หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 12 มกราคม 2557 08:08 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4 (ต่อ)
       
       เขมิกาเดินเข้ามาในห้องเห็นรูปพ่อแม่ชานนท์ที่ผนังห้อง เขมิกายกมือไหว้
       
       “ขอโทษนะฮะ หนูไม่คิดขโมยของมีค่าอะไร หนูขอแค่สูตรน้ำมันหอมระเหยของพี่สาวหนูเท่านั้น ขออนุญาตนะฮะ”
       เขมิกาเปิดลิ้นชักที่โต๊ะค้นหา
       เขมิกาเดินไปที่ตู้โชว์ ยืนหันหลังให้ประตู ขณะกำลังเปิดตู้มีผู้ชายคนหนึ่งย่างสามขุมเข้าหาเขมิกาช้าๆ เขมิกาค้นๆ แล้วสะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือยื่นเข้ามาโปะยาสลบ เขมิกาพยายามดึงมือออก ดิ้นไปดิ้นมา ทรุดไปกองที่พื้น คนที่โปะยาสลบเขมิกาก็คือประชา ประชาเดินไปที่โคมไฟหัวเตียง ยกขึ้นทุ่มลงพื้นเสียงแตกกระจาย
       
       ชานนท์ถือปืนสั้นวิ่งออกมาหน้าห้องแววนิล ปรียา มณฑา แป้น ตามกันเข้ามา
       “น้องได้ยินเสียงเหมือนอะไรแตกค่ะ เกิดอะไรขึ้นคะ”
       “พี่ยังไม่รู้”
       โย่งวิ่งขึ้นมาสมทบ โย่งจับตัวชานนท์ห่วงเกินเหตุ
       “คุณผู้ชายปลอดภัยใช่มั้ยครับ ไอ้โย่งได้ยินเสียงดังมาจากในตึก ห่วงคุณผู้ชายแทบแย่ หัวใจงี้หล่นมาอยู่ตาตุ่ม”
       “แหม ยืนกันอยู่เป็นฝูง ห่วงแค่คนเดียวนะไอ้โย่ง” แป้นต่อว่า
       “อาจมีขโมยเข้ามา ผู้หญิงไปรอรวมกันอยู่ข้างล่าง อย่าไปไหน นายตามฉันมา”
       ชานนท์วิ่งนำโย่งไป
       
       ชานนท์กระชับปืนเปิดประตูห้องหนึ่งเดินเข้าไปไม่เห็นสิ่งผิดปกติ
       “คุณผู้ชาย ทางนี้ๆ”
       ชานนท์รีบไป เห็นโย่งยืนอยู่หน้าห้องพ่อแม่ กำลังมองเข้าไปด้านใน ชานนท์มาถึงหน้าห้องมองตามเข้าไป เห็นร่างเขมิกานอนคว่ำหน้าที่พื้น ชานนท์เดินเข้าไปช้าๆ พลิกร่างเขมิกาหันมาแล้วชานนท์ก็ต้องตกใจ
       “ขวัญตา”
       
       เขมิกาฟื้นขึ้นมา กระพริบตาถี่ๆ ปรับสายตาเห็นหน้าปรียา เขมิกาขยับตัวจะนั่ง ปรียาช่วยพยุง
       “คุณขวัญหลับไปเกือบชั่วโมงเลยค่ะ”
       เขมิกาสะบัดหัวมึนๆ พยายามนึก
       “ฉัน มานอนอยู่ตรงนี้ได้ไง”
       “พี่นนท์อุ้มมาค่ะ คุณขวัญไปนอนสลบอยู่ในห้องคุณพ่อพี่นนท์”
       “ที่แท้แกก็คือหัวขโมย” เสียงแววนิลดังขึ้น แววนิล มณฑา ชานนท์ เดินเข้ามา “คิดจะขโมยเครื่องเพชรของแม่ฉัน”
       “ฉันเปล่านะ”
       “แล้วเข้าไปในห้องพ่อแม่ฉันทำไม”
       “ฉัน ฉันแค่ แค่อยากหาสูตรน้ำมันของฉัน”
       “ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเผาทิ้งไปหมดแล้ว”
       “นมจะโทรแจ้งตำรวจค่ะ ให้ตำรวจเป็นคนสอบสวนน่าจะดีกว่าค่ะ”
       มณฑาเดินไปที่โทรศัพท์บ้าน เขมิกาหน้าตื่น ชานนท์ห่วงเขมิกา
       
