หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เวียงร้อยดาว

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
18 มกราคม 2557 19:25 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
        เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7 (ต่อ)
       
       สิบทิศเอาหูฟังตรวจการเต้นของหัวใจดำรง
        
       เต็มเดือนกับดาหลานั่งลุ้นด้วยจุดประสงค์ต่างกันอีกคนอยากให้หาย ส่วนอีกคนอยากให้ตาย สิบทิศหน้านิ่วคิ้วขมวด
       “ว่ายังไงล่ะ พ่อหมอหัวดื้อ ฉันใกล้ตายแล้วหรือยัง ?”
       “อาการของท่าน..... ยังจำเป็นต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด”
       ดาหลาร้อนใจ “หมายความว่ายังไงคะ ?”
       เต็มเดือนเล่นละครบีบน้ำตาร้องไห้แสร้งเป็นห่วงดำรงขึ้นมาทันที ดาหลาเห็นเต็มเดือนร้องไห้ก็ยิ่งใจเสียไปกันใหญ่น้ำตารื้นตาม
       “ฉันยังไม่ตาย จะรีบร้องไห้หลั่งน้ำตาเป็นลาง ให้ฉันตายเร็วๆหรือไง” ดำรงว่า
       “ไม่มีทางช่วยรักษาคุณพ่อให้ดีขึ้นบ้างเลยหรือคะ คุณชาย ? จะต้องเสียเงินเสียทองเท่าไหร่ ขอให้บอก ต่อให้ต้องหมดค่ารักษา แทบสิ้นเนื้อประดาตัว ดิฉันก็ยอมทั้งนั้น ขออย่างเดียว... อย่าให้คุณพ่อเป็นอะไรไปเลย... คุณชายช่วยคุณพ่อดิฉันด้วยนะคะ ?”
       สิบทิศก้มหน้านิ่งด้วยสีหน้าเศร้าหมองแต่ไม่ตอบเต็มเดือน ดาหลาเอามือปิดปากกลั้นสะอื้นจนตัวสั่นจะร้องไห้ก็กลัวว่าน้ำตาจะเป็นลางอย่างที่ดำรงบอก
       ดำรงพูดกับดาหลา “อย่าเสียอกเสียใจไปเลย... ความตายสำหรับฉันไม่ใช่เรื่องน่ากลัว แต่คือช่วงเวลาพักผ่อน หลังจากที่เหนื่อยมาทั้งชีวิต... ฉันจะได้ไปจากบ้านหลังใหญ่ที่มีแต่เรื่องน่าเหนื่อยหน่ายนี่เสียที” ดำรงพูดกับสิบทิศ “ขอบใจมากนะ หมอ... ให้รู้ตัวก็ดีแล้ว ฉันจะได้รีบจัดการเรื่องที่มันยังค้างคา ให้จบๆไปเสียที”
       แต่ละคนรู้สึกแตกต่างกันออกไป ดำรงสายตาเหม่อลอยออกไปยังนอกหน้าต่างเหมือนคนที่รู้ตัวว่ากำลังจะตาย
       
       น่านฟ้ากำลังคุยกับร้อยดาวที่ห้องเรื่องเมื่อคืนนี้
       “ตายแล้ว !!! เมื่อคืนหญิงหลับไม่รู้เรื่อง... มีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นด้วยหรือคะ ? แม่ดารกานี่ หน้าไม่อาย ตู่มาได้ว่าผู้ชายมาข่มขืน โชคดีของนายปรมัตถ์ ! ไม่งั้นคงต้องตกกระไดพลอยโจน ยอมเป็นเจ้าบ่าวสายฟ้าแลบ”
       “เพราะความรักแท้ๆ... ทำให้คนเราต้องทนอยู่กับความเจ็บปวด บางคนเจ็บ เพราะความหลังในอดีต บางคนก็เจ็บเพราะความหวังในอนาคต... พิษสงของความรัก ช่างน่ากลัวจริงๆ”
       น่านฟ้าตาค้าง เมื่อมองเห็นสิบทิศกำลังเดินดุ่มตรงๆมาทางนี้
       “ใช่ค่ะ... น่ากลัวมาก !”
       ร้อยดาวเห็นน่านฟ้าเลิ่กลั่กผิดสังเกตจึงหันไปมองตามสายตา
       “คุณชาย !!”
       ร้อยดาวตาค้างที่เห็นสิบทิศเดินมาในระยะเผาขน
       
