย ฉันกำลังจะไปที่สปาพอดี คุณสามีช่วยไปส่งหน่อยนะ คุณภรรยาขี้เกียจซิ่งไอ้สองล้อไป”
       เขมิกาจะดึงชานนท์ ชานนท์รั้งตัวไว้
       “อย่ามาทำเจ้าเล่ห์ใส่ ฉันรู้ทันเธอ”
       เขมิกามองโย่ง โย่งรีบหลบหลังชานนท์
       “ก็ได้งั้นฉันพูดตรงๆ เลยละกัน ฉันอยากให้คุณใจเย็นๆ คุณนมก็แค่มาหาคุณนิล ปล่อยให้เขาเจอกันบ้างเถอะคุณ”
       ชานนท์ไม่ฟัง สั่งโย่ง
       “โย่ง โทรแจ้งตำรวจให้มาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”
       ชานนท์ตรงดิ่งไปทางซุ้มศาลา โย่งกำลังจะวิ่งไปโทรศัพท์ที่ห้องโถง เขมิกาตกใจรีบสั่งแป้น
       “ไปขวางไว้ อย่าให้โย่งแจ้งตำรวจได้”
       เขมิการีบวิ่งตามชานนท์ แป้นวิ่งไปกระโจนล็อกคอโย่งจากด้านหลังไม่ให้เดินไป โย่งร้องโวยวาย
       “เฮ้ย อะไรวะ ปล่อยฉันนะโว้ยนังแป้น”
       “ไม่ปล่อยโว้ย”
       “ฉันจะฟ้องคุณผู้ชาย”
       “ไม่กลัวโว้ย เพราะคุณผู้ชายกลัวคุณผู้หญิง คุณผู้หญิงใหญ่สุดในบ้าน”
       “ปล่อย อีนังแป้นแล้น”
       
       แป้นกระโดดขี่หลังโย่ง โย่งหมุนตัวเหวี่ยงไปมา แป้นร้องลั่นกลัวตก

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
        มณฑาลุกยืนตกใจ มองไปข้างหน้า
       “คุณผู้ชาย”
       ชานนท์เดินมาหยุด เขมิกาตามมาด้านหลัง แววนิลรีบเข็นรถมาบังมณฑาไว้
       “พี่นนท์ ห้ามแตะต้องนมนะคะ ไม่อย่างนั้นน้องจะกระโดดลงจากรถเข็นให้ดู”
       ชานนท์มองมณฑา
       “คุณนมผิดสัญญากับผม”
       มณฑาไม่สะทกสะท้าน
       “นมขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วจะไม่กลับมาอีก”
       แววนิลรีบดึงมือมณฑาไว้แน่น
       “ถ้านมไป นิลจะตามไปด้วย”
       ชานนท์เข้าไปดึงรถเข็นจะพาแววนิลไป
       “ไปกับพี่”
       แววนิลร้องไห้ ไม่ยอมปล่อยมือมณฑา
       “ไม่ นม นมพานิลไปด้วย อย่าทิ้งนิลไปอีก”
       มณฑาแกะมือแววนิลออก
       “คุณหนูมีสายเลือดของเลิศวิริยะ คุณหนูต้องอยู่ที่นี่แล้วลืมนมไปซะ”
       มณฑาหมุนตัวจะไป
       “นม รอนิลด้วย”
       แววนิลจะกระโจนลงจากรถเข็นตามมณฑา เขมิการีบพุ่งเข้าไปจับตัวไว้ทัน
       “อย่าคุณนิล”
       มณฑาได้ยินเสียงเขมิกาเลยหันกลับมาดูแววนิล ชานนท์มองแววนิลที่อยากไปกับมณฑาโดยไม่ห่วงตัวเอง
       แววนิลยังร้องไห้ไม่หยุด เขมิการีบบอกชานนท์
       “ให้คุณนมกลับมาเถอะฮะ”
       มณฑา แววนิลงง คาดไม่ถึง ชานนท์รีบเดินเข้าไปประชิดตัวเขมิกาลดเสียงเบาลง
       “เธอจะบ้าหรือ ไม่กลัวเขาทำร้ายเอาอีกหรือไง”
       “กลัว แต่ใจไม่หินพอที่จะทนดูน้องคุณร้องไห้จะเป็นจะตายแบบนี้ คุณลองคิดดูนะถ้าฉันไม่ให้อภัยคุณนม ฉันกับน้องสาวคุณจะไม่มีทางอยู่ร่วมบ้านเดียวกันได้อย่างสงบสุข”
       ชานนท์คล้อยตามเขมิกา มองไปทางมณฑา
       
