หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 12 มกราคม 2557 08:08 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4
       เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4 (ต่อ)
       
       นักข่าวพากันเดินออกจากห้องจัดงาน เก่งกาจเดินปิดท้ายแต่ยังหันมามองแบบสงสัยอยู่ ชานนท์ยืนส่งนักข่าว หันมาดุเขมิกาเบาๆ
       
       “หายดีแล้วหรือ ถึงได้มาป่วนถึงนี่”
       “ก็อย่างที่เห็น ยังไม่ตายง่ายๆ”
       ราตรีกับพวกเดินเข้ามา
       “ไงหนูขวัญ นึกว่าจะไม่ได้เจอซะแล้ว” ราตรีทักเขมิกา เขมิกางงๆ ว่าใคร ชานนท์จึงช่วยเตือนความจำ
       “คุณราตรีไง เป็นร้านสาขานวดแผนไทยของเรา” เขมิการีบยกมือไหว้ราตรี
       “สวัสดีฮะ คุณราตรี”
       ราตรียิ้มแย้มเป็นมิตร แตะแขนเขมิกา
       “ไอ้ที่เคยบอกว่าจะผลิตน้ำมันหอมระเหยกลิ่นนางแย้มทำไมเงียบไปล่ะ ครั้งที่ไปเปิดตัวทางเหนือ ลูกค้าติดใจกันยกใหญ่”
       เขมิกาล่อกแล่ก ปากรีบพูดไปก่อน
       “ผลิตสิฮะ ผลิตแน่ ที่ช้าเพราะติดปัญหานิดหน่อย”
       ชานนท์ตกใจ ไม่อยากผลิต
       “คือตัวนี้...” เขมิการีบแทรก
       “เดี๋ยวเราเข้าไปข้างในกันก่อน มันต้องคุยกันไปดื่มกันไปถึงจะออกรสออกชาติ” ราตรียังเคืองอยู่
       “อย่าเลย ที่นี่มันไฮโซไม่เหมาะกับพวกเรา”
       “ใครว่าละฮะ ถ้าขาดกลุ่มนวดแผนไทย งานนี้ก็กร่อยสนิทซิฮะ โดยเฉพาะทีเด็ดที่หนูคิดไว้ให้ ม่วนขนาด” ราตรียิ้ม คนอื่นๆ หัวเราะในคำพูดน่ารักของเขมิกา เขมิกาคล้องแขนราตรีอย่างสนิทสนม “ไปกันเต๊อะเจ๊า”
       ชานนท์หวาดเสียวว่าเขมิกาจะทำอะไรวุ่นๆ อีก จึงรีบตามไป
       