       สิบทิศเข้ามากวาดตามองรอบๆอย่างจับผิด
       “ฉันได้ยินเธอกำลังคุยกับใคร ?”
       “อ่า... อ้อ ! คนที่เพิ่งมาอยู่ใหม่น่ะค่ะ เพิ่งไปเมื่อตะกี้ !”
       สิบทิศทำหน้าประมาณว่า... เหรอ ?
       น่านฟ้าแอบมุดอยู่ใต้โต๊ะโดยมีผ้าคลุมโต๊ะผืนยาวคลุมอยู่ทำให้สิบทิศมองไม่เห็น
       “บดินทร์ธรออกจะกว้างใหญ่ไพศาล คนงานตั้งมากมายอย่าไปสนใจเลยค่ะ” ร้อยดาวรีบเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่... คุณชาย มีธุระอะไรกับดิฉันเหรอคะ ?”
       สิบทิศนั่งเก้าอี้โดยสอดขาเข้าเกือบโดนน่านฟ้า น่านฟ้าค่อยๆเบี่ยงตัวหลบ
       “ฉันแค่จะแวะมาตรวจดวงตาเธอ ดูว่าอาการดีขึ้นหรือยัง ?”
       สิบทิศเปิดกระเป๋าแพทย์เตรียมเครื่องมือสำหรับเอามาตรวจดวงตาร้อยดาวโดยเฉพาะ
       สิบทิศขยับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆร้อยดาว ทั้งสองจ้องตากัน สิบทิศแกล้งตรวจดวงตาช้าๆ อย่างละเอียดเพื่อที่จะได้มองกันอยู่อย่างนี้นานๆ
       ร้อยดาวแปลกใจ “ตาดิฉัน เป็นไงบ้างคะ ?”
       สิบทิศรู้สึกตัว “ปกติดี ไม่พบความผิดปกติที่ผนังด้านหน้าของลูกตา เพราะถ้าหากมีจุดหรือรอยถลอกเพียงเล็กน้อย ก็จะรบกวนการมองเห็นของเธอได้... หมู่นี้ เธอยังปวดตาอยู่หรือเปล่า ?”
       “ก็มีบ้างค่ะ แต่ก็ไม่มากนัก”
       สิบทิศแนะนำพลางเก็บเครื่องไม้เครื่องมือลงกระเป๋า
       “พักสายตาด้วยการมองไกลๆ หรือหลับตาลง ทุก 15-20 นาที ช่วยให้ดวงตาผ่อนคลาย จะได้ไม่ปวด”
       “น่านฟ้าส่งข่าวหาเธอหรือยัง ?” สิบทิศถาม
       ร้อยดาวตอบเลี่ยงๆ “ดิฉันเชื่อว่าคุณหญิงน่านฟ้าคงจะอยู่แถวๆนี้”
       สิบทิศหิ้วกระเป๋าแล้วลุกขึ้น ร้อยดาวลุกขึ้นจะไปส่ง
       “คุณชายจะกลับเวฬุมาศแล้วหรือคะ ?”
       “ฉันจะไปรอน่านฟ้าที่สถานีรถไฟ”
       น่านฟ้าที่แอบอยู่ได้ยินก็ถึงกับชะงัก สิบทิศรีบเดินไป น่านฟ้าค่อยๆคลานออกจากใต้โต๊ะยืนมองตามหลังสิบทิศ
       
       สถานีรถไฟเต็มไปด้วยความพลุกพล่าน สิบทิศกวาดตามองหาน่านฟ้าแต่ก็ไม่พบ สิบทิศเอารูปถ่ายของน่านฟ้าเที่ยวถามผู้คนแถวนั้น คนนั้นที คนนี้ทีแต่ไม่มีใครเห็นเด็กสาวในรูปถ่ายเลยสักคน
        
       สิบทิศยังคงตามหาน่านฟ้าต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
        ดำรงให้นมแสงไปตามสามสะใภ้มาที่ห้องเพื่อให้รับทราบพร้อมกัน
        