       ประชาใช้เส้นลวดไขประตูห้องเขมิกาเข้าไป พอ เข้ามาในห้องประชารื้อค้นหาเงินสินสอดตามเตียง โต๊ะ ขณะนั้นทุกคนยังอยู่ที่ห้องโถง เขมิกากดมือมณฑาไม่ให้ยกหูโทรศัพท์ขึ้น มณฑาชักมือออก จ้องเขมิกาแล้วยิ้มร้ายๆ
       “คุณผู้หญิงเกิดกลัวขึ้นมาแล้วหรือคะ” เขมิกายิ้มกวนๆ
       “ฉันอยากจะประจบเอาใจคุณนมมณโฑต่างหาก” เขมิกาหยิบหูโทรศัพท์ส่งให้มณฑา “โทรเลยฮะ ฉันจะบอกตำรวจว่าที่นี่มีคนประสงค์ร้าย โปะยาสลบฉัน ใครเคยทำผิดอะไรไว้ จะได้แดงออกมาให้หมด”
       มณฑาชะงักมองหน้าแววนิล ชสนนท์ก็ไม่อยากให้เรื่องถึงตำรวจ
       “ลิ้นตวัดถึงใบหู ใครจะเชื่อ” มณฑาบอก เขมิกาวางหู
       “พวกคุณนั่นแหละ ตลบตะแลง หน้าซื่อใจคด”
       “เธอต่างหากที่ตั้งใจสร้างสถานการณ์ ยังจะโทษคนอื่นอีก”
       “แล้วทำไมคุณต้องตั้งหน้าตั้งตาเชื่อว่าเป็นฉันอยู่คนเดียว” เขมิกาย้อนถาม ชานนท์ชี้ไปที่แววนิล
       “เพราะนั่นคือน้องสาวฉัน” ชานนท์ชี้ไปที่มณฑา “คนเก่าแก่ที่ฉันนับถือ” ชานนท์เดินไปยืนข้างปรียา “ผู้หญิงที่ฉันเชื่อใจ ส่วนคนอื่นๆ ก็อยู่กับฉันมาเป็นสิบปี”
       “แต่มีคนต้องการให้ฉันไปจากบ้านนี้ หายใจเข้าก็เฉดหัวไล่หายใจออกก็ไปให้พ้น พวกคุณ ไม่ใครคนใดคนหนึ่งที่จ้อง...” เขมิกามองกราดทุกคน “ทำร้ายฉันมาหลายครั้ง คนในเท่านั้นที่จะเข้าออกบ้านนี้ได้ง่ายๆ” เขมิกายกหูโทรศัพท์จะกด “ถ้าไม่โทร ฉันโทรเรียกตำรวจมาเอง”
       ชานนท์กลัวเป็นฝีมือน้องรีบแย่งหูโทรศัพท์มา แล้ววางกระแทกบนแป้นโทรศัพท์ เขมิกากับชานนท์จ้องหน้ากัน
       
       ประชายังค้นห้องเขมิกา ประชาเปิดๆ เสื้อผ้าที่เข็มพับๆ ซ้อนไว้ เจอกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊ก เสียงไขประตูดังขึ้นก่อน ประชาเลิกสนใจโน้ตบุ๊ก รีบปิดตู้ พุ่งไปที่หน้าต่าง เขมิกาเปิดประตูเข้ามาไม่เห็นประชาอยู่ในห้องแล้ว เขมิกาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง จับหัวมึนๆ คิดประติดประต่อเรื่องที่ผ่านมาตั้งแต่โดนไอ้โม่งตีตกน้ำ จนกระทั่งโดนโปะยาสลบ
       
