หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เวียงร้อยดาว

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 18 มกราคม 2557 19:25 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
       เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
       
       เต็มเดือนรับใบมรณบัตรของเวียงแก้วที่ดำรงยื่นให้มาดู
        
       มันเป็นใบมรณบัตรที่มารุตเอามาให้ร้อยดาวซึ่งระบุว่าเวียงแก้วตายเพราะหัวใจวาย
       ดำรงพูดกับเต็มเดือน “หล่อนจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไง ?”
       จงจิตกับสร้อยฟ้าสบตากันแบบร้อนๆหนาวๆ เพราะกลัวว่าความจะแตก เต็มเดือนพูดอย่างใจเย็นไม่สะทกสะท้าน
       “จะให้เต็มอธิบายเรื่องไหนล่ะคะคุณพ่อ ? สาเหตุการตายของเวียงแก้วที่แท้จริง หรือตามที่ปรากฏในเอกสารนี่ ?”
       “ทั้งสองอย่าง ! ทำไมในใบมรณบัตรนั่นถึงได้ระบุว่าหัวใจวายตาย ทั้งที่ใครๆก็รู้ว่าแม่เวียงแก้วผูกคอตาย” ดำรงบอก
       “จำได้ลางๆ คุณพี่เคยบอกกับเต็มว่า เรื่องที่เวียงแก้วฆ่าตัวตาย เพราะถูกจับได้ว่านอกใจ เป็นความอับอายขายหน้าของบดินทร์ธร อีกอย่าง เรื่องนี้ก็เกี่ยวพันกับท่านชายวิรุฬ เกรงว่า จะเสื่อมเสียถึงเวฬุมาศ คุณพี่จึงวิ่งเต้นให้ระบุสาเหตุการตายว่าเวียงแก้วหัวใจวายเฉียบพลัน เพื่อที่เรื่องจะได้ไม่บานปลายออกไป”
       “แล้วหลังจากคุณแม่เวียงแก้วตายแล้วล่ะคะ ศพอยู่ที่ไหน” ร้อยดาวถาม
       “คุณพี่ก็ทำพิธีเผา เอากระดูกลอยอังคารลงแม่น้ำไปแล้วน่ะสิ จะเก็บเอาไว้ทำไมให้เป็นกาลกิณี” จงจิตบอก
       “ตอนนี้ แม่แกคงกำลังปีนต้นงิ้วง่วนกับชายชู้อยู่ในนรก”
       ทันใดนั้น กระจกหน้าต่างก็แตกดังเพล้งเหมือนถูกใครเอาหินปา ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียวกัน ทุกคนตะลึงด้วยความตกใจ
       “บางทีคุณแม่เวียงแก้วอาจกำลังวนเวียนอยู่แถวนี้ ตามล่าคิดบัญชีพวกคนชั่วที่เคยก่อกรรมเอาไว้ เพื่อล้างมลทินก็ได้ ใครจะรู้ !” ร้อยดาวบอก
       จงจิตกับสร้อยฟ้ารู้สึกเสียวสันหลังวาบ ขณะที่เต็มเดือนนิ่งมาก
       “อยู่ต่อหน้าฉัน หล่อนยังกล้าพูดจาเหลวไหล เอาสิ... ถ้าวิญญาณแม่ของหล่อนยังอยู่จริง ก็มาปรากฏตัวให้ฉันเห็นกับตาอีกสักครั้ง จะได้ถามให้รู้ดำรู้แดงไปเลย ว่าความจริงเป็นยังไง” ดำรงว่า
       ดำรงท้าทายเวียงแก้วอย่างต้องการพิสูจน์ความจริง
       
       ช้อยถือถาดข้าวต้มกับน้ำดื่มยืนเคาะประตูเรียกนานฟ้าที่หน้าห้องด้วยความเป็นห่วง
       “คุณหญิงคะ ! คุณหญิง.... ช้อยทำข้าวต้มเครื่องร้อนๆมาให้ค่ะ เปิดประตูให้ช้อยเข้าไปหน่อยนะคะ”
       สิบทิศเดินเข้ามา
       “มีอะไรหรือช้อย”
       “ก็คุณหญิงน่ะสิคะ เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ช้อยเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบ ข้าวปลาอาหารก็ไม่ยอมออกมารับประทาน จะทำยังไงดีล่ะเจ้าคะ ?”
       สิบทิศตัดสินใจเอาตัวกระแทกแรงๆ เพื่อพังประตูห้องน่านฟ้าเข้าไปด้วยความเป็นห่วง
       