       ภายในงาน เขมิการำป้อกับราตรี ราตรีหัวเราะร่าบ้าไปกับเขมิกา พวกจรรยา อึ่ง เยาว์ ชิ้นและพนักงาน ต่างจูงแขกออกมารำ ชานนท์มองอึ้ง ชิ้นกับอึ่งเดินมาดึงชานนท์ไปรำวงด้วย ทุกคนรำกันสนุกสนานเป็นวงกลม มีการเอาน้ำอบมาป้ายแก้มกันไปมา
       แววนิลกับมณฑายืนจ้องเขมิกาที่รำวงอยู่
       “นังมารผจญ แก ทำไมมันหายเร็วนัก”
       “นั่นสิคะ ไม่น่าจะเป็นไปได้”
       เขมิกาเห็นแววนิลจึงเดินเข้ามาหา
       “ไม่สนุกด้วยกันหรือฮะ น้องสาวเจ้าภาพมายืนทำหน้าเป็นม้าหมากรุกอย่างนี้ มันดูไม่สวย”
       “สะเออะมาทำไม อิจฉาปรียาใช่มั้ยที่จะเด่นกว่าแก”
       เขมิกาเข้าไปประชิด บีบต้นแขนแววนิล
       “อย่าคิดนะว่าคุณทำอะไรแล้วฉันไม่รู้ อย่าคิดว่าตัวเองฉลาดอยู่คนเดียว เคยได้ยินมั้ยว่าหมองูมันตายเพราะงู ความริษยาของคุณ มันจะฆ่าตัวคุณเอง”
       มณฑากระชากมือเขมิกาออกแล้วยืนบังแววนิล
       “อย่าเอามือโสโครกของคุณ มาโดนตัวคุณหนูของดิฉัน”
       เขมิกายิ้มกวนๆ ยกนิ้วโป้งให้
       “สมเป็นแม่นมดีเด่นแห่งชาติ ดูแลลูกชาวบ้านชาวช่องได้ดีกว่าลูกในอก จนดูไม่ออกว่าคนไหนเป็นลูกจริงๆ กันแน่”
       มณฑาจะเงื้อมือตบเขมิกา แต่โยธินรำป้อเข้ามาแกล้งเอาตัวขวางเขมิกาไว้ได้ทัน โยธินยังอยู่ในชุดเดินมแต่แปะแป้งลายพร้อย
       “มารำกับพี่สักเพลงนะจ๊ะน้องสาว”
       เขมิกาจ้องโยธิน จำได้จึงรีบดึงโยธินไป
       “คำพูดมันดูกำกวมเหมือนจะรู้ว่าเราแกล้งมัน” แววนิลบอกอย่างไม่สบายใจ
       “มันไม่มีหลักฐาน จับมือใครดมไม่ได้หรอกค่ะ” มณฑาพูดปลอบใจ
       
       ชานนท์รำกับราตรี ทั้งคู่ยิ้มแย้มต่อกัน ชานนท์มองไปเห็นเขมิกาเดินคู่ไปกับโย
       เขมิกาพาโยธินหลบมาคุยในห้องประชุมเล็ก ใกล้กับห้องจัดงาน
       “เฮียเป็นห่วง เข็มทำให้เฮียงงไปหมดแล้ว”
       “ไม่มีอะไรมากหรอกเฮีย ก็แค่มีคนหาเรื่องเข็มนิดหน่อย”
       “เรื่องอะไร มีใครรังแกเข็ม เล่ามา ไม่งั้นเฮียจะเข้าไปถามนายชาเย็นเอง” โยธินทำท่าจะออกไป เขมิการีบดึงไว้
       “อย่าเล่นบ้าๆ นะเฮีย เล่าก็ได้ เข็มแอบเห็นยัยนมมณโฑแอบใส่ยาพิษในอาหารของเข็ม” โยธินตกใจ
       “ยาพิษ”
       เขมิกาเล่าเหตุการณ์วันนั้น
       เขมิกาหลบอยู่หน้าห้องครัวจนมณฑาเดินผ่านไป เขมิการีบเข้าไปในครัว ยืนดูหม้อข้าวต้ม คิดๆ ว่าจะทำอย่างไร เขมิกาหยิบผ้าขี้ริ้ว ยกหม้อตั้งใจจะไปเททิ้ง แต่แป้นเดินเข้ามาพร้อมเสียงบ่น
       “โอ๊ย อะไรวะ จะไปกินข้าวข้างนอกก็ไม่บอกล่วงหน้าทำข้าวต้มอย่างเดียวให้คุณผู้หญิงแล้วกัน ว้าย” แป้นร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นเขมิกา เขมิกาจึงรีบทำหม้อหลุดมือ
       “เฮ้ย เธอทำฉันตกใจหมด เห็นมั้ย หกหมดเลย”
       “แล้วคุณผู้หญิงมายุ่งกับหม้อของแป้นทำไม”
       “ฉันหวังดี เห็นมันเดือดปุดๆ ก็เลยจะยกไปตั้งบนโต๊ะให้แล้วทำไง ต้องหุงใหม่แล้วเนี่ย”
       “แป้นไปซื้อกับข้าวที่ตลาดให้ไวกว่า” แป้นบอก
       “ไม่ได้นะ” เขมิกาบอกเสียงดัง แล้วเบาเสียงลง “คือฉันอยากกินข้าวต้มกุ้งช่วยทำให้หน่อย เอาให้หน้าตาเหมือนเดิมเป๊ะเลยนะ”
       เขมิกาตบบ่าแป้น
       