       “มันต้องเป็นคนเดียวกัน” เขมิกาพึมพำออกมา

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4
        ที่พื้นตรงระเบียงหลังตึกตรงกับห้องเขมิกา ประชาพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน โย่งเดินมาแถวนั้นเจอประชา
       “อ้าว คุณผู้จัดการมาทำอะไรแถวนี้ครับ”
       ประชายืนตัวตรงไม่ให้เห็นพิรุธ
       “คือ ฉันมาเดินหาต้นนางแย้ม จำได้ว่าคุณขวัญตาเคยปลูกอยู่แถวนี้ ว่าจะตัดไปให้ลูกค้า”
       “คุณจำผิดแล้วครับ นางแย้มเคยปลูกอยู่ในสวน แต่ผมฟันทิ้งไปหมดแล้วตามคำสั่งของคุณผู้ชาย”
       “สงสัยฉันจะจำผิดจริงๆ” ประชาเดินไป
       “เมื่อกี้มีคนลอบขึ้นไปทำร้ายคุณผู้หญิง คุณผู้จัดการเห็นใครน่าสงสัยหนีออกมาทางนี้บ้างมั้ยครับ” ประชาตกใจหันมา
       “ไม่นี่ แล้วคุณขวัญตาเป็นยังไงบ้าง” ประชาแกล้งถาม
       “ไม่มีใครเชื่อหรอกครับ คงแต่งเรื่องขึ้นเองอีกตามเคย”
       ประชาแอบยิ้มที่ใส่ร้ายเขมิกาได้สำเร็จ
       
       ประชาเดินหงุดหงิดเข้ามาในบ้าน อู๋นั่งรออยู่รีบถาม
       “เจอเงินสินสอดมั้ยพี่”
       ประชานั่งลงอย่างเจ็บใจ
       “ขวัญตาคงไม่ได้ซ่อนไว้ที่ห้อง หรือไม่ก็ใช้หมดไปแล้ว”
       “คงจะถูกไอ้ผู้ชายที่ไหนมันหลอกเอาไปหมด ถึงได้ซมซานกลับมาหาไอ้ชานนท์”
       “แต่ฉันสงสัยว่าขวัญตาอาจจะความจำเสื่อมจริงๆ เพราะขนาดสูตรน้ำหอมของตัวเองก็ยังจำไม่ได้”
       ประชาครุ่นคิด
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ชานนท์นั่งจิบกาแฟอยู่ที่โซฟาในห้องทำงาน ปรียาเดินเข้ามา
       “คุณนมไปบอกว่าพี่นนท์อยากคุยกับปรียาหรือคะ”
       “นั่งสิจ๊ะ”
       ประตูหน้าห้อง แววนิลแนบหูที่ประตูแอบฟัง
       “ช่วงนี้พี่คงไปส่งที่โรงแรมไม่ได้สักระยะนะ แต่จะให้คนรถขับไปส่งให้”
       แววนิลผลักประตูเข้ามาทันที
       “ทำไมคะ หรือเป็นเพราะแม่พี่สะใภ้ตัวดีไม่พอใจ”
       
       ช่วงเวลาเดียวกันนั้นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง บก.ดูหนังสือพิมพ์ มีรูปปรียานั่งอยู่ในรถคันเดียวกับชานนท์และเขมิกา
       “ระยะนี้คุณชานนท์ไปที่ไหน จะเห็นสาวสวยคนนี้เป็นเงาตามตัว ยืนยันจากปากเจ้าตัว แค่เพื่อนของน้อง” บก.วางหนังสือพิมพ์ เอ่ยปากชมเก่งกาจ “เยี่ยมมาก มันต้องข่าวซุบซิบอย่างนี้สิ ถึงจะเวิร์ค นายตามต่อเรื่องนี้ต้องขยายให้ใหญ่ ยอดขายจะได้พุ่งปี๊ด”
       “ที่แท้ก็อารมณ์ดีเรื่องนี้ ถึงได้เรียกผมมาเลี้ยงข้าว ความจริงไม่ต้องก็ได้ ข้าวแกงข้างทางผมก็กินได้”
       “ใครบอกว่าฉันจะเลี้ยง นายเป็นคนจ่าย”
       บก.กินหน้าตาเฉย เก่งกาจบ่นเบาๆ
       “ว่าแล้ว”
       