       นมแสงค่อยๆประคองดำรงลุกขึ้นนั่ง ดำรงหลอกเพื่อให้ทั้งสามเห็นว่าอาการทรุดลง
       “สั่งคนลงไปงมที่บึงบัว ดูให้แน่ว่ามีศพแม่เวียงแก้วอยู่หรือเปล่า” ดำรงว่า
       สามสะใภ้ตกใจ
       “คุณพ่อคะ ! นังเวียงแก้วมันตายโหง จนเผาผี ลอยกระดูก ไม่เหลือซากตั้งนานแล้ว จะฟื้นฝอยหาตะเข็บขึ้นมาทำไมอีก”
       “อย่าบอกนะคะ ว่าคุณพ่อเชื่อคำพูดเหลวไหลของไอ้บังหนั่น ที่เที่ยวโพนทะนาว่าเจอผีนังเวียงแก้วหลอกเมื่อคืนจนจับไข้ ก็เลยเห็นดีเห็นงามตามไอ้แขกยามนั่น ยิ่งแก่ยิ่งเลอะ”
       ดำรงจ้องหน้าจงจิตเพราะฟังรู้ว่าถูกด่ากระทบ
       “เต็มว่างมไปก็เปล่าประโยชน์ค่ะ เหนื่อยกันเปล่าๆ เอาอย่างนี้ดีไหมคะ ทำบุญถวายสังฆทานที่วัด แล้วกรวดน้ำอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้ดวงวิญญาณของเวียงแก้ว จะได้ไปสู่สุคติ”
       “ดูเหมือนพวกหล่อนจะกันสี่กันห้าเสียเหลือเกิน บังหนั่นเป็นคนเก่าคนแก่ อยู่ที่นี่มานาน ไม่เคยมีประวัติปลิ้นปล้อน ตลบตะแลงเหมือนใครบางคน จะลองเชื่อดูสักครั้ง ก็คงไม่เสียหาย หากศพแม่เวียงแก้วไม่ได้ถูกทิ้งอยู่ที่ก้นบึงนั่น ก็ไม่เห็นว่าพวกหล่อนจะต้องร้อนตัว นมแสง ! ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ฉันด้วย”
       “อิฉันทราบแล้วเจ้าค่ะ”
       สร้อยฟ้าประชดประชัน “บึงนั่นทั้งกว้างทั้งรก ดอกบัวขึ้นเต็มพรึ่บไปหมด คุณพ่อจะให้งมหาศพนังนั่นตรงไหนก่อนดีล่ะคะ ถึงจะตรงจุด”
       ดำรงขมวดคิ้วครุ่นคิดแล้วก็คิดว่าจริงของสร้อยฟ้า !
       ทันใดนั้น เสียงเอะอะมะเทิ่งของพวกคนงานก็ดังมาจากด้านล่าง ทุกคนต่างหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกัน
       
       เฉิ่มถูกผีเข้าอาละวาดที่ด้านหน้าตึก เสียงปั้นดังอึกทึกไปหมด
       “เฮ้ย !!! จับมันไว้ อย่าให้มันทะเล่อทะล่าขึ้นตึก !!”
       ปั้นและคนงานชายรุมล้อมจับตัวนายเฉิ่มที่จะวิ่งขึ้นตึกแต่ก็เอาไม่อยู่ทั้งที่เฉิ่มเป็นชายร่างเล็ก ดำรง นมแสง และสามสะใภ้ลงมาที่หน้าตึก ทุกคนต่างตกตะลึงที่เฉิ่มตาขวางเหมือนถูกผีเข้า เฉิ่มจ้องตาขวางจ้องไปที่ดำรง เฉิ่มสะบัดพวกคนงานจนกระเด็นกระดอนไปคนละทิศแล้วเดินนำไป ดำรงตามเฉิ่มไป สามสะใภ้กับนมแสงวิ่งตามไปด้วย
       
       เฉิ่มเดินนำทุกคนไปยังบึงบัวก่อนจะหันมาจ้องดำรงชี้ไปยังกลางบึงบัว ตำแหน่งเดียวกับที่เวียงแก้วมาเข้าฝัน ดำรงตกใจที่เหตุการณ์มันบังเอิญตรงกันอย่างไม่คาดคิด ผีเวียงแก้วออกจากร่างเฉิ่มทำให้เขาร่วงผล็อยไปโดยไม่รู้ตัวเรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น สามสะใภ้ต่างร้อนๆหนาวๆ จุดที่เฉิ่มชี้เป็นจุดที่ถ่วงศพเวียงแก้วจริงๆ ดำรงมั่นใจแล้วว่าจะต้องสั่งให้งมตรงไหนดี
       