       “มันเล่นกันแรงอย่างนี้เลยหรือ น่าจะแจ้งตำรวจจับมันไปเลย เฮียแจ้งเอง มารังแกแฟนเฮีย เฮียยอมไม่ได้”
       โยธินบอกหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วทำท่าจะออกไปแต่เขมิการีบดึงไว้
       “เห็นมั้ย เข็มไม่อยากเล่าเพราะอย่างนี้ เฮียกลับไปก่อนเหอะ”
       “แต่ปู่ให้เฮียคอยดูแลเข็มนะ”
       เขมิกาหันไปเห็นชานนท์เดินออกมาจากห้องจัดเลี้ยงก็ตกใจ
       “นายชาเย็น เฮียหลบไป”
       “อีกแล้วหรือ จะให้หลบทางไหนล่ะ”
       “ทางนี้เฮีย”
       เขมิการีบผลักโยธินเข้าห้องปิดประตู ตัวเองรีบยืนพิงเต๊ะจุ๊ยกอดอก ทำเป็นไม่เห็นชานนท์ ชานนท์เบือนหน้ามาเห็นเขมิกาพอดีจึงเดินตรงมาหา
       “เมื่อกี้เดินออกมากับใคร”
       “บ๋อยไง เป็นบ๋อยของโรงแรม”
       “แค่บ๋อยไม่ใช่กัปตันสินะ” ชานนท์กัด เขมิกางง “แล้วมาทำอะไรตรงนี้”
       เขมิกายังยืนบังประตู มีพิรุธ
       “อ๋อ ฉันออกมา ออกมา” เขมิกามองรองเท้าส้นสูงตัวเอง “ให้เท้ามันได้หายใจบ้าง” เขมิการีบถอดรองเท้าลงมายืนเท้าเปล่า “เขย่งจนเมื่อยไปหมด”
       ชานนท์มองประตู เขมิกาหวาดเสียว
       ภายในห้อง โยธินแนบหูฟังที่ประตู แต่เสียงมือถือโยธินดัง โยธินสะดุ้งสุดตัว รีบควักมือถือมาพยายามปิด แต่ตื่นเต้นจนยังปิดไม่สำเร็จ
       “ป๋าจะโทรมาทำไมเอาตอนนี้เล่า” โยธินบ่นเสียงเบา
       ชานนท์ได้ยินเสียงมือถือในห้อง
       “ของฉันเอง” เขมิการีบบอก ชานนท์ดึงเขมิกาออก
       “หลีกทาง ไอ้คนที่เป็นกัปตันชู้รักเธอมันอยู่ข้างในใช่มั้ย”
       
       ชานนท์ผลักประตูเข้าไปทันที เขมิกาตกใจยั้งไม่ทัน รีบใส่รองเท้า

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4
       ชานนท์เข้ามาในห้องกวาดตามองหาคน ภายในห้องมีแต่โต๊ะเก้าอี้ เขมิกาตามเข้ามาลุ้นไม่ให้เจอโยธิน
       “เห็นหรือเปล่า ฉันก็บอกแล้วว่ามือถือฉันเอง”
       ชานนท์หยิบมือถือตัวเองออกมา
       “เดี๋ยวก็รู้ว่าใช่เสียงเรียกเข้าของเธอหรือเปล่า”
       เขมิกาหน้าเสีย ชานนท์จะกดโทรศัพท์ แต่ประชารีบร้อนเข้ามาซะก่อน
       “คุณนนท์ครับ แขกจะกลับกันแล้ว”
       “เราต้องรีบไปส่งนะฮะ หายไปทั้งคู่จะไม่ดี ธุรกิจพันล้านคุณเสียหายไม่รู้ด้วยนะ” เขมิกาบอก ประชามองเขมิกากับนนท์อย่างสงสัย แล้วเดินนำออกไปก่อน เขมิการีบคล้องแขนชานนท์ไปด้วยกัน “ไปสิฮะ”
       เมื่อเขมิกากับชานนท์ออกไปจากห้อง โยธินโผล่หน้าออกมาจากบริเวณม่านผ้าผืนใหญ่ โยธินถอนหายใจอย่างโล่งใจ
       
