หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 8 มกราคม 2557 08:39 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3
       เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3 (ต่อ)
       
       เม่นอ่อนลงกอดเขมิกาแน่น โยธินเดินเข้ามาเห็นเขมิกากอดเม่น เม่นก็ซบบนไหล่เขมิกา โยธินถึงกับช็อก
       
       “เข็ม”
       เขมิกาเห็นโยธินก็ดีใจ
       “เฮีย”
       โยธินเจ็บปวดไม่อยากจะเชื่อสายตา จึงตะโกนใส่เขมิกา
       “เข็มทำแบบนี้กับเฮียได้ยังไง นี่หรือสิ่งที่อยากให้เฮียเห็น”
       เขมิกามองเม่น เริ่มคิดได้ว่าโยธินเข้าใจผิด
       “คือ มันไม่ใช่”
       “ที่เข็มรีบหนีมากรุงเทพฯ ไม่ยอมอยู่คุยเรื่องงานหมั้น ก็เพราะไอ้หมอนี่ใช่มั้ย”
       “เฮีย เพ้ออะไรของเฮีย”
       “ที่เข็มหายไปทุกคืน ไม่ยอมกลับคอนโด ก็เพราะไปอยู่กับไอ้หมอนี่ เข็มเรียกเฮียมา เพื่อบอกกับเฮียเรื่องนี้ใช่มั้ย เข็มทำแบบนี้กับเฮียได้ไง เข็มหลอกเฮียทั้งหมด เข็มหลอกใช้เฮียเป็นเครื่องมือ เข็มเห็นเฮียเป็นไอ้งั่ง ไอ้โง่ พอกันที”
       โยธินเดินหนีเร็วๆ เม่นงงๆ
       “เฮ้ย ไปกันใหญ่แล้วเฮีย เฮีย” เขมิกาหันมาพูดกับเม่น “เม่นรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ อย่าไปไหน พี่ขอคุยกับเพื่อนแป๊ปเดียว” เม่นพยักหน้าหงึกๆ เขมิกาวิ่งไปดึงแขนโยธิน “เฮีย มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน”
       เขมิกาดึงโยธินเข้าห้องข้างๆ ประตูปิดปังดดยไม่รู้ว่าเป็นห้องพักศพก่อนนำไปเข้าห้องเย็น
       เม่นยืนตัวลีบเห็นบุรุษพยาบาลเข็นเตียงเปล่าผ่านไป เม่นกลัวรีบหันหลังเข้าหาผนัง
       
       ภายในห้องพักศพ เขมิกากับโยธินยืนข้างประตู โยธินหน้าบึ้ง
       “ปล่อย อย่ามาโกหกหลอกลวงเฮียอีก พอกันที”
       “นี่เฮียเอาจริงหรือ เฮียเชื่ออย่างที่เฮียคิดเอง จริงหรือ”
       “เข็มไปซะ ไม่ต้องห่วงว่าเฮียจะฟ้องปู่หรอก เฮียเป็นลูกผู้ชายพอ ไม่คิดเอาผู้ใหญ่มาบีบเข็มแน่” โยธินตวาดไล่ เขมิกาชักโมโห โวยใส่มั้ง
       “อย่าแสนงอนนักเลย โตแล้วนะไม่ใช่เด็กๆ”
       “เข็มต่างหากที่เห็นเฮียเป็นเด็กอมมือ จะหลอกล่อยังไงก็ได้” โยธินเสียงสั่น ยิ่งน้อยใจ เขมิกาอึ้งไปเพราะตอนแรกหลอกโยธินจริง “ตั้งแต่แม่เสียไป ป๋าก็เลี้ยงเมียเด็กๆ แก้เหงาไม่รู้กี่คนต่อกี่คน เฮียอยู่กับเข็มมากกว่าป๋าเสียอีก สิบหกปีของเราอาจไม่มีความหมายกับเข็ม แต่สำหรับเฮีย เฮียมีความสุข ถ้าวันหนึ่งชีวิตเฮียไม่มีเข็ม เฮียคง...คงไม่รู้จะทำไง”
       เขมิการู้สึกผิด
       “เฮีย” เขมิกาจับมือโยธิน “เฮียช่วยเปิดหูกว้างๆ แล้วฟังเข็มให้ดีนะ เฮียกำลังเข้าใจผิด ผู้ชายที่เฮียเห็นไม่ใช่แฟนเข็ม ที่เข็มเรียกเฮียมาก็จะให้ช่วยพาเขาไปหาหมอ เข็มกลัวว่าคนเดียวจะเอาไม่อยู่”
       โยธินส่ายหน้าไม่เชื่อ เดินไปที่ปลายเตียงศพแต่ศพโดนคลุมผ้าไว้หมดจึงยังมองไม่ออกว่าเป็นอะไร โยธินพูดโดยไม่ยอมหันหน้ามา
       “แต่เฮียเห็นกับตา เข็มกอดกับมัน แล้วยังเรื่องที่เข็มไม่เคยกลับมานอนที่คอนโดเลย ไอ้อบรมบ้าอะไรนั่นมันก็ไม่มีจริง”
       “โอเค เข็มบอกความจริงก็ได้ ที่เข็มหายตัวไปเพราะไปตามหาพี่สาวฝาแฝดตามที่พ่อขอร้องไว้”
       “พี่สาวฝาแฝด เฮอะ อย่า เข็มอย่ามาหลอกเฮียอีก”
       “เข็มไม่ได้หลอก เข็มก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองมีพี่สาวเพราะปู่ปิดเข็ม แต่ตอนนี้เค้าหายตัวไป เข็มก็เลยต้องสืบหา”
       โยธินตกใจ หันมาหาเขมิกา
       “มันเป็นไปได้ยังไง”
       