       สะใภ้ทั้งสามเพิ่งออกจากห้องดำรงเดินปรึกษาหารือกัน
       “ไอ้เฉิ่มนะไอ้เฉิ่ม ! ไม่รู้ผีห่าซาตานตนไหนเข้าสิง ! ดูซิ ! คุณพ่อเลยยิ่งเชื่อเป็นจริงเป็นจัง สั่งเจาะจงบ่าวไพร่ให้ช่วยกันงมตรงนั้นถ้าเกิดเรื่องมันแดงขึ้นมา จะทำยังไงดีล่ะคะ คุณพี่”
       “ต่อให้เจอ ป่านนี้ก็คงเน่าเปื่อยเหลือแค่เศษซาก จนดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร ถึงตอนนั้น ค่อยกลับมาคิดหาทางแก้ไขกันอีกที” เต็มเดือนบอก
       “เรื่องนั้น น้องไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่ ถึงยังไงบารมีญาติผู้ใหญ่ของคุณพี่เต็มเดือนก็ช่วยได้อยู่แล้ว กลัวก็แต่ถ้าเอามันขึ้นมาจากน้ำจะยิ่งเฮี้ยนกว่าเก่า”
       เต็มเดือนฟังจงจิตแล้วอดคิดกลัวไม่ได้เพราะตอนนี้ตะกรุดก็ไม่ได้อยู่กับตัวแล้ว สร้อยฟ้าเห็นหน้าเต็มเดือนวิตกจึงรีบทับถม
       “ทำไมหน้าคุณพี่ถึงได้ซีดเป็นไก่ต้มอย่างนั้นล่ะคะ... ความกล้าเมื่อวานนี้ มันหายไปไหนหมด คุณพี่บอกเองไม่ใช่หรือคะ ว่าไม่กลัว ตราบใดที่ยังมีตะกรุดของพ่อปู่ ผีอีนังเวียงแก้วก็ทำอะไรคุณพี่ไม่ได้”
       เต็มเดือนหันขวับไปจ้องหน้าสร้อยฟ้า
       “จะคนหรือผีฉันก็ไม่กลัวทั้งนั้น ถ้ากล้าล้วงคองูเห่าอย่างฉันแล้วมันจะได้เห็นดี”
       “เอาเถอะค่ะ จะเห็นดีหรือเห็นร้ายมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของน้อง”
       สร้อยฟ้าพูดจบก็เดินลอยหน้าอย่างน่าหมั่นไส้จากไป เต็มเดือนมองตามอย่างหมายหัวเพื่อรอให้ทุกอย่างเรียบร้อยเพราะฉันไม่ปล่อยมันเอาไว้แน่
       
       ร้อยดาวเห็นคนงานชายเดินเรียงแถวมุ่งหน้าไปทางบึงบัว ร้อยดาวมองตามด้วยความประหลาดใจ นมแสงเดินเข้ามาพอดีจึงเรียกแล้วถาม
       “นมจ๊ะ....พวกคนงานจะแห่ไปไหนกัน”
       “คุณท่านมีคำสั่งให้เกณฑ์คนงานชายไปช่วยกันงมที่บึงบัวค่ะ”
       “งมหาอะไร ? สำคัญมากเลยหรือ ?”
       นมแสงน้ำท่วมปากเพราะไม่ค่อยกล้าจะบอก
       ร้อยดาวนึกขึ้นได้ “หรือว่า....”
       ภาพร้อยดาวเห็นศพเวียงแก้วถูกถ่วงอยู่ในน้ำ ตอนที่ถูกนายปั้นตีหัวตกน้ำแวบเข้ามาในหัวร้อยดาว
       ร้อยดาวเห็นเฉิ่มอุ้มลูกเล็กๆ ที่แผดเสียงร้องไห้จ้า โดยเฉิ่มพยายามโอ๋ให้หยุดร้องขณะเดินผ่านมา ร้อยดาวรู้สึกปวดหัวจี๊ด
       พอร้อยดาวกะพริบตา เธอก็เห็นใบหน้าของเฉิ่มเป็นหัวกะโหลก ร้อยดาวกะพริบตาอีกครั้งก็เห็นที่หน้าผากของเฉิ่มมีกากบาทอยู่ที่กลางหน้าผาก และมีผีนายหม่อง นายดำ นายบึกตัวดำมะเมื่อม เดินตามทำให้เด็กร้องไห้ไม่ยอมหยุด ร้อยดาวมองตามจนตาค้าง
       “ไม่ได้การแล้ว !!”
       ร้อยดาวรีบวิ่งไม่คิดชีวิตเพื่อตามเฉิ่มไป
       นมแสงเรียก “คุณหนู !”
       