       ประชาหันมามองเขมิกาที่คล้องแขนชานนท์อย่างใกล้ชิด ประชารู้สึกหึงหวงทนไม่ได้ เดินหน้าบึ้งเข้าห้องไปก่อน ชานนท์รู้สึกดีมองมือเขมิกาแล้วเผลอยิ้มออกมา เขมิกาเห็น ชานนท์รีบหุบยิ้ม เขมิการีบดึงมือออกแล้วแกล้งชานนท์ด้วยการเช็ดๆ มือที่ชุดตัวเอง
       “เมื่อเช้าเข้าห้องน้ำถ่ายจู๊ดๆ ดันลืมล้างมือซะนี่”
       เขมิกาดมมือตัวเอง ชานนท์หมดอารมณ์ซึ้ง
       “เธอนี่มัน นับวันยิ่งไร้ความเป็นกุลสตรี”
       “ผู้หญิงมีหลายแบบนะฮะคุณสามี ไม่จำเป็นต้องสุภาพเรียบร้อยอ่อนหวานเสมอไปหรอก ฉันเป็นผู้หญิงในแบบของฉัน ในมุมที่คุณไม่เคยรู้จัก” เขมิกาจะเดินเข้าไป
       “อย่าเพิ่งไป”
       “อะไรอีกเล่า ไม่พูดทีเดียวให้มันจบๆ ไป เวียนหัวนะเนี่ย”
       “ขอบใจ ที่เธอทำให้คุณราตรีพอใจ แค่นี้แหละ”
       ชานนท์เดินเข้าไปก่อน เขมิกายิ้มๆ
       “จะขอบใจคน ยังต้องทำเป็นวางมาด นายชาเย็นเอ๊ย”
       
       ห้องโถงบ้านเลิศวิริยะ แป้นโดนมณฑาตบจนกระเด็นล้มไปที่พื้น
       “ว้าย” มณฑากับแววนิลจ้องอแป้นเขม็ง “หนูไม่ได้ขัดคำสั่งคุณนมนะคะ เอ๊ยเจ้าคะ”
       มณฑาเดินไปหา นั่งลง จิกผมแป้นให้เงยขึ้น
       “แล้วมันไปโผล่ที่งานได้ยังไง ถ้าแกไม่ร่วมมือด้วย”
       “คือหนูเผลอหลับไป แต่หนูก็นั่งขวางประตูไว้ตลอดนะคะสงสัยคงจะปีนลงทางหน้าต่าง แต่คุณผู้หญิงไม่สบายอยู่นี่คะ” มณฑาปล่อยผมแป้น
       “ไปให้พ้นหน้าฉัน แล้วจำใส่กะโหลกแกไว้ ถ้าแกพูดมากฉันจะเอาน้ำมันร้อนๆ กรอกใส่ปากแก”
       แป้นกลัวรีบคลานๆ ไป
       “เราโดนมันต้มซะเปื่อย เจ็บใจนัก ปรียาเป็นยังไงบ้างคะ” แววนิลถามถึงปรียาอย่างเป็นห่วง
       
       ปรียาอยู่ในห้อง นั่งนิ่ง ดึงมงกุฎเล็กๆ ออกจากผมแล้วโยนทิ้ง มงกุฎกระเด็นไปที่เท้าแววนิล แววนิลก้มเก็บ “ฉันขอโทษที่ยิ่งช่วย ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกแย่ลง”
       ปรียารีบปาดน้ำตา ลุกยืน พยายามยิ้ม
       “เราไม่ได้เป็นอะไร ขอบใจนะที่หาชุดสวยๆ แบบนี้ให้เราใส่ ตอนที่เดินบนเวทีเรารู้สึกว่าเราเป็นเจ้าหญิงจริงๆ ถึงจะแค่ไม่กี่นาที แต่เราก็มีความสุข” ปรียายิ้มให้แววนิลสบายใจ แววนิลฟังแล้วยิ่งสงสารปรียา
       “จะบ้าหรือ เสียใจอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาสิ จะฝืนยิ้มให้ฉันสบายใจไปเพื่ออะไร”
       “เราร้องแล้ว แต่นิลมองไม่เห็นเอง น้ำตามันไหลอยู่ข้างใน” ปรียาบอกเสียงสั่น ก้มหน้า แววนิลเดินเข้าไปกอด
       ปรียา
       