       สิบทิศพังประตูเข้ามาในห้องน่านฟ้าแต่เขาไม่เห็นน่านฟ้าอยู่ในห้อง ช้อยเข้าไปหาเพราะนึกว่าจะอยู่ในห้องน้ำหรือมุมอื่นๆในห้อง
       ช้อยตกใจ “คุณหญิง ! คุณหญิงหายไปไหนก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”
       สิบทิศเดินไปยังหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่ เขาเห็นผ้าปูที่นอนผูกต่อยาวลงไปข้างล่าง สิบทิศรู้ได้ในทันที ว่าน่านฟ้าปีนหน้าต่างหนีไปแล้ว
       
       สิบทิศสวมเสื้อคลุมก้าวฉับๆ ออกมาที่หน้าตำหนักจันทร์อย่างรีบเร่ง ช้อยรีบวิ่งตามออกมา
       “คุณชายเจ้าคะ ! จะไปไหนเจ้าคะ !”
       “ฉันจะไปตามน่านฟ้า ! อย่าเพิ่งให้ท่านป้าทรงรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด”
       “เจ้าค่ะ !”
       สิบทิศบึ่งรถออกไปตามน่านฟ้าทันที
       
       น่านฟ้าในชุดทะมัดทะแมงคล้ายผู้ชาย สะพายเป้ของใช้ที่จำเป็นติดตัวมาด้วยเดินลำพังกลางถนนเปลี่ยว ท้องฟ้าแลบเป็นประกายคล้ายฝนกำลังจะเทลงมาอย่างหนัก น่านฟ้าเหลียวมองไปรอบๆ เพื่อหาที่ปลอดภัยหลบฝน เธอรู้สึกระแวงและหวาดกลัวไปหมด ฝนเริ่มลงเม็ดใหญ่ๆ หยดลงมาที่แขนของน่านฟ้า
       “ฝนจ๋า ! อย่าเพิ่งตกลงมาตอนนี้เลยนะ”
       ไม่ทันขาดคำ ฝนก็เทลงมาอย่างหนัก น่านฟ้ารีบวิ่งหลบฝนไม่คิดชีวิต น่านฟ้าเห็นไฟหน้ารถส่องมาไกลก็วิ่งเข้าไปขวางแล้วโบกมือเพื่อจะขอติดรถไปด้วย
       “จอดด้วยค่ะ จอดด้วย !!”
       แสงไฟจากหน้ารถ ส่องสว่างจ้าจนน่านฟ้าต้องหยีตา น่านฟ้ายกมือป้อง พร้อมกับเสียงบีบแตรดังยาวดังสนั่น
       
       สิบทิศขับรถฝ่าสายฝนตระเวนตามหาน่านฟ้าจนทั่วแต่ก็ไม่พบ สิบทิศกำพวงมาลัยแน่นโดยมีความรู้สึกทั้งเป็นห่วง ทั้งโกรธน้องสาว
       “เจอตัวเมื่อไหร่ จะสั่งกักบริเวณไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย คอยดู”
       
       รถของสิบทิศแล่นหายไปกับสายฝนที่เทลงมาอย่างหนัก ฟ้าร้องดังสนั่น

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
       น่านฟ้าตัวเปียกนั่งอยู่ในรถมารุตท่ามกลางฝนที่ตกหนัก
       