       ชานนท์ยืนหันหลังให้มณฑา มณฑารอให้ชานนท์เป็นฝ่ายพูดขึ้น ชานนท์หันมาหามณฑา
       “ช่วงที่คุณนมไม่อยู่ ขวัญตาเขาคอยดูแลนิล ช่วยฝึกเดินให้ทุกวัน จนนิลสามารถใช้ไม้เท้าค้ำยันได้เอง ผมไม่ได้เข้าข้างเมีย ตัวเอง แต่เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าขวัญเป็นคนดี”
       “คุณผู้ชายต้องการให้นมทำอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ”
       “เพื่อนิลผมอยากให้คุณนมเลิกคิดร้ายกับขวัญ ส่วนผมก็จะยอมลืมเรื่องที่คุณนมเคยทำไว้ทั้งหมด เราทุกคน ต้องหันมาทำความเข้าใจกัน เริ่มต้นกันใหม่”
       “คุณผู้ชายจะยอมยกโทษให้นมจริงหรือคะ”
       “ถ้าคุณนมยอมรับขวัญ ผมก็อยากสร้างครอบครัวที่มีคุณนมอยู่ด้วย”
       มณฑาถึงกับนิ่งไป
       
       พวกเขมิการอกันอยู่ข้างล่าง แววนิลกระวนกระวายมากกว่าคนอื่น ชานนท์เดินเข้ามาพร้อมมณฑา โย่งรีบวิ่งไปฟ้องชานนท์
       “โย่งเรียกตำรวจมาไม่ได้ครับ เพราะนังแป้นมันยึดโทรศัพท์ไป มันบอกว่ามันไม่กลัวคุณผู้ชาย”
       แป้นกอดโทรศัพท์อยู่
       “ว้าย เปล่านะคะ โทรศัพท์มาอยู่ในมือหนูได้ไงไม่รู้”
       แป้นรีบเอาโทรศัพท์ไปวางที่เดิม ชานนท์พูดกับโย่ง
       “ไม่จำเป็นต้องโทรแล้ว” ชานนท์พูดกับแววนิล “พี่อนุญาตให้คุณนมกลับมาอยู่ที่นี่เหมือนเดิม” แววนิลดีใจรีบไสรถไปหามณฑา มณฑากอดแววนิล ชานนท์สั่งแป้น “แป้น ต่อไปนี้เธอกลับไปรับใช้คุณขวัญเหมือนเดิมนะ”
       แป้นดีใจ เขมิกายิ้มให้ชานนท์
       
       แววนิลนั่งบนเตียง มณฑาทาครีมที่แขนให้แววนิล
       “ตอนนมไม่อยู่ มีใครรังแกคุณหนูหรือเปล่าคะ”
       “ถ้านมหมายถึงขวัญตา ดูๆ ไปเขาก็ไม่ได้ร้ายกาจเหมือนสมัยที่เป็นแฟนกับพี่นนท์เลยนะนม”
       “ลืมที่นมเคยสอนแล้วหรือคะ อย่าเชื่อใจคนง่ายๆ ต้องคอยดูกันไปก่อน”
       “แต่เขาช่วยพูดกับพี่นนท์ให้นมได้กลับมานะ”
       มณฑาแกล้งทำเป็นจะดีกับเขมิกา
       “ถ้าเขากลับเนื้อกลับตัวได้จริง นมก็จะยอมสงบศึกด้วย”
       