       เช้าวันรุ่งขึ้นชานนท์กำลังต่อว่าประชาอยู่ในห้องทำงาน
       “คุณเกือบจะทำให้เราต้องสูญเสียเฟรนไชซี่ทางภาคเหนือไปทั้งหมด ยอดสั่งซื้อสินค้าภาคนี้ที่ผ่านมาสูงที่สุด ช่วยพยุงให้บริษัทเราอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้ คุณก็น่าจะรู้ดี”
       “ช่วงนั้นคุณชานนท์ไม่มาเลยนะครับ เหมือนตัดขาดโลกภายนอก ผมก็เลยต้องตัดสินใจทุกอย่าง” ประชาพูดเรียบๆ แต่แฝงการแดกดัน ชานนท์อึ้งไป
       “ก็จริง พูดไปพูดมาปัญหามันก็เริ่มที่ผมเอง”
       “ทำไมคุณชานนท์ไม่ตัดตัวปัญหาออกไปละครับ บอกตามตรง ผมไม่สบายใจเลย กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย”
       “คุณก็เห็นด้วยเหมือนคนอื่นๆ”
       “ระหว่างคลิปกับคำพูดลอยๆ ผมเชื่อหลักฐานที่เห็นครับ” โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น ประชารับ “จวงจันทร์สปาครับ” ประชาฟังปลายสายแล้วมองชานนท์ “คุณราตรี อยากคุยเรื่องน้ำมันหอมระเหยตัวใหม่”
       ประชาส่งโทรศัพท์ให้ชานนท์
       
       มณฑาเดินออกมาจากห้องแล้วเดินออกไป เขมิกาแอบซุ่มอยู่เดินออกมาแล้วรีบไปที่หน้าประตู ประตูไม่ได้ล็อค เขมิกาแอบเข้าห้องมณฑามองหาขวดยาพิษ ตาไปหยุดบนโต๊ะมีดอกรักวางกองอยู่ ข้างดอกรักมีขวดเปล่าที่มีน้ำยางสีขาวติดอยู่แค่ก้นๆ
       ภาพเหตุการณ์ตอนมณฑาเทยาพิษใส่หม้อข้าวต้มแวบเข้ามา
       
       เขมิกาหยิบดอกรักขึ้นมาดู เทียบยางที่เห็นกับขวดใส่น้ำยางสีเหมือนกันเป๊ะ

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4
       เขมิกาเอาดอกรักไปให้จรรยาดู จรรยาดูดอกรักในมือแล้วมองเขมิกา
       “ยางของมันมีพิษ ถ้ากินเข้าไปในปริมาณมากหน่อย ก็ทำให้อาเจียน ท้องร่วงรุนแรง”
       “คงต้องการทำให้ฉันไปงานเลี้ยงไม่ได้”
       “คุณนิลเขาเชียร์คุณปรียามานานแล้ว เธอต้องระวังคุณนิลให้มากๆ อย่าไปชนด้วย มีอะไรให้ฉันลุยเอง”
       เขมิกาอึ้งที่เห็นจรรยาดีกับเธอ
       “ใครๆ ก็ไม่เชื่อฉัน ทำไมเธอเชื่อ”
       “เพราะเราเป็นเด็กกำพร้าเหมือนกันน่ะสิ”
       “ฉันเคยเล่าถึงพ่อแม่ตัวเองให้เธอฟังบ้างมั้ย ฉันลองดูจากใบสมัครตัวเอง เขียนไว้แต่ว่าพ่อแม่ตาย” เขมิกาถามอย่างสงสัย จรรยานึกแล้วนึกถึเหตุการณ์ในอดีต
       ขณะนั้นขวัญตาช่วยจรรยาเก็บดอกไม้ที่แปลงเพาะดอกไม้หลังสปา
       “พ่อแม่เธอเสียไปตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ” จรรยาถามขวัญตา
       “ตั้งแต่ฉันได้ขวบเดียว พ่อแม่ฉันรถคว่ำ ญาติห่างๆ ของแม่เลยเอาฉันไปทิ้งไว้หน้าบ้านสงเคราะห์” ขวัญตาก้มหน้า จรรยาจับมือขวัญตา
       “เรามันหัวอกเดียวกัน แม่ฉันคลอดฉันที่โรงพยาบาลเสร็จก็หนีหายไปเลย ชีวิตเรามันแย่ด้วยกันทั้งคู่”
       ขวัญตาเงยหน้ายิ้มสดใส
       “ใครว่าแย่ เราโชคดีต่างหากที่ยังได้มีชีวิตอยู่”
       