       ที่หน้าห้อง เม่นชะเง้อชะแง้หาเขมิกา ระหว่างนั้นนางพยาบาลเดินเร่งรีบถือถาดใส่เข็มฉีดยามาชนเข้ากับเม่น เข็มหล่น เม่นเห็น
       “ตายแล้ว เดินระวังหน่อยซิคุณ”
       นางพยาบาลต่อว่าแล้วเก็บเข็มขึ้น เม่นตกใจ เดินหนีออกไป
       ภายในห้องเขมิกาตัดสินใจบอกความจริงทั้งหมดกับโยธิน
       “เรื่องที่เล่า เป็นความจริงทั้งหมด แต่เฮียห้ามบอกปู่นะ เรื่องนี้เป็นความลับของเราสองคน”
       “แต่ว่า ปู่คงเอาเฮียตาย”
       “ระหว่างตายเพราะเข็ม กับตายเพราะปู่ เฮียเลือกอันไหน” โยธินคว้ามือเขมิกา
       “เฮียต้องเลือกตายด้วยมือเข็มอยู่แล้ว แต่เข้มต้องรับปากว่าจะรักเฮียคนเดียว”
       ผ้าคลุมศพเลื่อนหลุด เขมิกาเห็นดึงมืออกจากโยธิน
       “ปล่อย”
       “ไม่พูดก็ได้ แต่หอมแก้มแทนได้ป่ะ”
       โยธินทำแก้มป่อง
       “เตียง เตียงนั่น” เขมิกามองเตียงศพ
       “เตียง หะ เข็ม เฮียขอแค่หอม แต่เข็มจะ...เอ่อ ชวนเฮียนอนเตียงเลยเหรอ”
       “โว้ย หันไปดูข้างหลังบนเตียง”
       เขมิกาผลักโยธินถลาลงไปหน้าเกือบชนศพ โยธินอึ้ง แล้วร้องลั่นออกมา
       “จ๊าก ผีหลอก”
       ทั้งคู่วิ่งออกไป
       
       เขมิกากับโยธินวิ่งมาหยุดยืนหอบตรงจุดที่ให้เม่นรออยู่
       “หัวใจจะวาย”
       เขมิกานึกออก มองหาเม่น
       “เม่น หายไปไหนแล้วเนี่ย”
       “ไหนบอกมันไม่ใช่แฟน แล้วทำไมต้องดูเป็นห่วงเป็นใยมันขนาดนี้”
       “เขาเป็นเด็กพิเศษนะเฮีย”
       
       “เด็กบ้าอะไรตัวออกโต อะไรนะ เด็กพิเศษหรือ” เขมิกาพยักหน้า

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3
        
       บ้านเลิศวิริยะ แป้นวิ่งเข้ามาหาแววนิล
        
       “คุณผู้หญิงก็ไม่อยู่ค่ะ ในห้องก็ไม่มี”
       แววนิลหันขวับไปทางชานนท์ที่นั่งนิ่งอยู่
       “มันต้องเป็นคนพาเม่นหนีไปด้วยกันแน่”
       มณฑายืนข้างชานนท์ถามขึ้นมา
       “ทำไมต้องพาเม่นหนีไปละคะ”
       “นมจำไม่ได้หรือมันสองคนเคยสนิทกันแค่ไหน ไอ้เม่นมันหลงรักขวัญตาเทิดทูนเป็นนางฟ้าของมัน ธาตุแท้ของขวัญตามันบ้าผู้ชาย มีหรือตอนที่มันเคยคลุกคลีอยู่ด้วยกัน ไอ้เม่นจะไม่เสร็จมันไปแล้ว”
       “ผู้หญิงแบบนี้ก็มีด้วย บัดสีสิ้นดี”
       “เหลวไหล พี่ไม่อยากให้นิลคิดอกุศลแบบนี้ ผมจะไปพาเม่นกลับมาให้เอง” ชานนท์บอกกับมณฑา
       “พี่นนท์”
       ชานนท์เดินออกไป มณฑาแค้นเขมิกา
       