       วันต่อมา มณฑาประคองแววนิลเดินเข้ามาในห้องโถง แววนิลงงเมื่อเห็นห้องโถงประดับด้วยลูกโป่งหลากสี สายรุ้งห้อยกลางห้อง มณฑาพาแววนิลมาหยุดกลางห้อง เศษกระดาษเล็กๆ หลากสีโปรยปรายลงมารอบตัวแววนิล แววนิลมองอย่างตื่นเต้น ชานนท์ถือช่อดอกไม้ออกมามีโย่งเดินตาม ชานนท์ส่งช่อดอกไม้เล็กๆ ให้แววนิล
       “ยินดีด้วยจ้ะ”
       แววนิลรับมางงๆ
       “เนื่องในโอกาสอะไรคะ วันเกิดน้องก็ไม่ใช่”
       ชานนท์ประคองแววนิลไปนั่ง
       “ขวัญเขาอยากเลี้ยงฉลองที่นิลเดินได้จ้ะ คุณผู้หญิงล่ะอยู่ไหน” ชานนท์หันไปถามโย่ง
       “แม่งานอยู่นี่แล้วค่ะ”
       เสียงจรรยาดังขึ้น เขมิกา จรรยา แป้น ถือจานของกินเล่นออกมาวางบนโต๊ะกลางห้อง เขมิกาถือจานข้าวเกรียบทอดไปหาแววนิล
       “คุณนนท์บอกว่าคุณน้องชอบ ลองชิมสักชิ้นสิฮะ”
       แววนิลทำหน้าบึ้งๆ ไม่ยิ้ม หยิบมาดู
       “ทอดเองหรือ”
       “ฮะ”
       “มิน่าหน้าตาไม่ค่อยน่ากินเท่าไหร่” แววนิลลองชิม “แต่ก็อร่อยพอใช้ได้”
       ชานนท์มองเขมิกากับแววนิลที่ดีต่อกันอย่างมีความสุข
       “เจ้านายคะถ่ายรูปครอบครัวกันดีกว่า ฉันถ่ายให้” จรรยาบอก
       แววนิลนั่งถ่ายรูปโดยมีชานนท์กับเขมิกายืนข้างหลัง
       “เอาละนะ”
       “อย่าเพิ่งถ่าย” เขมิการีบบอกแล้วมองมณฑา “คุณนมมาถ่ายด้วยกันสิฮะ” มณฑาอึกอัก “มาเร็วๆ สิฮะ มายืนข้างๆ คุณน้อง”
       “มาเถอะครับ”
       มณฑาเดินไปยืนข้างแววนิล
       “ยิ้มนะคะ หนึ่ง สอง สาม”
       
       เขมิการีบทำท่าตลกใส่ชานนท์ ชานนท์หัวเราะร่า จรรยากดถ่ายแชะ

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
        “ทำไมคุณไม่อยู่ฉลองกับพวกเขาละครับ”
       โยธินถามเมื่อเห็นปรียานั่งซึมๆ
       “เขาฉลองภายในครอบครัวค่ะ ฉันแค่ส่วนเกิน”
       “อย่าเพิ่งท้อนะครับ คุณต้องอดทนรอ ผมเองยังรอคนรักของผมได้เป็นสิบปี”
       ปรียาเข้าใจว่าเป็นหมอฝึกหัดคนนั้น
       “คุณคงรักเขามากนะคะ”
       “มากที่สุด ถ้าขาดเขาผมคงอยู่ไม่ได้”
       คำพูดโยธินจี้ใจปรียา
       “ฉันเองก็เหมือนกัน ที่ต้องทำเรื่องน่าอายอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะขาดเขาไม่ได้” ปรียาบอกเสียงสั่น โยธินเห็นใจแตะบ่าปรียาปลอบโยนแบบเพื่อน ปรียาลุกยืนไม่อยากให้โยธินเห็นน้ำตา “ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะคะ” ปรียาจะเดินไปแต่เห็นหมอฝึกหัดที่โยเคยบอกว่าเป็นแฟนเดินควงผู้หญิงตรงมา ปรียาตกใจและโกรธแทนโยธิน “นั่นคุณหมอแฟนคุณใช่มั้ยคะ” โยธินมองไป เห็นหมอฝึกหัดก็ตกใจ “ทำไมเขาถึงทำแบบนี้”
       “ช่างเขาเถอะ”
       “ไม่ได้นะคะ คุณสอนฉันว่าเราต้องสู้ อย่ายอมให้ใครมาแย่งคนที่เรารักไปไม่ใช่หรือ คุณอยู่ข้างฉันมาตลอด วันนี้ฉันจะอยู่ข้างคุณ ไปค่ะไปกับฉัน”
       ปรียาดึงโยธินไป โยธินอยากจะบ้า
       