       เขมิกาหลบมาโทรหาโยธิน
       “นี่เฮียหูฝาดหรือเปล่า ทำไมทำเสียงเหมือนหมาหงอยอย่างนั้น หรือไม่สบาย”
       “เปล่า แต่เข็มกำลังสับสน ถ้าจรรยารู้ว่าเข็มไม่ใช่พี่ขวัญ เค้าคงเสียใจมากที่เข็มโกหกเค้า” เขมิกาทำเสียงเหมือนร้องไห้ “มันเหมือนเฮียใจดีอยากช่วยพยุงคนหกล้ม พอยื่นมือไปเขากลับเสยหน้าเฮียล้มกลิ้ง เข็มกำลังเป็นไอ้คนนั้นแหละ”
       โยธินพยายามคิดตามที่เขมิกาพูด
       “เฮียไม่รู้นะว่าเข็มเจอกับอะไรมา แต่ถ้ามันยากนัก ก็กลับบ้านเราเถอะเข็ม เฮียจะไปรับ อาฑิตคงไม่โกรธเข็มหรอก แล้วก็ไม่ต้องร้องไห้ เช็ดน้ำตาซะ”
       เขมิการีบปาดน้ำตาแบบแมนๆ
       “อย่างเข็มนะหรือจะร้องไห้ ตลกแล้วเฮีย เออ มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เข็มแปลกใจ ทำไมพี่สาวเข็มต้องโกหกทุกคนว่าพ่อแม่ตายไหนปู่บอกว่าพี่ขวัญอยู่กับแม่ไง”
       “เฮียไปสืบกับปู่ให้มั้ย”
       “ปู่ก็ไม่รู้หรอกเข็มเคยถามแล้ว”
       “ข่าวดีอะไรน้าเยาว์ รีบบอกมาสิฉันจะอกแตกตายอยู่แล้ว”
       เยาว์กับกุ้งเดินผ่านไป เขมิกาเดินออกมาจากมุมหลบ มองตามอย่างสงสัย
       “แค่นี้ก่อนนะเฮีย ไว้คุยกัน”
       เขมิกาวางสายจากโยธิน เดินตามเสียงไปถึงหน้าห้องอาหาร มองเข้าไป
       