       เม่นเดินงงๆ หลงอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรข้างโรงพยาบาล จิ๊กโก๋ 2 คนเดินผ่าน เม่นรีบเข้าไปหา
       “พี่ครับๆ ผมชื่อเม่น อายุ 20 ปี อยู่บ้านเลขที่ 212/55 ถนนพิบูลสงคราม ต.สวนใหญ่ จ.นนทบุรี เบอร์โทรศัพท์
       02-5484563”
       “แล้วมาบอกพี่ทำไมวะไอ้น้อง หลงทางหรือ”
       “ผมไม่ได้หลงทางครับ แต่จะให้พี่พากลับบ้านที”
       “โตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้วยังกลับบ้านเองไม่เป็น ปัญญาอ่อนหรือเปล่าวะ” จิ๊กโก๋บอกอย่างอารมณ์ไม่ดี เม่นพูดซื่อๆ ไม่โกรธไม่โมโห
       “พี่โย่งสอนว่า ถ้าใครเรียกผมว่าปัญญาอ่อน ให้ตอบกลับไปดีๆ ว่า มึงนั่นแหละ” เม่นเน้นเสียง ยิ้มซื่อสดใส “ไอ้โง่”
       จิ๊กโก๋โกรธจัด ขยุ้มคอเสื้อเม่น
       “เฮ้ยไอ้นี่ มึงด่ากูหรือ”
       
       ขณะนั้นโยธินขับรถตามหาเม่น เขมิกามองหาเม่น
       “เขาหายไปไหนของเขานะ ถ้าพาเม่นกลับบ้านไม่ได้ ยัยนมมณโฑต้องแจ้งตำรวจจับเข็มเข้าซังเตแน่ แล้วเรื่องก็จะรู้ถึงหูปู่ โอ๊ย เข็มโดนปู่ตีตายแน่”
       “ก็เข็มทำอะไรไม่เคยปรึกษา คิดเอง ทำเอง เฮียว่าคงไปไหนไม่ไกลหรอก รปภ.ที่รพ.ก็บอกว่าเจ้านั่นวิ่งมาแถวนี้”
       เขมิกามองไปข้างหน้าเห็นจิ๊กโก๋กำลังรุมอัดเม่น
       “เฮีย อยู่นั่น”
       
       เม่นโดนชกท้องตัวงอกลิ้งบนพื้น
       “เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าด่ากูเจ็บปวดขนาดนี้ มึงอย่าอยู่เลย”
       จิ๊กโก๋ชักมีดพกออกมา จับไหล่เม่นลุกขึ้นจะจ้วงแทงที่ท้อง
       “อย่าๆ”
       เขมิกาโดดเตะข้อมือจิ๊กโก๋ มีดหล่น
       “สอดอะไรด้วย”
       เขมิกาชกเข้าหน้าจิ๊กโก๋ด้วยความโกรธ
       “รังแกเด็กหรือ ไอ้เลวเอ๊ย”
       จิ๊กโก๋อีกคนจะช่วยเพื่อน โยธินเข้ามาขวาง อัดกับจิ๊กโก๋ ขณะที่เขมิกาลุยกับจิ๊กโก๋อีกคน จิ๊กโก๋โดนอัดน่วม พากันวิ่งหนี
       “อะไรว่ะ แค่นี้ก็ม้วนเสื่อแล้ว ยังไม่หายคันมือเลย” โยธินตะโกนตามหลัง
       เขมิกาหันมาทางเม่น เม่นนั่งยองๆ ตัวสั่น เขมิกาเข้าไปแตะบ่า
       “พวกมันไปหมดแล้ว กลับบ้านกันดีกว่า”
       เม่นเห็นหน้าเขมิกา กลัวพาไปโรงพยาบาลอีก
       “อย่า อย่าเข้ามา ผมไม่อยากกลับไปโรงพะบาล”
       เม่นผลักเขมิกาล้ม แล้ววิ่งหนี เขมิกาไล่ตาม
       “เฮียช่วยกันจับหน่อยเร็ว”
       โยธินวิ่งคู่ไปกับเขมิกา โยธินแซงหน้าเขมิกาเข้าไปคว้าตัวเม่นไว้ได้ก่อน เขมิกาเข้าไปช่วยอีกแรง
       “ปล่อยผม พี่ไม่ใช่พี่นางฟ้า พี่ไม่ใช่คุณผู้หญิง พี่นางฟ้าไม่ใจร้ายใจดำแบบนี้ ไปให้พ้น”
       เม่นหลบหน้าไปทางอื่นไม่ยอมมองเขมิกา
       “เข็มถอยไปก่อน เฮียกล่อมเอง” เขมิกาถอยออก “ใจเย็นนะเม่น พี่เป็นกัปตันทีมฟุตบอล ได้ยินว่าเธอชอบฟุตบอลหรือ” เม่นตื่นเต้นพยักหน้า “อยากไปดูเขาเตะกันจริงๆ ที่สนามมั้ยล่ะ”
       “ดูบ่อยแล้ว”
       “เฮ้ย ที่สนามเลยหรือ”
       