       ปรียาดึงโยธินมาประจันหน้ากับหมอฝึกหัด
       “คุณไม่สมควรทำกับคนรักของคุณแบบนี้นะคะ เขารักคุณรอคุณเป็นสิบปี แต่คุณกลับนอกใจเขาได้ลงคอ”
       หมอฝึกหัดเหวอ จำโยธินได้
       “คุณอีกแล้วหรือ ผมไม่เคยรู้จักคุณเลยนะ ทำไมคุณ...”
       โยธินต้องรีบเล่นละครกลัวปรียาจับได้
       “อ๊าย ช้ำใจ น้องหมอทำไมพูดแบบนี้ ไหนบอกว่ารักคุณพี่คนเดียวไงละฮ้า หมอใจร้าย” โยธินร้องไห้ แฟนหมอช็อก
       “คุณ คุณรักกับผู้ชายหรือ”
       “เปล่านะ ผมไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”
       แฟนหมอตบหน้าหมอ แล้ววิ่งร้องไห้ไป หมอโกรธมากหันมาทางโยธิน
       “แก ไอ้โรคจิต”
       หมอชกโยธิน โยธินร้องว้ายแล้วแกล้งล้มไปที่พื้น หมอวิ่งตามแฟนสาวไป โยธินแกล้งร้องฟูมฟาย
       “น้องหมอขา คุณพี่ขอโทษนะคะ”
       ปรียาสงสารทั้งตัวเอง ทั้งโยธิน
       “ทำไมต้องเป็นเราสองคนด้วยที่ต้องเจ็บแบบนี้”
       ปรียาร้องไห้กอดโยธิน โยธินเขินตีหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะเอามือไปไว้ตรงไหนเพราะไม่กล้ากอดปรียา
       
       ที่บ้านชานนท์ งานเลี้ยงเลิกแล้ว มณฑา แป้น ช่วยกันเก็บจานชามบนโต๊ะ โย่งเก็บลูกโป่ง เขมิกาเก็บสายรุ้ง มีเสียงเตือนข้อความเข้าทางมือถือ เขมิกาเปิดอ่าน
       “พี่คิดถึงมาก อยากโทรหา รอรับโทรศัพท์พี่นะ”
       มณฑาสังเกตเห็น เขมิการีบเดินเลี่ยงออกจากห้องโถงเพราะกลัวประชาโทรมาทำให้คนเห็น มณฑามองสงสัย
       เขมิกาหลบมายืนกระวนกระวาย เสียงมือถือดัง เขมิการีบรับสาย
       “พี่เพิ่งสัมมนาเสร็จ ขวัญเป็นยังไงบ้าง คิดถึงพี่บ้างมั้ย”
       เขมิกาแหวะ แต่ต้องโกหก
       “ไม่คิดถึงแฟนแล้วจะไปคิดถึงใครล่ะฮะ” เขมิกามองระแวดระวัง “แต่ฉันคุยนานไม่ได้เดี๋ยวอีตาชานนท์จะสงสัย เอางี้ พี่กลับจากเชียงใหม่ ค่อยเจอกัน”
       “พี่รักขวัญนะ”
       “จ้ะ”
       เขมิกาตัดสายเดินออกไป มณฑาเดินออกมาจากที่ซ่อนตัวได้ยินทั้งหมด ยิ่งเกลียดชิงชังเขมิกา
       
       ประชาอาบน้ำเสร็จเดินออกจากห้องน้ำ ตรงไปนั่งที่โต๊ะ หยิบไอแพดมาดู ประชาดูภาพในเฟสบุ๊กของสปาถึงกับอึ้ง รีบขยายภาพให้ใหญ่ ที่จอไอแพดเป็นภาพที่จรรยามาโพสไว้ 2 ภาพ มีภาพครอบครัวสุขสันต์พร้อมหน้ากันทั้งนนท์ เขมิกา แววนิล มณฑา อีกภาพเขมิกาป้อนข้าวเกรียบให้ชานนท์ ประชาหึง เสียงเตือนว่ามีเว็บแคมเข้ามา
       ประชาเปิดดูกล้อง หน้าอู๋โผล่ขึ้นมา
       “พี่ เห็นรูปในแฟนเพจของจวงจันทร์สปาหรือยัง”
       “เพิ่งเห็นเมื่อกี้”
       “ดูมันสองคนรักกันดูดดื่มน่าดู พี่กลับไปสนิทกับมันอีกระวังโดนมันหลอกเอานะพี่ ผมเตือนเพราะเป็นห่วง”
       ประชาปากแข็งโกหกอู๋
       “มันจะรักกันยังไงก็ช่างหัวมัน ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด ตอนนี้ฉันสนแต่เงินสินสอดเท่านั้น” ประชาปิดเว็บแคม กำมือแน่นทุบโต๊ะ คิดๆ เอายังไงดี ประชากดโทรศัพท์จองเที่ยวบิน “วันนี้มีเที่ยวบินไปกรุงเทพฯ เร็วสุดกี่โมงครับ”
       