       ภายในห้องอาหารพนักงาน ทุกคนรุมกันอยู่ที่โต๊ะเยาว์ เขมิกายืนหลบฟัง
       “กลุ่มนวดแผนไทยทางเหนือ จะสั่งออเดอร์น้ำมันหอมระเหยสูตรของคุณขวัญล็อตใหญ่ เห็นว่าจะไปตีตลาดทางลาวด้วย”
       ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่
       “รายได้ปีนี้ก็พุ่งเป็นจรวดสิแม่ อ๊าย โบนัส 3 เท่าของเงินเดือนลอยมาเห็นๆ เจ้านายเรานี่สุดยอด”
       ชิ้นถือจานข้าวเดินแหวกเข้ามา
       “ต้องยกความดีความชอบให้คุณขวัญเว้ย” อึ่งลุกยืนไม่พอใจ
       “พ่อพูดมั่วหรือกำลังเมาค้างอยู่หึ”
       “อ้าวๆ นังอึ่ง แกไม่เห็นในวันงานหรือ ใครที่ทำให้คุณราตรีชอบอกชอบใจ ออกมารำวง ม่วนกันทั้งงาน” เยาว์ลุกยืนรำคาญ
       “ไม่ต้องเถียงกันแล้ว เพราะคุณชานนท์จะไม่ผลิตน้ำมันหอมระเหยกลิ่นนี้”
       “อ้าว”
       “กลุ่มนวดแผนไทยไม่โกรธเอาหรือน้า กลุ่มนี้สั่งสินค้าเราเดือนๆ หนึ่งไม่ใช่น้อย สปาเราจะกระเทือนมั้ย”
       “ก็แหงล่ะ โบนัสพวกเธอก็ไม่ต้องหวัง แค่รอลุ้นว่าเงินเดือนจะถูกตัด สวัสดิการจะโดนหั่นหรือเปล่าก็พอ”
       
       ทุกคนกลัวกันใหญ่ เขมิกาฟังแล้วเป็นห่วง

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 4
       ชานนท์ก้มหน้าก้มตาแกล้งทำเป็นสนใจแฟ้มเอกสารตรงหน้า
       “มันไม่ใช่เรื่องของเธอที่จะมาสั่งฉันทำนั่นนี่”
       เขมิกาเดินไปดึงแฟ้มเลื่อนไปที่มุมโต๊ะ ชานนท์เงยหน้าไม่พอใจ เอื้อมมือจะไปหยิบแฟ้ม เขมิกากระโดดนั่งบนโต๊ะขวางไม่ให้ชานนท์หยิบแฟ้มได้ ชานนท์ลุกยืน
       “ไร้มารยาท นี่มันโต๊ะทำงาน ลงไป”
       “แล้วทีคุณไม่ให้เกียรติกับคู่สนทนา ก้มหน้าพูดๆ เหมือนฉันไม่มีตัวตน”
       “จะไม่มีการผลิตน้ำมันหอมระเหยกลิ่นนี้ ได้ยินชัดมั้ย”
       เขมิกาลงจากโต๊ะ
       “แต่ฉันไปรับปากกับคุณราตรีไว้แล้ว แบบนี้ฉันก็เสียสิ”
       “ฉันจะชี้แจงไปเอง”
       “คนเราพูดกลับไปกลับมามันไม่ดี พนักงานจะเดือดร้อนคุณมันรวยไม่มีปัญหา แต่คนกินเงินเดือนไปวันๆกิจการสั่นคลอนไปนิด ก็กินไม่ได้นอนไม่หลับกันแล้ว” ชานนท์หมั่นไส้
       “คนที่ไม่เคยคิดถึงจิตใจใครอย่างเธอเข้าใจเรื่องพวกนี้ด้วยหรือหยุดเล่นละครเถอะ ฉันไม่อิน”
       “คุณช่วยลืมเรื่องเก่าๆ ไปก่อนได้มั้ย นี่มันเป็นเวลาที่เราต้องร่วมมือกัน”
       “จะไม่มีการผลิตอะไรทั้งนั้น”
       “ฉันอยากรู้เหตุผล ได้เงินทำไมไม่เอา”
       “คิดง่ายนิดเดียว เพราะฉันเกลียดเธอ” ชานนท์เดินออกไป เขมิกาสะอึก
       “ผู้ชายอะไรแค้นฝังหุ่นไม่เลิก”
       