       “ในจอทีวี ที่สนามไม่ไปหรอก คนดูชอบตีกัน ผมกลัวลูกหลง”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3
        
       คนขับรถของโยธินมองแผ่นพับในมือ ขณะที่ชานนท์นั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง
        
       “ขับตรงไปที่โรงพยาบาลนี้เลย”
       “ครับ คุณชานนท์”
       รถโยธินวิ่งตรงมาทางชานนท์ ในรถเม่นพยายามจะเปิดประตูแต่เขมิกาดึงไว้
       “บอกให้นั่งดีๆ ไม่อยากไปดูบอลหรือ”
       เม่นกดไปโดนปุ่มหน้าต่างเลื่อนลง เม่นยื่นหัวออกไปร้องโวยวาย
       “ผมไม่โง่หรอกนะ ทางนี้มันไม่ใช่ไปสนามฟุตบอล พวกพี่จะหลอกผมไปฉีดยา ผมไม่ไป ผมจะลง จอดรถ ผมจะลงช่วยด้วย”
       เขมิกาพยายามดึง
       “โธ่โว้ย เอาหัวเข้ามา มันอันตราย”
       ชานนท์เพ่งไปที่รถโยธินเห็นเม่น
       “นั่นเม่นนี่ หยุดรถ”
       ชานนท์รีบลงจากรถ ชานนท์เห็นรถโยธินจอด เขมิกาวิ่งลงมาด้านเม่น เปิดประตูดึงเม่นลงมา เม่นเห็นชานนท์”คุณผู้ชายมารับแล้ว ผมจะไปกับคุณผู้ชาย”
       เม่นสะบัดเขมิกาวิ่งไปหานนท์ เขมิกาเห็นชานนท์จึงรีบบอกโยธิน
       “เฮีย กลับรถไปเร็ว”
       “แต่เฮียอยากไปเห็นว่าเข็มอยู่บ้านหลังไหน”
       ชานนท์เพ่งมองไปข้างหน้าเห็นผู้ชายเป็นคนขับรถให้เขมิกา ชานนท์หึง รีบสาวเท้าจะไปที่รถโยธิน เขมิกาเห็นชานนท์กำลังเดินตรงมาจึงเร่งโยธิน
       “เฮียไปก่อนหน้า ถ้าสามีพี่ขวัญมาเห็นเฮีย ความแตกแน่ แล้วคืนนี้เข็มจะไปหา ไปเร็วสิเฮีย”
       “นั่นหรือสามีพี่สาวเข็ม ยังหนุ่มแน่นอยู่เลย นี่เข็มสวมรอยเป็นพี่สาวต้องนอนห้องเดียวกันหรือเปล่า เฮียไม่ยอมนะ เฮียจะลงไปแสดงตัวว่าเฮียเป็นใคร” เขมิกาตกใจ
       “เฮ้ย ไม่ได้ เข็มไม่ได้นอนกับเขา เข็มสาบานได้”
       “ถ้าเข็มผิดคำพูดกับเฮีย เฮียจะฟ้องปู่ เฮียเอาจริงนะ” โยธินรีบเลี้ยวรถกลับ
       ชานนท์เดินเข้ามาใกล้แต่ไม่ทันได้เห็นหน้าโยธิน เห็นแต่ท้ายรถโยธินที่แล่นออกไป ชานนท์นึกหึง อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาฉับพลัน จ้องหน้าเขมิกา เขมิกาฉีกยิ้มกลบเกลื่อน
       “ออกมาเดินเล่นหรือฮะคุณสามีสุดที่รัก”
       