       แววนิลปาหนังสือพิมพ์ทิ้งอย่างโมโห
       “ไม่ยุติธรรมเลย ปรียาจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ ถึงจะเป็นแฟนออกหน้าออกตาได้”
       “มันจำเป็น นักข่าวตามกัดไม่ปล่อยอย่างนี้ ถ้าเราพลาดคงได้เขียนข่าวใส่ไข่กันเละเทะ”
       “พี่นนท์ก็เลยมอบหมายให้ขวัญตารับงานใหญ่ไปทำ หวังให้มันมีหน้ามีตาอีกครั้ง แล้วเมื่อไหร่มันจะยอมไปจากบ้านเราสักทีคะ”
       “พี่ให้เขาทำงานใหญ่อะไร” ชานนท์ถามอย่างแปลกใจ
       “เด็กที่สปาโทรมาบอกนิลเอง ว่าขวัญตาจะผลิตน้ำมันหอมระเหย มันเที่ยวถามสูตรคนที่นั่นไปทั่ว หรือพี่นนท์ไม่รู้เรื่องคะ”
       ชานนท์หน้าเครียดไม่พอใจเขมิกา
       
       เขมิกาเพิ่งตื่นนอน ลุกนั่ง หัวยุ่ง ชานนท์เปิดประตูเข้ามาเลย เขมิกาตกใจรีบลงจากเตียง
       “คุณ มือด้วนหรือไง ไม่รู้จักเคาะประตู”
       “เลิกยุ่งกับงานของฉัน แล้วก็ไม่ต้องไปที่สปาอีก”
       “งานของคุณถ้าหมายถึงการผลิตน้ำมันหอมระเหยตัวใหม่ฉันคงไม่ยุ่งไม่ได้ เพราะฉันจะไม่ยอมเสียคำพูดกับคุณราตรีด้วยเหตุผลบ้าๆ บอๆ ของคุณ”
       “อย่าคิดว่าฉันเดาทางเธอไม่ออก เธอกำลังเล่นสงครามประสาทกับฉัน รู้ว่าฉันเกลียดไอ้น้ำมันกลิ่นบ้าๆ นี่ เลยตั้งใจเอามายั่วฉัน” ชานนท์เขย่าตัวเขมิกาแบบลืมตัว “อยากให้ฉันลืมเธอไม่ได้ อยากให้ฉันบ้ารักเธอไปจนตาย แต่
       ขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่าไม่สำเร็จ”
       เขมิกาโมโหสะบัดชานนท์หลุด
       “ฉันว่าคุณไปหาหมอเช็คประสาทได้แล้ว น้ำมันนี่มันอะไรกันนักกันหนา ก็อีแค่น้ำมันนวดตัว ทำเป็นทุรนทุรายไปได้”
       
       ชานนท์เจ็บปวดนึกถึงอดีต

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4
        ภายในห้องที่รีสอร์ทริมทะเล ขวัญตาดมน้ำมันกลิ่นนางแย้มจากขวดที่เพิ่งผลิตเสร็จ แล้วแตะที่บ่า หลัง นวดให้ชานนท์เบาๆ ขวัญตายิ้มให้ชานนท์อย่างสดใส
       “รู้สึกยังไงบ้างคะคุณลูกค้า”
       ชานนท์พลิกกลับมา จ้องตากัน
       “สบายตัวจนรู้สึกว่า ไม่อยากห่างจากคนนวดเลยจ้ะ”
       “ขวัญหมายถึงน้ำมันสูตรใหม่ของขวัญต่างหาก” ขวัญตายิ้มเขิน
       “ขวัญเราแต่งงานกันเถอะ”
       ขวัญตากับชานนท์จ้องตากัน ชานนท์ดึงขวัญตาลงมาหา ทั้งคู่กอดกันบนเตียง
       ชานนท์หลับตาตกอยู่ในภวังค์โน้มหน้าหอมคอเขมิกา เขมิกาไม่ทันห้าม ตัวแข็งทื่อเหมือนต้องมนต์ ชานนท์เริ่มไซ้  เขมิกาตกใจได้สติ
       “ทำอะไรน่ะ” 
       เขมิกาผลักอกชานนท์อย่างแรง ชานนท์เซไป  ตกใจได้สติมองหน้าเขมิกา เขมิกายืนนิ่ง ได้ยินหัวใจตัวเองเต้นแรงมาก เขมิการีบจับหัวใจตัวเองไว้
       “รสจูบฉันมันเปลี่ยนไปหรือไง เธอถึงขัดใจ อ๋อหรืออยากให้ประกบปากต่อปาก มันถึงจะจุดอารมณ์เธอได้”
       เขมิกาอายมาก ลืมตัวพูดตะกุกตะกัก        
       “สกปรก ชาตินี้ฉันไม่มีวันทำบ้าๆ ประกบปากอะไรนั่นกับผู้ชายหรอก พูดออกมาได้ น่าเกลียด”
       “ผู้ชายที่ว่า คงหมายถึงฉันคนเดียวมั้งเพราะตอนนี้เธอคงอยากเปลี่ยนรสชาติมากกว่า” ชานนท์งอนออกไป  เขมิกาด่าไม่ทัน เสียงเรียกเว็บแคมที่โน้ตบุ๊กดังขึ้น เขมิกาหันไปมอง
        