       นมแสงตะโกนเรียกเพราะไม่รู้ว่าร้อยดาวจะรีบวิ่งไปทำไม

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
        ร้อยดาววิ่งตามมาที่ริมบึง
        
       คนงานกำลังเตรียมจะลงบึง บ้างเอาผ้าขาวม้าโพกหัว บ้างถอดเสื้อ บ้างรัดกางเกงให้แน่น ร้อยดาวกวาดสายตามองหาจนเห็นเฉิ่มยืนโอ๋ลูกที่ยังร้องไม่หยุดโดยเขากำลังผูกเปลให้ลูกอยู่ใต้ต้นไม้ ร้อยดาวรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปหา
       “นายเฉิ่ม อย่าลง ! ถ้าไม่อยากเป็นอย่างนายบึก นายดำ นายหม่อง เพื่อนของนาย เชื่อฉัน... อย่าลงไปในบึงนั่น”
       เฉิ่มเริ่มเหงื่อตก หน้าซีด ปากสั่นเพราะเห็นตัวอย่างมาแล้ว
       “คุณหนูหมายความว่า.... ถ้าผมลงไปในบึงบัว จะไม่ได้กลับขึ้นมาอีกใช่ไหมขอรับ”
       ร้อยดาวพยักหน้าช้าๆ พร้อมส่งสายตาขอร้องว่าอย่าลงไป เฉิ่มหนักใจเพราะใจหนึ่งก็รักตัวกลัวตาย อีกใจหนึ่งก็เป็นหน้าที่ ทันใดนั้น ปั้นก็เดินเข้ามาพอดี ร้อยดาวรีบหันมาขอร้องปั้นเพราะเห็นสนิทกัน
       “นายปั้น อย่าให้เขาลงไป ! ไม่งั้นนายเฉิ่มไม่รอดแน่ ช่วยห้ามทีสิ”
       “ไอ้เฉิ่ม !” ปั้นทิ้งจังหวะ “มึงลงไปได้แล้ว”
       ร้อยดาวตาค้าง “นายปั้น !!”
       “มัวยืนหาสวรรค์วิมานอะไรอยู่ ไอ้เฉิ่ม ! ลงไปสิ ขืนชักช้า กูจะให้คุณเต็มเดือนไล่มึงออก ! ไป”
       เฉิ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากเย็นเพราะกลัวปั้นมากกว่า เฉิ่มสั่งเสียกับร้อยดาวด้วยตาที่แดง เหมือนจะร้องไห้
       “คุณหนูร้อยดาวขอรับ... ลูกกระผมมันชื่อไอ้แดง แม่มันตายไปแล้วปกติมันเลี้ยงง่าย ไม่ค่อยงอแง แค่เอาน้ำข้าวให้มันกินก็พอ... หากกระผมไม่ได้กลับขึ้นมาจริงๆ” เฉิ่มปาดน้ำตา “กระผมฝากลูกด้วยนะขอรับ”
       เฉิ่มจูบลงลูกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนส่งลูกให้ร้อยดาวอุ้มต่อ ปั้นส่งสายตาดุๆ แกมบังคับให้เฉิ่มรีบลงไป ปั้นหันมามองลูกซึ่งอยู่ที่ร้อยดาวเป็นครั้งสุดท้าย ผีอีก 3 ตัวยืนจ้องอยู่ เฉิ่มกัดฟันเดินลงบึงไป ร้อยดาวหันมาต่อว่าปั้นด้วยความโกรธจัด
       “นายนี่มันเลือดเย็นจริงๆ !! นายเฉิ่มมีลูกอ่อน รู้ว่าเขาไปตาย ทำไมนายถึงไม่ห้าม”
       “ต่อให้คราวนี้มันรอดตาย คราวหน้ามันก็ต้องตายอยู่ดี ! คุณหนูรู้ทั้งรู้ว่าแม่ตัวเองที่ฆ่าพวกมัน แต่ก็ยังนิ่งดูดาย ปล่อยให้มันตายต่อหน้า หากกระผมเลือดเย็น คุณหนูนั่นแหละอำมหิตซะยิ่งกว่า”
       ปั้นพูดจบก็เดินไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่รู้ว่าเพื่อนอย่างเฉิ่มจะต้องตายเป็นรายต่อไป ร้อยดาวละล้าละลัง ทำอะไรไม่ถูก เธอมองไปทางบึงบัวด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
       
       คนงานชายต่างดำผุดดำโผล่ช่วยกันงมขะมักเขม้น แต่ยังไม่พบอะไร ร้อยดาวได้แต่นึกภาวนา ขออย่าให้เกิดอะไรขึ้นเลย ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็ค่อยๆมืดทะมึน เมฆดำลอยมาเหมือนฝนจะตก ลมพายุพัดอู้ จนคนที่กำลังงมอยู่แหงนมองด้วยความประหลาดใจ
       