       ชานนท์พาเขมิกาและเม่นกลับบ้าน มณฑาจ้องเม่น มีรอยฟกช้ำที่หน้าเล็กน้อย มณฑาหันขวับมาทางเขมิกา
       “คุณผู้หญิงทำอะไรกับมัน หน้าตาถึงเป็นแบบนี้”
       “นิดหน่อยน่า เป็นผู้ชายมันก็ต้องมีเรื่องชกต่อยบ้าง ถึงจะเรียกว่าชายอกสามศอก”
       มณฑาจ้องเม่น เม่นก้มหน้างุดหลบหลังชานนท์
       “โย่ง พาเม่นกลับไป หายาให้ทาด้วย”
       โย่งพาเม่นออกไป มณฑาหันขวับไปหาเขมิกา
       “ดิฉันเคยขอร้องคุณผู้หญิงดีๆ แล้วไม่ใช่หรือคะ ว่าอย่ามาก้าวก่ายครอบครัวคนอื่น”
       “ฉันหวังดีอยากพาเม่นไปรักษาฉันผิดตรงไหน”
       “รักษาไอ้เม่นหรือรักษาความอยากผู้ชายของเธอกันแน่”
       แววนิลบอก เขมิกาแกล้งกรี๊ดกร๊าด
       “อ๊าย แน่ใจนะว่าปาก คิดได้ไงเนี่ยคุณนิลขา วิปริตผิดมนุษย์”
       “อย่ามาดัดจริต อย่างแกมันทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ”
       “ดิฉันคงต้องแจ้งตำรวจว่าคุณล่อลวงลูกชายฉัน”
       “ให้ไวเลยคุณนมมณโฑ เราจะได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งพร้อมๆ กัน แม่ใจยักษ์กักขังลูกในไส้ ได้ดังไปทั่วประเทศเลยนะเจ๊”
       “แกกล้าขู่นมหรือ” แววนิลจะก้าวไปเอาเรื่อง มณฑาจับมือแววนิล มองตาให้ทนไว้ก่อน
       “เธอเองก็ทำไม่ถูก คุณนมเป็นผู้ปกครองของเม่น เธอควรขออนุญาตก่อน ไม่ใช่คิดจะทำอะไรได้ตามใจชอบ”
       ชานนท์บอก เขมิกามองมณฑา
       “แล้วถ้าขอก่อน คุณนมจะให้หรือฮะ”
       มณฑาแค้นแต่แกล้งยิ้มอารีย์ เดินเข้าไปจับมือเขมิกา ตบหลังมือเบาแบบผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก
       “ขอบคุณคุณผู้หญิงนะคะที่เป็นห่วงมัน” แล้วมณฑาก็เอียงไปพูดเบาๆ โดยที่ชานนท์ไม่ได้ยิน “เวลาที่ฉันโกรธใครมากๆ ฉันจะระบายความโกรธเกลียดใส่ไอ้เด็กเวรนี่ ดังนั้นอย่าท้าทายฉันอีก”
       มณฑาถอยหน้าออกมา ยิ้มร้าย บีบมือเขมิกาจนเจ็บ เขมิการีบกระชากมือออก รู้สึกหวาดหวั่นกับความร้ายของมณฑา มณฑาจูงมือแววนิลไป ชานนท์มองเขมิกาอย่างคาใจเรื่องผู้ชายที่ขับรถมาส่ง
       
       เม่นกินไอติมอย่างอร่อย กินไปยิ้มไป
       “อร่อยมั้ย” ชานนท์ถามเม่น
       “สวดดดดยอด”
       “เม่นไปชกต่อยกับใครมา”
       “ผู้ชาย 2 คนมันเป็นคนเลว มันชกผม แต่คุณผู้หญิงมาชกหน้ามัน เตะมัน วิ่งหนีจุกตูดเลย สมน้ำหน้า”
       ชานนท์รีบซักเรื่องที่อยากรู้
       “แล้วผู้ชายที่ขับรถมาส่งเม่นน่ะ รู้จักกับคุณผู้หญิงหรือเปล่า”
       “ไม่รู้” เม่นบอกแล้วเปลี่ยนเป็นพยักหน้า “รู้ๆ”
       “เขาบอกมั้ยว่าเขาเป็นใคร”
       “เป็น...อ๋อ เป็นกัปตัน หล่อด้วย” เม่นยกนิ้ว ชานนท์หึงขึ้นมา
       “เป็นกัปตันหรือ”
       