       เขมิกานั่งหน้าโน้ตบุ๊กเห็นหน้าโยธินเต็มจอ
       “ทางเข็มเรียบร้อยดีนะ ไม่มีใครหาเรื่องเข็มอีกใช่มั้ย”
       เขมิกายกมือแตะคอนึกถึงตอนชานนท์จูบ
       “อื้อ ไม่ ไม่มี”
       เขมิกาถูๆ คอไปมา
       “คอเป็นอะไร ถูไปถูมาทำไมนัก คันคอหรือ”
       “ก็นายชาเย็นนะสิ” เขมิกาเผลอหลุดปากออกมา โยธินตกใจ
       “มันทำอะไร มันทำมิดีมิร้ายกับเข็มหรือ”
       “เฮ้ย เปล่าๆ นะ อย่างเข็มเนี่ยนะถ้าผู้ชายหน้าหื่นเข้ามาแหยม เข็มต่อยปากฉีกแน่” เขมิกาโวยลั่น โยธินยิ้มกริ่ม
       “แล้วทำไมทีเฮียเข็มถึงยอมล่ะ”
       “เฮ้ย ตอนไหนเฮียอย่ามามั่ว”
       “ก็ตอนอยู่บ้านไง เข็มร้องไห้ทะเลาะกับปู่ เฮียก็กอดปลอบเข็มบ่อยๆ เวลาเฮียกอดเข็มทีไร หัวใจเฮียงี้เต้นรัวแทบจะระเบิดออกมา ใจมันหวิวๆ เหมือนจะเป็นลม เข็มรู้สึกเหมือนเฮียหรือเปล่าจ๊ะ”
       “รู้สึก”
       “เข็มหัวใจเต้นตึ๊กตั๊กเหมือนเฮียหรือ” โยธินถามอย่างดีใจ
       “เปล่า เข็มรู้สึกแบบเดียวกับที่กอดปู่” แป่ว! โยธินหุบยิ้ม
       “ตอบแบบนี้ไม่ต้องตอบดีกว่า เฮียไปนอนก่อนนะง่วงแล้ว”
       โยธินงอนปิดกล้องไปเลย
       “อ้าว เฮีย ไรเนี่ย คุยๆ อยู่ก็ไปอย่างนี้เลยหรือ อะไรของเขา”
        
       เขมิกาอยู่ในห้องน้ำจะแปรงฟัน แต่ชะงัก นึกถึงคำพูดของโยธิน
                   “ก็ตอนอยู่บ้านไง เข็มร้องไห้ทะเลาะกับปู่ เฮียก็กอดปลอบเข็มบ่อยๆ เวลาเฮียกอดเข็มทีไร หัวใจเฮียงี้เต้นรัวแทบจะระเบิดออกมา ใจมันหวิวๆ เหมือนจะเป็นลม เข็มรู้สึกเหมือนเฮียหรือเปล่าจ๊ะ”
       เขมิกานึกถึงตอนที่ชานนท์จูบซอกคอแล้วตัวแข็งใจเต้น เขมิกาตกใจ ร้องออกมา
       “จริงดิ รู้สึกเหมือนที่เฮียว่าเลย ทำไมเป็นอย่างนั้นไปได้” เขมิกาสับสน
        