       ที่สปา อึ่งคุยมือถืออยู่กับมณฑา
       “ผู้จัดการไม่อยู่ค่ะ ไปสัมมนา”
       “สัมมนาที่ไหน”
       “เชียงใหม่ค่ะ กว่าจะกลับก็อีก 3 วัน”
       มณฑาวางมือถือของแววนิลบนโต๊ะหัวเตียง
       “เชียงใหม่ มันนี่เอง”
       มณฑายิ้มร้ายๆ รู้ว่าเป็นประชาแน่ แววนิลนั่งแปรงผมที่โต๊ะเครื่องแป้งหันมา
       “มีอะไรหรือนม”
       มณฑายังไม่อยากบอก
       “รอให้นมจับมันได้แบบคาหนังคาเขาก่อนนะคะ แล้วนมจะเล่าให้ฟัง”
       แววนิลแปลกใจว่าเรื่องอะไร
       
       เขมิกาขี่มอเตอร์ไซด์ผ่านประตูรั้วออกมาช้าๆ มณฑารีบเปิดประตูเล็กวิ่งออกมาเห็นแท็กซี่จอดอยู่แถวหน้าบ้าน รีบโบกมือเรียก
       “แท็กซี่” รถแท็กซี่ขับออกมาแต่กลับขับผ่านมณฑาไปอย่างเร็ว “อ้าว แท็กซี่ๆ”
       มณฑาหงุดหงิดมองหารถคันอื่นไม่มีผ่านมาเลยสักคัน เจ็บใจ
       
       รถแท็กซี่คันนั้น กำลังขับตามรถมอเตอร์ไซด์ของเขมิกา อู๋นั่งอยู่ในรถจ้องไปที่รถมอเตอร์ไซด์ข้างหน้า