       เขมิกาเข็นรถมอเตอร์ไซด์คู่ใจแบบหลบๆ ตามมุมมืด เพื่อออกไปหาโยธินที่คอนโดเพราะกลัวโยธินฟ้องจุมพล ชานนท์เดินออกมาจากในสวน เห็นเขมิกาลับๆ ล่อๆ จึงเดินตรงไปหาทันที
       “จะไปไหนกลางค่ำกลางคืน”
       “เว้ย ทำไมเกาะติดเป็นปลิงทะเลอย่างนี้วะ” เขมิกาพูดออกมาเบาๆ แล้วหันไปยิ้มให้ชานนท์ “เอารถมาล้างฮะ” เขมิกาจอดรถ ทำเป็นมองหาสายยาง “เฮ้อ เจ้าโย่งเอาสายยางไปเก็บไว้ตรงไหนนะ”
       ชานนท์มองรถมอเตอร์ไซด์อย่างแปลกใจ
       “ไปเอารถคันนี้มาจากไหน ทำไมขี่เป็น ใครสอน”
       “พี่น้องครับ เล่นถามเป็นชุด เอาทีละข้อสิฮะ รถเนี่ยฉันซื้อมาเอง ไม่มีใครสอน แค่ขึ้นคร่อม สตาร์ทสองสามที ขี่ได้เลย”
       “เอาเงินที่ไหนไปซื้อ เงินสินสอดที่เธอเชิดหนีไปหรือเปล่า”
       เขมิกานึกถึงสิ่งที่จรรยาเคยบอกไว้
       “ฉันไม่ได้เอาเงินนั่นไปนะ เงินซื้อรถคันนี้ฉันเปียแชร์ได้”
       “เธอนี่มันจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน แถมโกหกเป็นไฟ อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้อะไร เธอกับไอ้กัปตันนั่น ถ้าฉันจับได้คาหนังคาเขาเมื่อไหร่ ฉันไม่เอาเธอไว้แน่” ชานนท์เดินออกไป เขมิกายืนงง
       
       “กัปตันอะไรของเขาวะ”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3
        
       เขมิกากลับเข้าห้องโทรศัพท์คุยกับโยธิน
        
       “เฮีย คืนนี้เข็มออกไปไม่ได้จริงๆ สามีพี่ขวัญจ้องจับผิดเข็มอยู่ทุกฝีก้าวเลย”
       “แต่เข็มต้องกลับไปหาปู่ ลืมแล้วหรือ”
       “เฮียก็ช่วยรับหน้าไปก่อน เข็มอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน วันนี้นะแม่ของไอ้เม่นขู่เข็ม หูย เฮีย ยัยขาโหดเนี่ย เล่นเอาเข็มหนาว คนแบบนี้เข็มว่าฆ่าคนได้ไม่กะพริบตา”
       “ฆ่าเลยหรือ ไหนเข็มบอกว่าแค่ตามหาพี่สาวเฉยๆ ไง”
       “เข็มแค่เปรียบเทียบให้ฟัง ถ้าถึงขั้นฆ่ากัน เข็มก็โกยเหมือนกันแค่นี้ก่อนนะเฮีย เข็มจะนอนล่ะ กู๊ดไนท์” เขมิการีบตัดสาย “เกือบไป”
       เขมิการีบหันไปที่หน้าจอโน้ตบุ๊ค อัดคลิป
       “วันนี้สรุปว่าฉันเสียเวลาเปล่าไม่ได้อะไรเลย”
       ขณะนั้นชานนท์เดินหงุดหงิดเข้ามาในห้อง
       “ผู้หญิงอะไรไหลลื่นได้ตลอด24ชั่วโมง”
       ชานนท์นั่งบนเตียงอารมณ์บูด
       