       “ทะเล่อทะล่า ตัดหน้ารถมาได้ ไม่ดูตาม้าตาเรือ ดีนะที่เป็นไอ ถ้าเป็นคนอื่นเขาชนกระเด็นไปแล้ว”
       “ขี้บ่นเป็นคนแก่ไปได้ น่ารำคาญ แล้วนายล่ะ ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน มาทำอะไรแถวนี้”
       “ไอยังไม่ง่วง ก็เลยขับรถกินลมชมวิวเล่นในตัวเมือง ขากลับก็เลยแวะซื้อขนมปังทาเนยเจ้าอร่อยมาฝาก” มารุตพูดยังไม่ทันขาดคำ น่านฟ้าก็หันไปเห็นถุงขนมปังทาเนยวางอยู่ที่เบาะท้ายรถ น่านฟ้าถือวิสาสะฉวยมากินหน้าตาเฉย
       “เฮ้ย ! ขนมนี่ ไอซื้อมาฝากเพื่อนไอนะ”
       “พี่ร้อยดาวไม่ว่าอะไรหรอกน่า ขอกินก่อน ตอนนี้ฉันหิวจนแทบจะกินช้างทั้งตัวได้อยู่แล้ว”
       “เธอล่ะ ไปยังไงมายังไง ถึงได้มาเดินดุ่มๆ คนเดียวแบบนี้ ไม่กลัวโดนฉุดหรือไง”
       น่านฟ้าชะงักกึกถึงกับกินไม่ลง
       น่านฟ้าพูดเสียงอ่อย “ฉัน...หนีออกจากบ้าน”
       “ห๊า ! ว่าไงนะ !!”
       มารุตตกใจสุดขีดเมื่อรู้ว่าลูกคุณหนูอย่างน่านฟ้าหนีออกจากบ้าน
       
       มารุตพาน่านฟ้ามาที่โรงแรม
       “ทำไมถึงไม่ยอมให้ไอพายูไปส่งที่บ้าน”
       “ฉันไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว ถ้าต้องถูกบังคับราวกับเป็นนักโทษ สู้หนีไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า”
       “แต่ยูเป็นผู้หญิง หนีออกมาคนเดียวแบบนี้มันอันตราย ตอนนี้พี่ชายขี้เก๊กของยู คงออกตามหาให้จ้าละหวั่น”
       “พี่ชายไม่สนใจฉันหรอก ต่อให้ฉันจะเป็นจะตายยังไงก็ไม่เคยอยู่ในสายตา” น่านฟ้าอ้อนมารุต “ฉันไม่มีที่ไป ข้างนอกฝนตกหนัก ห้องพักที่นี่ก็เต็มหมดแล้ว คืนนี้ ขอฉันพักกับนายที่นี่ด้วยคนนะ”
       น่านฟ้าส่งสายตาอ้อนวอนมารุต
       “เฮ้ยย !!! ยูเป็นผู้หญิง ไอเป็นผู้ชาย นอนด้วยกันได้ซะที่ไหน คนไทยเขาถือ...”
       “แต่ฉันไม่ถือ น๊า... Please….”
       “ไม่...ไม่...ไม่... ไม่ได้เด็ดขาด !!”
       มารุตยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง
       
       น่านฟ้านอนบนเตียง
       “ฉันจะนอนบนนี้ ส่วนนายลงไปนอนที่พื้น”
       มารุตถูกไล่ให้ลงไปนอนข้างล่าง น่านฟ้าโยนผ้าห่มกับหมอนให้
       “นี่ผ้าห่มของนาย และนี่หมอนของนาย”
       น่านฟ้าเอาหมอนข้างมากั้นกลางแบ่งเส้น
       “หมอนข้างนี่เป็นเส้นแบ่งเขตแดน นายมีสิทธิ์อยู่เฉพาะฝั่งนั้น ห้ามล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่นี้ของฉันโดยเด็ดขาด”
       มารุตทำหน้าเซ็ง “What !!!! ตกลงใครเป็นเจ้าของห้องกันแน่ ห๊า”
       “ฉันเป็นผู้หญิง นายเป็นผู้ชายต้องรู้จักเสียสละ ถึงจะเรียกว่าสุภาพบุรุษ Understand ?”
       มารุตเอนตัวลงนอนอย่างจำใจ
       “คิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ตัดสินใจพายูมาด้วย รู้อย่างนี้ น่าจะปล่อยให้ลงข้างทาง ตากฝนซะให้เข็ด”
       “แค่นี้ ลำเลิกบุญคุณเหรอ ! ถ้าไม่จนตรอกจริงๆ จ้างให้ฉันก็ไม่มีวันค้างคืนห้องเดียวกับคนกวนประสาทอย่างนายหรอก เชอะ”
       ทั้งสองต่างนอนตะแคงหันหลังให้กัน
       “นายมีพี่น้องบ้างหรือเปล่า นายมาร์ค” น่านฟ้าเอ่ยถาม
       “ไอลูกคนเดียว ไม่มีพี่ไม่มีน้อง เหงาจะแย่”
       “ถามจริงๆเถอะ ถ้านายมีพี่ชายจอมเผด็จการอย่างฉัน คอยบงการทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตจนแทบกระดิกไม่ได้ นายจะทำยังไง จะทำอย่างที่ฉันทำอยู่นี่หรือเปล่า”
       ไม่มีเสียงตอบจากมาร์ค น่านฟ้าผิดสังเกตจึงชะโงกหน้าลงมาดู เธอเห็นมารุตกรนเบาๆ เพราะหลับไปแล้ว
       “หลับซะละ ! พึ่งพาอะไรไม่ได้เลย”
       น่านฟ้าทิ้งตัวนอนก่ายหน้าผากเพราะคิดเรื่องของตัวเองไม่ตก
       