       เต็มเดือนมองออกไปนอกหน้าต่าง ลมแรงพัดเข้ามาทางหน้าต่างจนต้องยกมือป้อง
       จงจิตผุดลุกผุดนั่งกระสับกระส่ายและเอามือกำเบี้ยแก้เอาไว้แน่น
       หน้าต่างห้องสร้อยฟ้ากระแทกปึงปัง กระถินวิ่งมาปิด สร้อยฟ้านั่งข่มอารมณ์กลัวอยู่เงียบๆ
       
       กลุ่มควันสีดำเป็นรูปร่างเวียงแก้วพัดลอยมาจากเวียงร้อยดาว
       เสียงเวียงแก้วหัวเราะในอากาศ “ฮ่า......ฮ่า....... ฮ่า.....”
       ร้อยดาวตาค้าง ควันสีดำพุ่งวูบคล้ายพายุงวงช้างถูกดูดหายลงไปกลางบึงบัว พวกคนงานเห็นควันสีดำพุ่งลงไปในบึงก็กลัวตายรีบว่ายน้ำกลับเข้าฝั่งทันที เฉิ่มเห็นท่าไม่ดีก็จะรีบว่ายน้ำกลับ
       มือของเวียงแก้วที่อยู่ใต้น้ำจับขาเฉิ่มแล้วกระชากลงไป ร้อยดาวเห็นเฉิ่มดำหายไป ไม่ยอมขึ้นมาสักทีก็เห็นท่าจะไม่ดีจึงเอาลูกเฉิ่มวางลงในเปล
       นมแสงเดินต้านลมแรงเข้ามาด้วยความเป็นห่วงร้อยดาว นมแสงเห็นร้อยดาวกระโดดลงไปในบึงบัวนั้นทั้งๆที่มีพายุ
       “คุณหนู !!!”
       นมแสงตาค้างทำอะไรไม่ถูก
       
       ร้อยดาวว่ายน้ำแหวกสายบัวที่รกเรื้อเพื่อหาเฉิ่ม เฉิ่มกำลังทุรนทุรายใกล้จะขาดอากาศหายใจ ร้อยดาวเข้ามาพอดี เธอนึกในใจเพื่อสื่อสารขอชีวิตกับเวียงแก้ว
       “คุณแม่ขา.... อย่าฆ่าเขา....เขากลับใจได้แล้วค่ะคุณแม่.....”
       “สายไปแล้ว... ต่อให้นึกกลับใจ แต่ความชั่วที่มันก่อไว้ มันก็ลบล้างไม่หาย”
       “ยกโทษให้นายเฉิ่มเถอะนะคะ.... อย่าผูกเวรต่อกันอีกเลยถ้าเขาตาย แล้วลูกเขาล่ะคะ”
       ผีเวียงแก้วชะงัก เมื่อได้ยินคำว่า “ลูก” ร้อยดาวเริ่มมีประกายแห่งความหวัง
       “ลูกนายเฉิ่มเพิ่งจะแค่สองขวบ ยังไม่ทันได้รู้ความ...เห็นแก่ลูกของเขา คุณแม่โปรดปล่อยนายเฉิ่มกลับไปหาลูกเถอะนะคะ”
       “ตอนแม่ตาย ลูกของแม่ก็สองขวบเหมือนกัน”
       ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนมา หลังจากที่เวียงแก้วถูกรุมข่มขืนจนยับเยินแล้วก็ได้ยินเสียงลูกร้องไห้เพราะหิวนม เธอจึงค่อยๆ คลานเข้ามาหาลูกแล้วให้ลูกกินนมตัวเองทั้งน้ำตา
       “แล้วไอ้เดนนรกพวกนี้ มันนึกเวทนาแม่บ้างมั้ย เคยนึกเห็นใจลูกของแม่บ้างหรือเปล่า ไม่มี ! ไม่มีเลย ! แม่อยากจะรู้นัก ว่าหัวใจของมันทำด้วยอะไร ?”
       ผีเวียงแก้วแสยะยิ้ม
       
       คนงานชายชี้โว้ชี้เว้วิพากษ์วิจารณ์ต่างๆนานา แต่ไม่กล้ามีใครลงไปช่วย นมแสงกึ่งเดินกึ่งวิ่งรีบพาปรมัตถ์แหวกฝูงชนเข้ามา นมแสงชี้ไปยังตำแหน่งที่เห็นร้อยดาวกระโดดลงไป
       “นั่นค่ะ !!! คุณหนูกระโดดลงไปตรงนั้น”
       
       ปรมัตถ์ไม่รอช้า เขารีบกระโดดตามลงไปช่วยร้อยดาวทันที

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
        มือของเวียงแก้วมีเล็บแหลมคมงอกออกมาค่อยๆจิกลงบริเวณหน้าอกของเฉิ่ม
        