       จรรยาเดินเข้าไปในห้องเก็บผลิตภัณฑ์ หยุดที่ชั้นเก็บน้ำมันหอมระเหย จรรยายกกล่องเล็กๆ วางในชั้นหลบๆออกมา เปิดกล่องเห็นขวดน้ำมันหอมระเหยกลิ่นนางแย้มวางเรียงกันหลายขวด 
       ทางเดินนอกห้อง เขมิกาเดินมาได้กลิ่นนางแย้มก็ชะงักมองหากลิ่น จรรยากำลังดมน้ำมันหอมระเหย ชื่นใจ 
       “กลิ่นมันหอมติดจมูกดีนะ” เสียงเขมิกาดังขึ้น จรรยาตกใจรีบซ่อนไว้ข้างหลัง
       “ขวัญ เข้ามาเงียบๆ ตกใจหมด” เขมิกามองที่มือจรรยา
       “ไหนว่าสามีฉันสั่งเผาทิ้งหมดแล้วไง ทำไมยังมีหลงเหลืออยู่”
       “ไม่ใช่กลิ่นนางแย้มสักหน่อย” จรรยาจะรีบเก็บ เขมิกาจับข้อมือ จรรยาสะบัด “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่” เขมิกาพยายามแย่ง
       “มันมีฉลากติดอยู่ ฉันขอดูหน่อยว่ามันกลิ่นอะไร”
       จรรยาไม่ยอม ทำเป็นโกรธเสียงดัง
       “จะมากเกินไปแล้วนะขวัญ นี่มันของส่วนตัวของฉัน”
       “ถ้ามันไม่ใช่ ก็ไม่เห็นต้องหวง นอกเสียจากว่าเธอจงใจปกปิด”
       จรรยาออกแรงดึงหลุดจากมือเขมิกา แล้วปาทิ้ง ขวดน้ำมันตกแตก เพล้ง!
       “อยากได้ก็เอาไปเลย”
       จรรยาจนมุมจะเดินหนี เขมิการีบคว้ามือไว้
       “เธอเคยช่วยฉันทำน้ำมันหอมระเหยกลิ่นนี้ใช่มั้ย” จรรยาสะบัดมือ
       “เธอควรดีใจที่ฉันทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับเธอ ไม่ว่าเธอจะหายตัวไป หรือกลับมาในวันนี้ ฉันก็จะไม่ทำผิดข้อตกลง ความลับมันจะเป็นความลับตลอดไป” คำพูดของจรรยาทำให้เขมิกายิ่งอยากรู้
       
       “ข้อตกลงอะไร น้ำมันนี่มันมีความลับอะไรที่เธอต้องปิดไว้” จรรยานิ่งไป

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4
        ที่บ้านเลิศวิริยะ ชานนท์ แววนิล มณฑานั่งกินข้าวกันอยู่โดยมีแป้นยืนดูแล ชานนท์มองที่เก้าอี้เขมิกาแต่ไม่กล้าถามแป้น แววนิลมองชานนท์อย่างรู้ทัน
       
       “นมตรวจตราล็อกกุญแจห้องทุกห้องอย่างดีแล้วใช่มั้ยคะ”
       “ค่ะ นมจะไม่หละหลวมเหมือนเมื่อวานอีก”
       “ถ้าพี่นนท์ไล่มันออกไปซะ คงไม่ต้องมานั่งระแวงกันอยู่อย่างนี้ น้องว่า...”
       “คุยเรื่องเครียดๆ ระหว่างกินข้าวไม่ดีต่อระบบการย่อยนะจ๊ะ” ชานนท์ตัดบท ตักกับข้าวให้แววนิล “สำหรับพี่ สุขภาพของนิลสำคัญกว่าทุกอย่าง”
       แววนิลรู้สึกดีขึ้น พูดเสียงนุ่มนวลขึ้น
       “พี่นนท์ยังห่วงน้องอยู่หรือคะ”
       ชานนท์วางช้อนลูบหัวแววนิล
       “ถ้าพี่ยังอยู่ จะไม่มีใครทำอะไรนิลได้ จำไว้แค่นี้ก็พอ”
       แววนิลยิ้ม มณฑาพลอยปลื้มไปด้วย
        
       เขมิกานั่งเครียดอยู่ที่ซุ้มศาลา มีอาการช็อก นั่งนิ่งคิดวนเวียนในเรื่องที่จรรยาเล่าให้ฟัง
       “เธอควรดีใจที่ฉันทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับเธอ ไม่ว่าเธอจะหายตัวไป หรือกลับมาในวันนี้ ฉันก็จะไม่ทำผิดข้อตกลงความลับมันจะเป็นความลับตลอดไป” คำพูดของจรรยาทำให้เขมิกายิ่งอยากรู้
       “ข้อตกลงอะไร น้ำมันนี่มันมีความลับอะไรที่เธอต้องปิดไว้”
       เขมิกายกมือปิดหน้ากลุ้มหนักเพราะไม่คิดว่าขวัญตาจะเอาสูตรของจรรยามาเป็นของตน
        