       ดาหลาเดินกะเผลกๆ ไล่ปิดหน้าต่างเพื่อไม่ให้ฝนสาดเข้ามา เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนกลางสายฝนอยู่ผู้หญิงคนนั้นก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา ดาหลาเพ่งสายตามอง ฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาทำให้เกิดแสงไฟผ่าสว่างวาบ ดาหลาเห็นว่าเป็นเวียงแก้วที่แทบจ่อหน้าดาหลา
        
       ดาหลาตกใจสุดขีด

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
       ดำรงนั่งอยู่ที่เก้าอี้โยกตัวเดิม เขาทอดสายตามองเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมา
        
       ดาหลาเดินก้มหน้าเข้ามาโดยไม่เดินกะเผลกแต่มีลักษณะการเดินเหมือนเวียงแก้วตอนมีชีวิต
       “แผลที่ซุ่มซ่ามเหยียบเศษแก้วมา หายดีแล้วหรือ ?” ดำรงถาม
       ดาหลาไม่ตอบ แต่ค่อยๆ นั่งพับเพียบตรงหน้าดำรงอย่างช้าๆ ดำรงจ้องดาหลาแบบรู้สึกผิดปกติ
       “เป็นอะไรของเธอ แม่ดาหลา ?”
       ดาหลาค่อยๆสยายผมลงมาเช็ดที่หลังเท้าดำรงแล้วร้องไห้
       “คุณท่านได้โปรดช่วยข้าเจ้าด้วย !!”
       ดาหลาค่อยๆเงยหน้าขึ้น ฟ้าแลบส่องแสงสว่างวาบเข้ามา ดำรงถึงกับตะลึง เมื่อเห็นใบหน้าดาหลากลายเป็นใบหน้าเวียงแก้ว
       “คุณท่านอยากฟังความจริงจากปากของข้าเจ้าไม่ใช่หรือเจ้า”
       “เวียงแก้ว ! เธอยังอยู่จริงๆหรือนี่”
       “ข้าเจ้าไปไหนไม่ได้ ได้โปรดช่วยข้าเจ้าด้วย งมศพข้าเจ้าขึ้นมาทีแล้วความจริงที่คุณท่านอยากรู้ ก็จะถูกเปิดเผย…”
       “ศพเธออยู่ที่ไหน”
       เวียงแก้วชี้นิ้ว “ใต้บึงบัวเจ้า...”
       ขาดคำเวียงแก้ว ฟ้าก็ผ่าเปรี้ยงลงมาอีกครั้ง เวียงแก้วออกจากร่างดาหลาไป ดำรงยังนั่งตัวแข็ง เพราะทำอะไรไม่ถูก เขาถึงกับตาค้างกับภาพที่เพิ่งเห็นตรงหน้า
       