       ร้อยดาวรู้แล้วว่าเวียงแก้วกำลังจะทำอะไร
       “คุณแม่ อย่า !!!”
       เฉิ่มหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ร้อยดาวถึงกับเบือนหน้าหนีด้วยความสยดสยอง ปรมัตถ์ว่ายน้ำมาพบร้อยดาวเข้าพอดี ปรมัตถ์รีบนำร่างของร้อยดาวซึ่งไร้เรี่ยวแรงประคองขึ้นสู่ผิวน้ำ
       
       เมฆดำเคลื่อนหายไป ท้องฟ้ากลับมาสว่างดังเดิม ปรมัตถ์นำร้อยดาวขึ้นมายังริมตลิ่ง ร้อยดาวยังขวัญเสียปากสั่น นมแสงวิ่งเข้ามากอดเพราะเป็นห่วงมาก
       นมแสงปลอบ “โธ่ คุณหนูของนม.... ไม่เป็นไรนะคะ ไม่เป็นไรแล้ว”
       “นมแสง !! ฉันพยายามแล้ว.... ฉันเห็น..... แต่ฉันช่วยเขาไว้ไม่ได้ ! นายเฉิ่มตายแล้ว !! นม !! ตายต่อหน้าต่อตาฉัน”
       ร้อยดาวร้องไห้โฮด้วยความเสียใจ นมแสงกับปรมัตถ์มองหน้ากันด้วยความสงสัยเพราะไม่เข้าใจว่าร้อยดาวพูดถึงเรื่องอะไร ศพเฉิ่มลอยหงายผุดขึ้นมาจากน้ำ มีรอยกากบาทปริศนาอยู่ที่หน้าผาก คนที่อยู่ริมฝั่งต่างชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนานา ร้อยดาวซบหน้าลงกับอกนมแสงแล้วร้องไห้อย่างขวัญเสีย
       
       ปั้นหน้าเศร้าขณะรายงานให้สามสะใภ้ฟัง
       จงจิตตกใจ “นายเฉิ่มตายแล้ว !!”
       เต็มเดือนหน้าซีดเผือดและถึงกับทรุดลงไปนั่งเพราะตอนนี้ไม่มีตะกรุดของพ่อปู่คอยช่วยแล้ว สร้อยฟ้าเห็นอาการเต็มเดือน ก็นึกยิ้มเยาะ
       
       นมแสงขึ้นมารายงานดำรง
       ดำรงตกใจ “อะไรนะ ! ตายแล้ว ?”
       “เจ้าค่ะ.. นายเฉิ่มจมน้ำตายที่บึงบัว... ตอนนี้คุณปรมัตถ์กำลังติดต่อกับทางตำรวจ เพื่อนำร่างไปชันสูตรอีกครั้งที่โรงพยาบาล”
       “โธ่...เพิ่งเห็นกันอยู่หลัดๆ สงสารก็แต่ลูกของน้าเฉิ่มนะคะ”
       “ตอนนี้ เจ้าแดงอยู่กับคุณหนูร้อยดาวที่เรือนอิฉัน แต่ยังไม่รู้จะจัดการอย่างไรต่อไปดี”
       “ฉันรับอุปการะเอง...ช่วยหาคนงานแม่ลูกอ่อน มาเป็นแม่นมให้เขาทีต้องกินต้องใช้ เท่าไหร่ ก็ให้มาเบิกที่ฉัน”
       “เป็นบุญของเจ้าแดงมันแล้วเจ้าค่ะ” นมแสงบอก
       ดำรงนึกแปลกใจว่าทำไมหมู่นี้ทำไมมีคนตายบ่อย
       