       คืนเดียวกันนั้นรถของประชาจอดอยู่ในเงามืด อู๋ใส่หมวกเดินตรงไปที่รถ อู๋เปิดประตูเข้าไปนั่งข้างคนขับ
       “โรงพยาบาลหรือคลินิกแถวนั้น ไม่ได้รับคนเจ็บที่ชื่อขวัญตาในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาไว้เลยครับ” ประชาหัน
       มา
       “แล้วใครที่ช่วยขวัญตาไว้ ช่วงสามเดือนที่หายไป ไปอยู่ที่ไหนทำไมถึงเพิ่งกลับมา”
       “ผมจะลงมืออีกครั้ง”
       “นี่มันเมืองใหญ่ไม่ใช่บ้านป่าเมืองเถื่อน คิดว่าฆ่าคนตายจะรอดเงื้อมือตำรวจได้ง่ายๆ หรือ ปล่อยให้ฉันจัดการเอง”
       “แล้วถ้าขวัญตาบอกเรื่องวันนั้นกับนายชานนท์”
       “แกก็รู้ดีพอๆ กับฉันว่าเขาไม่มีทางกล้าพูดอะไรแน่ สิ่งที่ฉันต้องรีบรู้ให้ได้ เงินสินสอดหนึ่งล้านมันอยู่ที่ไหน”
       ประชาหน้าเครียด
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น รถของชานนท์จอดอยู่หน้าตึก ชานนท์นั่งที่นั่งคนขับปรียาในชุดทำงานเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างๆ
       เขมิกาวิ่งออกจากตึก วิ่งผ่านหน้ารถไปหาชานนท์ที่นั่งด้านคนขับ เขมิกาเคาะกระจกให้เลื่อนลง
       “จะไปที่สปาใช่ปะ ขอฉันติดรถไปด้วยคน”
       “เธอต้องไปเอง รถฉันไม่ว่าง เพราะต้องไปส่งปรียาทำงานทุกเช้า เอ๊ะ เท่าที่ฉันรู้ เธอมีกัปตันขับรถให้นั่งไม่ใช่หรือโทรเรียกมาสิ”
       เขมิกายังคิดไม่ออกว่าใคร
       “กัปตันเครื่องบินหรือ คุณสามีเล่นมุกไหนฮะ ไม่เก็ตเลย”
       “อย่าทำเป็นไขสือดีกว่า ถอยไป ฉันรีบ”
       “โธ่ ครอบครัวเดียวกันไปรถคันเดียว ประหยัดน้ำมันดีออก” เขมิกาไปเปิดประตูหลัง แต่ชานนท์ไม่ยอมปลดล็อคให้ ชานนท์เลื่อนกระจกด้านตัวเองขึ้น “เปิดหน่อย”
       ชานนท์ไม่สน กำลังจะออกรถ แต่มองไปเห็นเก่งกาจอยู่ริมรั้ว
       
       เก่งกาจใช้กล้องติดเลนส์เทเล ส่องเข้าไปในบ้านชานนท์ ภาพในกล้องเห็นรถชานนท์จอดนิ่ง เขมิกายืนเท้าเอวมองอยู่ ชานนท์เปิดประตูรถลงมาเปิดประตูรถข้างปรียา
       “ปรียาช่วยลงไปนั่งด้านหลังได้มั้ยจ๊ะ”
       “ทำไมละคะ” ปรียาถามอย่างแปลกใจ
       “ถ้าไม่ทำแบบนี้ เราอาจมีปัญหาใหญ่ตามมา พี่ขอร้องนะ แค่วันนี้วันเดียว” ปรียางง แต่ก็ไม่กล้าขัดใจชานนท์ ยอมลงจากรถ ชานนท์เดินมาหาเขมิกาแล้วโอบไหล่เธอ “ไปขึ้นรถ ฉันส่งปรียาแล้วจะแวะไปส่งเธอ” เขมิกางง
       “ยังไงกัน เดี๋ยวให้ไปเดี๋ยวไม่ให้ไป พักนี้คุณประสาทดีหรือเปล่าเนี่ย ต้องหมั่นกินโอเมก้า3 บ้างแล้วนะ”
       ชานนท์เปิดประตูด้านหน้าให้ ดันเขมิกาเข้าไปนั่ง
       “นักข่าวดักถ่ายรูปเราอยู่ด้านนอก เรื่องเล่นตลกตบตาคนเป็นงานถนัดของเธอไม่ใช่หรือ” ชานนท์บอกเบาๆ แล้วปิดประตู เขมิกามองไปที่รั้วไม่เห็นใครแล้ว
       
       รถชานนท์เคลื่อนพ้นประตูออกมา มีรถคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ เก่งกาจแอบอยู่หลังรถ เล็งกล้องเตรียมถ่าย พอรถเคลื่อนผ่าน เขมิกาเอียงตัวไปซบไหล่ชานนท์ เก่งกาจถ่าย แชะ! เก่งกาจมองไปข้างหลังเห็นปรียานั่งซึม เก่งกาจถ่าย แชะ! รถชานนท์เคลื่อนผ่านไป เก่งกาจสงสัยรีบเปิดดูรูปในกล้อง ดูรูปปรียา
       “คนนี้ใครวะ”
       