       ร้อยดาวนอนหลับโดยกำลังฝันร้าย
       ในความฝัน ร้อยดาวเห็นปกรณ์ เนื้อตัวมอมแมม ถูกตีตรวน ล่ามโซ่ที่เวียงร้อยดาว
       “ช่วยด้วย !!! ได้โปรดเถอะ... ช่วยพ่อด้วย ทรมานเหลือเกิน ! ช่วยพาพ่อออกไปจากขุมนรกนี่ที”
       ร้อยดาวตกใจจนสะดุ้งตื่น
       “คุณพ่อ !!”
       ร้อยดาวปวดหัวหนึบ เธอเอามือกุมขมับเพราะรู้ว่าตัวเองฝันไป เวียงแก้วปรากฏตัวด้านหลังร้อยดาว
       “ฝันร้ายเหรอ ร้อยดาวลูกแม่”
       ร้อยดาวสะดุ้งเฮือก เธอหันไปเห็นเวียงแก้วยิ้มให้
       “หนูฝันเห็นคุณพ่อปกรณ์ค่ะ คุณพ่อปกรณ์ขอร้องให้หนูช่วย”
       “พ่อของลูกตายไปตั้งนานแล้ว ไม่มีวันที่จะกลับมาได้อีก”
       “แต่หนูฝันแบบนี้มาหลายครั้งแล้วนะคะ คุณแม่ บางทีคุณพ่อปกรณ์อาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้”
       เวียงแก้วเสียงแข็ง “แม่บอกว่าตาย ก็คือตาย”
       พูดจบ เวียงแก้วก็หายวับไป ร้อยดาวตกใจที่เห็นท่าทีของเวียงแก้วแปรเปลี่ยนไป
       
       ปกรณ์ซุกตัวอยู่ในมุมหนึ่งของห้องใต้ดินด้วยท่าทางหวาดกลัว เวียงแก้วค่อยๆก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ปกรณ์หวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นว่าเวียงแก้วกลับมาอีกแล้ว
       “ออกไป ! อย่าเข้ามา ! กลัวแล้ว ! ออกไป”
       “ดึกแล้วคุณปกรณ์คงหิว ข้าเจ้าเอาอาหารค่ำมาให้ กินสิเจ้า...”
       เวียงแก้วโยนท่อนแขนของบึกลงที่พื้น ปกรณ์เห็นรอยสักที่ต้นแขนบึกก็จำได้จึงตะลึงจนตาค้าง
       “ไอ้... ไอ้บึก !”
       ปกรณ์ส่ายหน้าแล้วซุกตัวอย่างหวาดกลัว
       “ไม่ ! ข้าไม่กิน ! ไม่กิน”
       เวียงแก้วหยิบแขนบึกที่เริ่มเน่าเฟะขึ้นมายัดใส่ปากปกรณ์
       “ข้าเจ้าสั่งให้กิน ก็ต้องกิน ! ลิ้มรสเลือดเนื้อไอ้คนสารเลวที่มันทำระยำอัปรีย์กับข้าเจ้าว่ารสชาติเป็นยังไง ! กินเข้าไป”
       เศษเนื้อท่อนแขนที่เน่าเฟะเข้าปากปกรณ์ทำให้เขาถึงกับโก่งคออาเจียนออกมา
       “ช่วยด้วย !!! ใครก็ได้ช่วยข้าที”
       “ตะโกนให้คอแตกก็ไม่มีใครได้ยินเสียงคุณปกรณ์หรอกเจ้า หรือต่อให้ได้ยิน ก็ไม่มีใครเห็น เพราะข้าเจ้าใช้อาถรรพ์บังตาไว้หมดแล้ว”
       “ฆ่าข้าสิ ! ทำไมไม่ฆ่าให้ตายๆไปซะ”
       “ตราบใดที่ข้าเจ้ายังไม่ให้ตาย คุณปกรณ์ก็ยังตายไม่ได้การไล่ล่าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ยังมีเวลาให้สนุกอีกนักต่อนักอยากรู้มั้ยเจ้า ว่าใครจะเป็นเหยื่อรายต่อไป”
       เวียงแก้วหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่งจนใบหน้าแปรเปลี่ยนไปเป็นน่าเกลียดน่ากลัว
       ปกรณ์ร้องลั่น “อ๊าคค”
       
       ปกรณ์ร้องลั่นแทบไม่เป็นภาษามนุษย์ด้วยความหวาดกลัว

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
       พระอาทิตย์ขึ้นที่บดินทร์ธร ร้อยดาวกำลังเก็บดอกยี่โถใส่กระด้งจะเอาไปให้เต็มเดือน
        