       เขมิกาเดินมาถึงหน้าห้องจับลูกบิดกำลังจะเปิด แต่มีมือคนมาจับไว้ เขมิกาตกใจมองหน้าจึงเห็นเป็นชานนท์
       “ทำไมวันนี้ไม่กินข้าว ไม่สบายหรือ” ชานนท์เผลอแสดงความเห็นห่วงออกมา เอื้อมมืออังหน้าผาก เขมิกาอึ้ง ใจหวิว “ตัวไม่เห็นร้อน”
                   “ก่อนที่ฉันจะหนีไป ฉันเคยทำเรื่องไม่ดีให้คุณต้องเสียใจอีกบ้างมั้ย”
       เขมิกาเสียงเศร้าผิดปกติ ชานนท์ดึงมือกลับ นึกถึงยิ่งเจ็บปวด
       “ถ้าฉันรู้จักเธอดี คงไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้นหรอก” ชานนท์เบียดเขมิกาไปติดประตู “ถึงตอนนี้ฉันก็ยังเดาใจเธอไม่ถูกอยู่ดี ว่าเธอลืมทุกอย่างจริงหรือเปล่า”
       เขมิกาสบตานนท์ที่จ้องมา
       “ฉัน ฉันเบื่อจะพูดเรื่องนี้แล้ว”
       เขมิการีบเปิดประตูหนีเข้าห้อง ชานนท์ยืนเสียใจ อัดอั้น
        
       วันต่อมา ที่ฝ่ายต้อนรับด้านหน้าของสปาพนักงานเตรียมเปิดร้าน เยาว์ยกแจกันดอกไม้สวยๆ มาตั้งที่ชุดรับแขก กุ้งยกเตาน้ำมันหอมระเหยกลิ่นนางแย้มมาวางที่มุมห้อง พนักงานต้อนรับวางผ้าไทยผืนเล็กพาดโต๊ะรับแขก วางดอกลีลาวดีตกแต่งให้สวย
       ประตูเปิด ชานนท์เดินเข้ามาพร้อมประชา พนักงานสวัสดีพร้อมกัน ชานนท์พยักหน้ากำลังจะเดินไป แต่ชะงักเมื่อได้กลิ่นนางแย้ม ชานนท์มองไปทางเตาน้ำมัน ประชาตวาดถาม
       “ใครเอาน้ำมันกลิ่นนี้มาใช้”
       พนักงานมองหน้ากันไม่กล้าพูด เขมิกาเดินเข้ามา  จรรยาถือถาดมีขวดน้ำมันกลิ่นนางแย้มที่ผลิตใหม่วางหลายขวด
       “ฉันเอง” เขมิการับถาดจากจรรยาส่งให้ชานนท์ “ตัวอย่างกลิ่นนางแย้มที่คุณราตรีต้องการ ฉันกับจรรยาช่วยกันทำเสร็จแล้ว ถ้าลูกค้าโอเค คุณก็สั่งโรงงานเดินเครื่องได้เลย”
       ชานนท์ไม่พอใจมาก วางถาดกระแทกลง จ้องหน้าเขมิกา บรรยากาศตึงเครียด
        