       เขมิกาเหลือบไปด้านหลังเห็นปรียาซับน้ำตาเพราะน้อยใจชานนท์ เขมิกาสงสาร ปรียาควบคุมเสียงไม่ให้รู้ว่าร้องไห้
       “พี่นนท์คะ ช่วยจอดรถให้ปรียาลงแถวนี้ได้มั้ยคะ”
       “ทำไมละจ๊ะ ปรียาจะไปทำธุระอะไรหรือ”
       “ปรียาจะไปโรงแรมค่ะ พี่นนท์จะได้ไปส่งคุณขวัญเลย ไม่ต้องขับไปขับมา เพราะมันคนละทางกันนะคะ”
       “ไม่เป็นไร พี่บอกจะไปส่ง ก็ต้องไปส่ง”
       “เขาบอกให้จอดก็จอดเถอะน่า ตรงนั้นเลย มีที่ว่างพอดี” เขมิกาจะเอื้อมมือมาจับพวงมาลัย ชานนท์เลยต้องจอด เขมิกาไวมากลงจากรถก่อนปรียาแล้วก้มลงมาบอกชานนท์ “ฉันจะไปที่ร้านเอง ขี้เกียจนั่งกันไป 3 คน มันอึดอัด” เขมิกาบอกชานนท์แล้วหันมาพูดกับปรียา “ขึ้นมานั่งข้างหน้าสิคุณ”
       เขมิกาเดินไปโบกเรียกแท็กซี่ที่วิ่งมาพอดี ปรียางง ขึ้นไปนั่งด้านหน้าข้างชานนท์ ชานนท์มองตามเขมิกา
       
       ห้องคนป่วยในโรงพยาบาลที่ระยอง โยธินวางช่อดอกไม้ที่ข้างหัวเตียงของบัณฑิต
       “เข็มอยากกลับมาเยี่ยมอา แต่ติดปัญหาอยู่ทางโน้น เข็มให้ผมมาบอกว่าจะพาพี่สาวฝาแฝดมาหาอาให้เร็วที่สุด อารีบฟื้นขึ้นมาเพื่อเป็นกำลังใจให้กับเข็มด้วยนะครับ”
       จุมพลเข้ามาพร้อมปิ้ง
       “มาถึงแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นบอกกัน แล้วเจ้าเข็มล่ะ”
       โยธินยิ้มทะเล้น ส่งรูปให้
       “นี่ครับเข็ม” จุมพลรับมาแบบงงๆ
       
       จุมพลนั่งมองรูปในห้องอบรมมีคนนั่งกันเต็มห้องเห็นเขมิกานั่งอยู่ชัดเจน
       “เข็มกลับมาไม่ได้ ต้องอบรมทุกวันเลย ฝากผมมาบอกปู่ว่าช่วงนี้ยุ่งจริงๆ”
       “อื้อ คนอบรมกันเยอะเหมือนกันเว้ย”
       ปิ้งยื่นหน้ามาดู
       “แปลก ทำไมพี่เข็มดูหัวโตกว่าตัว”
       โยธินตกใจที่ปิ้งสังเกตเห็น จึงมั่วนิ่มไป
       “ก็อยู่โน้นมันกินเก่ง กินจุกกินจิกทั้งวัน กินจนไปพองที่หัว”
       “เหลวไหล ไอ้เด็กคนนี้พูดไม่เป็นคำพูด อาทิตย์หน้าถ้าข้าไม่เห็นหน้าไอ้เข็ม เอ็งต้องเจอแบบนี้ ไอ้ปิ้งวิ่งไปโน่น” จุมพลตวาด
       “เอ๊ะ วิ่งทำไมครับเถ้าแก่”
       “ข้าให้วิ่งก็วิ่งสิวะ ไม่วิ่งตาย”
       “วิ่งแล้ววิ่ง” ปิ้งวิ่งไป จุมพลชักปืนสั้นออกมาเล็ง ปิ้งหันมา “จ๊าก ฉันไม่ใช่หนูทดลอง โอ๊ย ๆ วิ่งก็ตาย ไม่วิ่งก็ตาย”
       จุมพลยิงออกไป แกล้งยิงเฉียดไปเฉียดมา เปรี้ยง! เปรี้ยง! โยธินอุดหู หลับตาปี๋ จุมพลหันมาทางโยธิน
       “ดูไว้เป็นหนังตัวอย่างนะหลานโย”
       
       จุมพลตบบ่ายิ้มๆ เดินไป โยธินสยอง
        

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 24 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 24 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
กำลังมันส์อยากอ่านต่อจัง
ปลื้มขวัญ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 -1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น้องขวัญแก้มหายไปไหน ทำไมดูหน้าเหลี่ยมๆจัง
ไม่จริงใช่มั้ยย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014