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 9
        เขมิกาจอดมอเตอร์ไซด์หน้ารีสอร์ท เขมิกายืนชั่งใจอยู่หน้าประตูก่อนจะเปิดเข้าไป เขมิกาเข้ามาในห้องกวาดตามอง มีคนโผล่มาข้างหลังกอดเขมิกา เขมิกาสะดุ้งรีบหันขวับไปชกใส่โดนหน้าประชา
       “โอ๊ย”
       “ขอโทษ พี่เล่นมาข้างหลัง ฉันก็ตกใจน่ะสิ” เขมิกาตกใจ
       “พี่กำลังดีใจที่ขวัญรีบมาหาพี่ทันที”
       เขมิการู้ว่าบ้านนี้ของประชา แต่แกล้งถาม
       “ทำไมพี่ถึงนัดฉันมาเจอที่บ้านของแววนิล แทนที่จะกลับไปเจอกันที่กรุงเทพ”
       “ความจริงมันคือบ้านของพี่ แต่ตอนนั้น พี่ยังไม่กล้าบอกว่าบ้านนี้คือรังรักของเรา จำได้มั้ยว่าเราแอบมาเจอกันที่นี่บ่อยๆ”
       “ฉันมาบ้านนี้เป็นที่สุดท้ายก่อนจะมีข่าวว่าคบชู้หรือเปล่า”
       ประชาดึงมือเขมิกา
       “มาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำก่อนดีมั้ย”
       เขมิกาดึงมือออก
       “พี่บอกว่าจะเล่าให้ฉันฟังไง ถ้าฉันมาหาพี่ที่นี่”
       ประชาชักไม่พอใจ
       “ขวัญเปลี่ยนใจไปชอบไอ้ชานนท์แล้วใช่มั้ย”
       “พูดอย่างนี้เหมือนไม่เชื่อใจกันเลยนะ”
       “เราห่างกันมานานพี่ไม่มีความมั่นใจพอ” ประชาพูดพร้อมกับลูบต้นแขนเขมิกา “ยิ่งมันทำดี เอาใจเธอมากเท่าไหร่ พี่ยิ่งกลัว”
       “ฉันเคยบอกแล้วไงว่า...”
       “แค่คำพูดใครก็พูดได้ ทำให้พี่เห็นได้มั้ยว่าไม่มีเยื่อใยกับมัน”
       “บอกมาเลยจะให้ทำยังไง”
       “ค้างกับพี่คืนนี้”
       เขมิกาตกใจ
       “ทำ ทำแบบนั้นมันไม่ได้หรอก”
       ประชาจู่โจมกอดเขมิกาทันที
       “ทำไมไม่ได้ หรือว่าใจอ่อนกับมันแล้ว”
       เขมิกาพยายามดันตัวออก
       “ไม่ใช่ ฉันกลัวเขารู้เรื่องของเรา”
       “ช่างหัวมัน”
       ประชาจะกอดจูบเขมิกา
       “เดี๋ยวก่อน โอ๊ยฉันหายใจไม่ออก”
       ประตูเปิดอย่างแรง อู๋พรวดพราดเข้ามาเห็นสองคนกอดกันอยู่ อู๋โกรธที่โดนประชาหลอก
       “เป็นจริงอย่างที่ผมคิด พี่หลงกลมันอีกจนได้”
       ประชาปล่อยเขมิกา
       “แกมาได้ยังไง”
       เขมิกามองอู๋
       “ผมรู้ว่าพี่ต้องรีบกลับกรุงเทพฯแน่ ก็เลยไปดักรออยู่หน้าบ้านมัน แล้วพี่ก็นัดมันออกมาจริงๆ”
       “เขาเป็นใคร”
       “จำไม่ได้ก็ดี ตายแล้วจะได้ไม่ต้องมาจองเวรกันอีก”
       อู๋ชักปืนเล็งไปที่เขมิกา จะยิง ประชาปรี่เข้าขวางเขมิกาไว้
       “ไอ้อู๋ อย่ายิงนะ”
       เขมิกาคาดไม่ถึงว่าประชายอมตายแทนขวัญตาได้
       
       โย่งผิวปากเช็ดรถอยู่หน้าตึก ชานนท์เดินเข้ามา
       “โย่ง มอเตอร์ไซด์คุณผู้หญิงไม่อยู่ในโรงรถ รู้มั้ยว่าคุณผู้หญิงไปไหน”
       “ไม่ทราบครับ คุณผู้หญิงนี่ก็แปลกไปไหนมาไหนไม่เคยเห็นบอกคุณผู้ชาย ทำเหมือนไม่ใช่ผัวเมียกัน”
       “ฉันแค่ถามนายเฉยๆ ไม่ได้ต้องการความคิดเห็น”
       “โย่งอยากแถมให้”
       “ไอ้นี่ เดี๋ยวฉันก็แถมเข่าให้หรอก เอามั้ย”
       “ไม่เอาครับ”
       