       ร้อยดาวนั่งเหม่อลอยเหมือนคนไม่มีชีวิตจิตใจ ปรมัตถ์คุยกับน่านฟ้าอยู่ที่มุมหนึ่ง
       “ผลการผ่าชันสูตร พบว่ามีน้ำอยู่ในปอดจากการสำลักน้ำก่อนจะเสียชีวิต แต่ที่น่าแปลกก็คือ...รอยกากบาทที่อยู่ตรงกลางหน้าผาก”
       “คนงานที่ตายทั้ งนายหม่อง นายดำ นายบึก แล้วก็นายเฉิ่ม ต่างก็มีรอยกากบาทปริศนาปรากฏขึ้นที่หน้าผาก หลังจากที่เสียชีวิตแล้วเหมือนกันทุกคน มันก็น่าแปลก ?”
       “มีที่แปลกไปกว่านั้นอีกนะครับ” ปรมัตถ์บอก
       “มีอะไรแปลกอีก เล่ามาเร็วๆสิ นายปรมัตถ์ หญิงอยากรู้” น่านฟ้าเร่ง
       “ร่างของนายเฉิ่มไม่มีหัวใจ”
       “ห๊า !!!! นายเฉิ่มถูกฆ่าควักหัวใจเหรอ”
       “ไม่น่าใช่ครับ....เพราะบนร่างกายไม่พบร่องรอยหรือบาดแผลที่น่าจะเกิดจากการถูกฆาตกรรมเลยสักนิด”
       “ถ้าเป็นแค่อุบัติเหตุจมน้ำธรรมดาๆ แล้วหัวใจล่ะ หายไปไหน ?”
       น่านฟ้าพยายามคิดหาเหตุผล แต่ก็คิดไม่ออก ปรมัตถ์มองร้อยดาวที่เอาแต่นั่งนิ่ง เหม่อลอย ด้วยความเป็นห่วง
       
       ปกรณ์นอนคุดคู้ซุกอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องใต้ดินในเวียงร้อยดาว ริมฝีปากปกรณ์แห้ง แตก ขาว เพราะกำลังจะตาย
       ปกรณ์เพ้อ “น้ำ.... ใครก็ได้.... ขอน้ำให้ข้าที”
       ผีเวียงแก้วเข้ามาจิกผมปกรณ์กระชากขึ้นก่อนจะยื่นหัวใจเฉิ่มที่มีเลือดแดงฉานจ่อหน้าปกรณ์
       “กระหายน้ำหรือเจ้า.... ดูซิ ! ข้าเจ้าเอาอะไรมาฝาก....”
       ปกรณ์ส่ายหัวกะปลกกะเปลี้ยเหมือนคนไม่มีแรง เวียงแก้วบีบหัวใจจนแหลกเหลวคามือให้เลือดไหลลงปากปกรณ์จนเขาสำลัก
       เวียงแก้วยิ้ม “คราวนี้ ก็รอดตายแล้วนะเจ้า”
       ปกรณ์น้ำตาไหลพรากกับชีวิตที่อยู่อย่างทุกข์ทรมานเช่นนี้
       “เมื่อไหร่จะฆ่าข้า... เมื่อไหร่จะปล่อยให้ข้าตายเสียที....”
       “จะรีบผลักไสไล่ส่งตัวเองลงนรกทำไมล่ะเจ้า..ยังก่อน..ยังไม่ถึงเวลาข้าเจ้ารู้รสชาติของมันดี...คนที่อยู่มันทุกข์ทรมานกว่าคนที่ตายแล้ว …ตอนน้องยังมีลมหายใจ ต้องทนเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสขนาดไหน คุณพี่เคยรับรู้บ้างหรือไม่เจ้า ?”
       ภาพในอดีตย้อนกลับมา
       ภาพตอนเวียงแก้วถูกสามสะใภ้โขกสับ ตบตี เช่นตอนที่ถูกจงจิต เสงี่ยม สร้อยฟ้ารุมตบ
       ภาพตอนที่เวียงแก้วเสียตัวให้ปกรณ์
       ภาพตอนที่เวียงแก้วโดนข่มขืน แต่ถูกใส่ร้ายว่ามีชู้
       “นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ.... หากเทียบกับความขื่นขมทุรนทุรายที่ข้าเจ้าเคยถูกเหยียบย่ำจนหัวใจบอบช้ำแทบแหลกสลาย ฉะนั้น...ขอข้าเจ้าได้บ่งแค้นในอกให้คลายทุเลา เอาเลือดคนชั่วช้ามาล้างมลทินข้าเจ้าจนกว่าจะสิ้นบดินทร์ธร”
       
       ใบหน้าปกรณ์เหมือนตกนรกทั้งเป็นเมื่อเริ่มคิดถึงบาปกรรมที่ตนเคยก่อเอาไว้
        
       อ่านต่อตอนที่ 8

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 13
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 11
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 9 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกสุดๆ
vena
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องไหนสนุก เรื่องนั้นช้า
Piya2512@windowslive.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพเร็วๆหน่อย ได้มั้ยคะ
s
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมเรื่องนี้อัพแค่วันละหน้า ละครช่องเจ็ดอัพกันจัง วันนี้อัพอีกตอนเลยได้ปะ???????????
bamza
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมเรื่องนี้อัพช้าจังนานมากกว่าจะจบตอนนึงอัพวันละหน้าเอง เซง
รอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ปูเสื่อรอ คนอัพ
Lin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014