       ชานนท์ดึงมือเขมิกาเข้ามาในห้องทำงานแล้วปล่อย
       “เธอต้องการเอาชนะฉันหรือ”
       “มันไม่สำคัญหรอกว่าใครจะชนะใคร คุณได้งาน ได้เงินทุกคนแฮปปี้ มันไม่ดีตรงไหนฮะ”
       “แต่ฉันไม่แฮปปี้ไปกับเธอ”
       “คุณก็แค่ลืม ลืมได้คุณก็มีความสุข”
       “พูดเอาประโยชน์เข้าตัว เธอตีหัวคนแตก แล้วบอกให้เขาช่วยลืมซะ ไม่ง่ายไปหรือ”
       “ฉันถึงได้พยายามจะแก้ไขสิ่งที่ทำผิดพลาดไปอยู่นี่ไง”
       นอกห้อง มณฑาเดินมาหยุด มองหน้าหลังว่ามีคนเห็นหรือเปล่า แล้วแอบฟัง 
       “เธอกำลังเล่นแผนสูงอะไรอยู่ ความจำเสื่อมแต่กลับจำสูตรกลิ่นนางแย้มได้ หรือโกหกไปโกหกมาเลยพันเข้าหาตัว เล่นเองมึนเอง”
       “น้ำมันหอมระเหยกลิ่นนางแย้มไม่ใช่สูตรของฉัน”เขมิกาตัดสินใจบอก ชานนท์ตกใจ
       “เธอว่าไงนะ พูดอีกทีสิ”
       “ฉันไม่ได้เป็นคนคิดน้ำหอมกลิ่นนี้ ฉันโกหกคุณ”
       “ไหนว่าจำอะไรไม่ได้ไง”
       “จรรยาเป็นคนเล่าให้ฉันฟังเอง”
       เขมิกาเล่าความจริงที่รู้จากจรรยาให้ชานนท์ฟัง ภาพเหตุการณ์ในอดีตจึงหวนกลับมา
       จรรยาถือกระดาษจดสูตรน้ำมันหอมระเหยกลิ่นนางแย้ม ชูไปตรงหน้าขวัญตาแล้วถามอย่างโกรธๆ
       “เธอขโมยสูตรของฉัน แล้วหลอกคุณชานนท์ว่าเธอคิดขึ้นเองหรือ” ขวัญตาตกใจ
       “จรรยาฟังขวัญก่อนนะ ขวัญไม่ได้ตั้งใจ” จรรยาสะอื้น
       “ฉันไว้ใจเธอ สอนให้เธอฝึกทำ แต่เธอตอบแทนฉันแบบนี้นี่หรือเพื่อนกัน”
       ขวัญตาร้องไห้เหมือนเสียใจจริงๆ  
       “ยกโทษให้ขวัญด้วยนะจรรยา ขวัญเกิดมาไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลยสักครั้ง ขวัญแค่อยากให้คนอื่นได้เห็นว่าขวัญมีค่าไม่ใช่ขยะที่ถูกโยนทิ้ง”
       “แล้วเธอจะภูมิใจหรือ ในเมื่อมันไม่ได้มาจากความคิดเธอ”
       “ขวัญจะไปสารภาพกับคุณชานนท์ แล้วขอลาออกจากที่นี่”
       ขวัญตาจะไป จรรยาใจอ่อนรีบดึงแขนไว้
       “เธอพูดถูก เรามันก็แค่ขยะชิ้นหนึ่งฉันควรจะดีใจ ถ้าเราช่วยกันไปให้พ้นจากกองขยะตรงนี้ ฉันจะไม่บอกใคร”
       หลังจากรู้ความจริง ชานนท์พยายามควบคุมความโกรธ
       “เธอมาบอกฉันทำไม ในเมื่อตั้งใจหลอกฉันแต่แรกแล้ว”
       “คุณอย่ามาถามถึงเรื่องตอนนั้น เพราะฉันจำไม่ได้ว่าทำไม ฉันรู้แต่ว่าขวัญตาที่ยืนอยู่นี่ จะไม่เหยียบหัวใครเพื่อเอาดีใส่ตัว”
       “จะบอกว่าเป็นคนดีคิดกลับเนื้อกลับตัวงั้นสิ ฉันไม่คิดจะเชื่อเธออีก” ชานนท์เย้ยหยัน
       
       “คุณจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ในเมื่อคุณเกลียดฉันก็เลยไม่ยอมทำน้ำหอมกลิ่นนางแย้ม ตอนนี้คุณก็คงสบายใจขึ้นเพราะจรรยาเป็นเจ้าของสูตรตัวจริง” ชานนท์หยุดคิด

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 26 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 26 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เศร้ามาก
อรัญญา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบมาก
ศศิประภา เวฬุวนารักษ์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมากเลยค่ะดูวันแรกก็ติดใจแล้วทำให้อยากดูต่อค่ะ
jit 29033@ gmail. com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดีมาก
muk
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกจังอยากดูขวัญอ๋อมจะแสดงได้เข้าถึงบทบาทหรือป่าว
ลุ้นๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014