       เขมิกามาที่ห้องผสมน้ำมันหอมระเหย ค้นหาสูตรตามลิ้นชัก จรรยาเดินเข้ามา
       “หาสูตรน้ำมันหอมระเหยกลิ่นนางแย้มอยู่หรือ” เขมิกาหันมา
       “ใช่ ถ้าฉันทำได้ คนที่เคยเกลียดขวัญตา ก็จะมองฉันในแง่ดีขึ้นมาบ้าง สร้างมิตรดีกว่าก่อศัตรูเป็นไหนๆ”
       “แต่ฉันว่าเธออย่าไปยุ่งกับน้ำมันกลิ่นนี้เลย เชื่อฉันเถอะ”
       “นี่เธอก็คิดเหมือนกับสามีฉันหรือ ฉันนึกว่าเธอจะอยู่ข้างฉันซะอีก”
       จรรยาไม่อยากให้ขวัญจำอดีตที่ไม่ดี จึงหลุดปากออกมา
       “เพราะฉันหวังดีกับเธอ”
       “จริงสิ เธอเคยทำงานกับฉัน ฉันน่าจะเคยบอกเธอไว้บ้างนะ” จรรยาหลบตา
       “ฉันไม่มีหรอกขวัญ แล้วก็ไม่เคยช่วยเธอทำด้วย”
       จรรยารีบเดินเลี่ยงไป เขมิกาตาม
       “แล้วมีใครพอจะรู้บ้างล่ะ”
       เขมิกาพ้นประตูออกไป จรรยาเดินลิ่วไปแล้ว
       “อยากรู้ว่าสูตรนางแย้มอยู่ไหน ทำไมไม่ถามผมล่ะครับ” เสนียงประชาดังขึ้น เขมิกาหันมา ประชายิ้มให้อย่างเป็นมิตร เขมิกาดีใจ
       “คุณรู้”
       
       ค่ำวันนั้นเขมิกาเดินสำรวจหาห้องพ่อแม่ชานนท์ เสียงประชาดังแทรกเข้ามา
       “ปกติคุณชานนท์จะเก็บสูตรน้ำมันหอมระเหยของคุณยายจวงไว้ที่ห้องนอนของคุณพ่อ ถ้าสูตรนางแย้มของคุณขวัญยังมีสำเนาอยู่ ก็อาจจะถูกเก็บอยู่ที่นั่น”
       “ทำไมคุณถึงบอกฉัน”
       “เพราะผมเป็นแค่ลูกจ้างกินเงินเดือน ถ้าบริษัทซวนเซ ผมก็ล้มไปด้วย”
       เขมิกาเดินมาหยุดหน้าห้องพ่อแม่ชานนท์
       “ประชาบอกว่าอยู่ปีกซ้ายสุดของตัวตึก ก็น่าจะเป็นห้องนี้”
       เขมิกาลองจับลูกบิดประตู ประตูไม่ได้ล็อก เขมิกาผลักเข้าไป
       
       แป้นกำลังทำความสะอาดเช็ดโต๊ะห้องอาหาร ประชาเดินเข้ามา
       “คุณผู้ชายเธออยู่ไหนหรือ”
       “พอกินเสร็จก็เข้าห้องทำงานเลยค่ะ”
       “แล้วคุณนิล กับ เออ คุณขวัญตาล่ะ ฉันไม่เห็นเลย”
       “คุณนิลเพลียๆ คุณนมก็เลยพาไปพักผ่อนที่ห้อง ส่วนคุณผู้หญิงวันนี้ไม่มาร่วมโต๊ะค่ะ เอ๊ะ! ตกลงผู้จัดการจะมาหาใครคะ คุณผู้ชาย คุณนิล หรือคุณผู้หญิงกันแน่คะ”
       “ฉันจะไปปรึกษางานกับคุณชานนท์” ประชาชี้หน้าแป้น “เป็นแค่ขี้ข้าอย่าให้มันเยอะนัก”
       
       ประชาเดินไป แป้นด่าไม่มีเสียง

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 26 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 26 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เศร้ามาก
อรัญญา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบมาก
ศศิประภา เวฬุวนารักษ์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมากเลยค่ะดูวันแรกก็ติดใจแล้วทำให้อยากดูต่อค่ะ
jit 29033@ gmail. com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดีมาก
muk
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกจังอยากดูขวัญอ๋อมจะแสดงได้เข้าถึงบทบาทหรือป่าว
ลุ้นๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014