       สิบทิศในสภาพอดนอนเนื่องจากตามหาน่านฟ้าทั้งคืนปรี่เข้ามาหาร้อยดาว
       ร้อยดาวตกใจ “คุณชาย !”
       “น้องสาวฉันอยู่ไหน ?”
       สิบทิศจ้องร้อยดาวตาเขม็งในขณะที่ร้อยดาวงง
       “คุณชายพูดเรื่องอะไรคะ ดิฉันไม่เข้าใจ”
       “ฉันถามว่าน่านฟ้า น้องสาวฉัน ตอนนี้อยู่ที่ไหน ?”
       “ดิฉันไม่ทราบ แต่คุณหญิงไม่ได้มาที่นี่”
       “เมื่อคืนน่านฟ้าหนีออกจากบ้าน ฉันตามหาน่านฟ้าทุกที่ที่น่านฟ้าเคยไป แต่ก็ไร้วี่แวว ถ้าไม่ได้มาที่นี่ น่านฟ้าจะไปไหนได้ บอกมาซะดีๆ น่านฟ้าอยู่ไหนกันแน่”
       “บอกว่าไม่ได้มา ก็ไม่ได้มาสิคะ และดิฉันก็ไม่ทราบด้วยว่าตอนนี้คุณหญิงอยู่ที่ไหน แต่ที่พอจะทราบก็คือ คุณหญิงหนีออกจากเวฬุมาศ ก็เพราะคุณชายนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุ”
       “พูดให้ดี ฉันเป็นต้นเหตุยังไง”
       “ใครๆต่างก็มีความฝันกันทั้งนั้น คุณหญิงก็เช่นกัน แต่คุณชายทำลายความฝันของเธอจนราบคาบ คนที่ไม่มีความฝัน ก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายแล้ว”
       ร้อยดาวเดินหนีเพื่อจะเอากระด้งดอกยี่โถไปตากแดด
       “คุณหญิงไม่ได้มาที่นี่ ถ้าคุณชายเป็นห่วงน้องสาวมาก ก็ควรรีบตามหาที่อื่นจะดีกว่า อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย”
       สิบทิศตามไปกระชากแขนร้อยดาวย่างแรงด้วยความแค้น กระด้งดอกยี่โถหลุดจากมือร้อยดาว ตกเกลื่อนกลาดที่พื้น
       “แต่ไหนแต่ไรน่านฟ้าเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย เพราะเธอคนเดียว...ร้อยดาว เธอคอยให้ท้ายน้องสาวฉันจนกลายเป็นเด็กหัวแข็ง ไม่ฟังใคร ถ้าน่านฟ้าเป็นอะไรขึ้นมา ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่”
       ร้อยดาวก้มลงเก็บดอกยี่โถที่ตกกลับใส่กระด้ง
       “ใจเย็นๆก่อนสิคะ เห็นมั้ย ! ดอกยี่โถของฉันเปื้อนหมดแล้ว”
       สิบทิศฉุกใจเมื่อเห็นดอกยี่โถที่ร้อยดาวเก็บใส่กระด้งจะเอาไปตาก
       ภาพในอดีตตอนที่สิบทิศอ่านตำราทางพฤกษศาตร์ เกี่ยวกับยี่โถย้อนกลับมา
       สิบทิศอ่าน “ยี่โถมีส่วนประกอบของ “คาร์ดิแอกไกลโคไซด์”ออกฤทธิ์ต่อการเพิ่มแรงบีบของหัวใจ อาจส่งผลต่อการเต้นที่ผิดปกติของหัวใจหรือหยุดเต้นจนเสียชีวิตได้... มิน่าล่ะ อาการ ท่านถึงยังไม่ดีขึ้นสักที”
       สิบทิศจ้องร้อยดาวอย่างตัวอันตรายเพราะเข้าใจผิดคิดว่าร้อยดาวหมายจะวางยาดำรง
       “เธอมันร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดจริงๆ”
       สิบทิศพูดจบก็เดินไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น ร้อยดาวมองตามหลังสิบทิศโดยไม่เข้าใจว่าเขาเป็นอะไร
       
       สิบทิศขึ้นรถ เขาเอามือกุมขมับแล้วคิดถึงคำพูดของร้อยดาว
       “ใครๆต่างก็มีความฝันกันทั้งนั้น คุณหญิงก็เช่นกัน แต่คุณชายทำลายความฝันของเธอจนราบคาบ คนที่ไม่มีความฝัน ก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายแล้ว”
       สิบทิศเป็นห่วงน่านฟ้าเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย แต่ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีส่วนผิด
       