       ที่รีสอร์ท อู๋ยังเล็งปืนไปที่ประชาซึ่งยืนขวางเขมิกาอยู่
       “พี่เจ็บแล้วไม่รู้จักจำ ลืมไปแล้วหรือว่าวันนั้นมันคิดฆ่าพี่”
       “ฉันหรือที่คิดฆ่าพี่ เมื่อไหร่กัน”
       เขมิกาถามประชา ประชาพูดอย่างเจ็บปวด
       “วันที่เธอแต่งงาน พี่ให้อู๋ไปรับเธอมาที่นี่ แต่เงินสินสอดที่เราจะเอาไปตั้งต้นชีวิตใหม่ด้วยกันมันกลับหายไป พี่คาดคั้นถามเรื่องเงิน เธอก็เลยแทงพี่ เธอบอกว่าไม่ได้รักพี่เลย แต่หลอกพี่ เพื่อความอยู่รอด”
       “ไม่จริงนะฉันรักพี่ ฉันจำได้ว่าฉันจะเอาเงินสินสอดมาให้พี่ จริงๆ แต่ยังจำไม่ได้ว่าเงินสินสอดหายไปไหน”
       “อย่ามาสตอ ถ้าแกจริงใจกับพี่ประชา คงไม่เอาเงินไปซ่อนหรอก มันบอกผมเองว่าจะพาไปหาที่ซ่อนเงิน กูมันโง่หลงเชื่อผู้หญิงปลิ้นปล้อนอย่างมึง วันนี้กูไม่ปล่อยให้มึงรอดไปอีกแน่”
       เขมิกาคุ้นเสียงอู๋มาก
       “ใช่ กูมันโง่หลงเชื่อผู้หญิงปลิ้นปล้อนอย่างมึง แต่คราวนี้กูไม่ปล่อยมึงรอดไปอีกแน่”
       เขมิกามั่นใจว่าผู้ชายคนนี้คือไอ้โม่งที่พยายามจะฆ่าเธอ เขมิกาชี้หน้าอู๋แล้วใส่ร้ายอู๋
       “ฉันจำแกได้แล้ว คนนี้แหละที่เอาเงินไป”
       อู๋ตกใจร้องลั่น
       “อย่าไปเชื่อมัน มันใส่ร้ายผม”
       “วันนั้นเขาไม่ได้ฆ่าฉันเพราะฉันบอกที่ซ่อนเงิน เขาก็เลยปล่อยฉันไป”
       ประชาโกรธชี้หน้าอู๋
       “ไอ้อู๋ แกหักหลังฉันที่แท้แกก็หลอกฉันมาตลอ”
       “ที่ผมไม่ฆ่ามันเพราะจะเอาเงินมาให้พี่ แต่มันหลอกผมไปใต้สะพานแล้วตีหัวผม ผมไม่ได้เอาเงินไป เงินอยู่กับแกนั่นแหละนังขวัญตา มึงใส่ร้ายกู มึงตาย” อู๋จะยิงเขมิกา ประชาเหวี่ยงของใกล้มือโดนข้อมืออู๋ทำให้ปืนหล่น
       อู๋แค้น ชี้หน้าประชา “มึงมันโง่ ถูกมันหลอกแล้วหลอกอีกก็ยังเชื่อ คนอย่างมึงไม่เจ๋งพอที่จะมาเป็นลูกพี่กู มึงตายไปพร้อมกับมันเลยแล้วกัน”
       อู๋จะพุ่งไปหยิบปืน แต่ประชาไวกว่าเตะอู๋เซไป แล้วบู๊กันไปมา อู๋ถูกอัดลงไปนอนกับพื้นใกล้กับปืน ประชากระชากคอเสื้อซัดหมัดใส่หน้าอู๋ไม่ยั้ง
       “ไอ้สารเลว ที่แกอยากให้ฉันฆ่าขวัญตาให้ได้ ที่แท้แกก็ต้องการปิดปากเขา”
       อู๋ยกมือไหว้
       “ผมผิดไปแล้วพี่ ผมอยากได้เงินนั่นเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่ผมไม่เคยคิดทำร้ายพี่ ผมสาบานได้”
       
       ประชาชะงักหมัด อู๋อาศัยจังหวะนี้ถีบประชา ประชากระแทกผนังทรุดนั่ง อู๋ขยับตัวจะหยิบปืน เขมิกาเหยียบมืออู๋ แล้วเตะเสยคาง อู๋กระเด็นไปทางประตู อู๋เห็นท่าไม่ดี วิ่งหนีออกไป เขมิกาวิ่งตาม

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 38 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 35 คน
93 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
7 %
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
2548
บี ทิมสุวรรณ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านด้วยคน เป็นกำลังใจให้คนอัพด้วยอีกแรง
ดอกป๊าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
refresh รอ
m
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไว ๆ
ลงยาวๆนะคะรอนานมากเลย
ขอบคุณค่าาาาาา
เตย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ให้รอนานมาก จะลงแดงตายเเล้วกว่าจะ 9.30 น่าจะอัพ 17น นะค่ะ
คนรออออออ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านต่อพร่งนี้ 9.30 น. แง ให้รอนาน จัง ทำไมไม่ต่อ 17.00 น.เหมือนทุกทีล่ะ
111
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใช่ใช่
pattamakorn_2544@hotmail.co.th
 
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบขวัญ อ๋อม ที่สุดเลย
gg
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014