       น่านฟ้ายังไม่ตื่นเนื่องจากนอนไม่หลับทั้งคืน มารุตเข้ามาปลุกน่านฟ้า
       “ตื่น ! สายแล้ว ! ไอจะพายูไปส่ง ตื่นเร็ว”
       น่านฟ้าอิดออด “ขอนอนต่ออีกหน่อยนะช้อย... หญิงยังง่วงอยู่เลย”
       “ช้อย เช้ย ที่ไหนกัน ! ที่นี่ห้องไอ ไม่ใช่บ้านยู ตื่นได้แล้ว”
       น่านฟ้าหลับต่อ
       “ไม่ตื่นใช่มั้ย...”
       มารุตมองไปรอบๆตัวก่อนจะหยิบเอาแตรลมขึ้นมาบีบดังๆที่ข้างหูน่านฟ้า น่านฟ้าตกใจจนสะดุ้งตื่นลุกขึ้นมาหน้าตาเลิ่กลั่ก
       “เสียงอะไรน่ะ”
       มารุตยิ้มทะเล้นชูแตรลมที่อยู่ในมือยักคิ้วกวนประสาท น่านฟ้าพยายามยิ้ม สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อระงับความโกรธ
       “ไม่โกรธ ! ขันติ....ขันติ...ขันติ...”
       มารุตบีบแตรลมเป็นจังหวะล้อเลียนน่านฟ้า
       “ขันติต่อไปไม่ไหวแล้ว ! อยากมีเรื่องกับฉันนักใช่มั้ย ห๊า อีตามาร์ค”
       น่านฟ้าทนไม่ไหว เธอเอาหมอนไล่ตีมารุตไปรอบห้อง
       
       สิบทิศเพิ่งกลับมาถึงเวฬุมาศ ช้อยรีบวิ่งเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง
       “พบคุณหญิงน่านฟ้าไหมเจ้าคะ”
       สิบทิศส่ายหน้าช้าๆ
       “โธ่ ! คุณหญิงของช้อย ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”
       รัตนากรลงบันไดมาได้ยินเข้าพอดี
       “ใครเป็นอะไรแต่เช้า หืม... ?”
       รัตนากรกวาดสายตามองหาน่านฟ้า
       “สายตะวันโด่งป่านนี้ น่านฟ้ายังไม่ตื่นอีกหรือ ?”
       สิบทิศจ้องหน้าช้อยเป็นทำนองว่าอย่าเพิ่งบอกให้รัตนากรรู้ รัตนากรเห็นช้อยหลบสายตาทำหน้าบอกบุญไม่รับ
       “ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรือ แม่ช้อย... น่านฟ้าอยู่บนห้องหรือเปล่า ?”
       ช้อยอึกอักและได้แต่เอ่อๆ อ่าๆ เพราะไม่กล้าตอบคำถามรัตนากร
       “สิบทิศ ! น้องไปไหน ?”
       “น่านฟ้า.... ยังไม่กลับ ท่านป้า”
       “ไปไหนยังไม่กลับ แล้วไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมป้าไม่รู้เรื่อง”
       สิบทิศรวบรวมความกล้าก่อนบอกความจริงกับรัตนากร
       “น่านฟ้าปีนหน้าต่างหนีออกจากเวฬุมาศเมื่อคืนนี้ ท่านป้า”
       รัตนากรตกใจ “อะไรนะ !”
       รัตนากรได้ยินแล้วถึงกับหน้ามืดเป็นลมไปทันที
       “ท่านป้า ! / ท่านหญิงมังคะ !”
       
       สิบทิศกับช้อยตกใจที่รัตนากรหมดสติไปต่อหน้าต่อตา
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 8 (ต่อ)
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 7
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 6
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 5
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 4
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 4 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกสุดๆ
vena
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องไหนสนุก เรื่องนั้นช้า
Piya2512@windowslive.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพเร็วๆหน่อย ได้มั้ยคะ
s
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมเรื่องนี้อัพแค่วันละหน้า ละครช่องเจ็ดอัพกันจัง วันนี้อัพอีกตอนเลยได้ปะ???????????
bamza
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมเรื่องนี้อัพช้าจังนานมากกว่าจะจบตอนนึงอัพวันละหน้าเอง เซง
รอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ปูเสื่อรอ คนอัพ
Lin
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014