หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 6 มกราคม 2557 16:10 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 2
       เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 2
       
       มณฑาล็อกแขนเขมิกาอยู่หลังตึก แววนิลเงื้อมือจะตบแต่เขมิกาหลบทันแววนิลจึงตบโดนมณฑา
       
       “โอ๊ย”
       แววนิลตกใจห่วงมณฑารีบเข้ามาดู
       “นม นมเจ็บมากมั้ย” แววนิลโมโหหันขวับไปหาเขมิกา เขมิกายืนรอท่า ระวังตัว “แก คิดสู้ฉันหรือ เอามันเลยนม”
       มณฑากับแววนิลพุ่งเข้าใส่เขมิกาพร้อมกัน เขมิกาสู้ ผลักมณฑากระเด็น แววนิลตบเขมิกา เขมิกาชกกลับ
       แววนิลเซไป มณฑาเข้ามากอดรัดเขมิกาให้แววนิลตบ แววนิลพุ่งเข้าไปจะตบแต่โดนเขมิกายกเท้าขึ้นถีบที่ท้อง แววนิลกระเด็นล้มลง ร้องโอดครวญจุกพูดไม่ออก มณฑาปล่อยเขมิกา
       “คุณหนู”
       มณฑาวิ่งเข้าประคองแววนิล เขมิกาถกแขนเสื้อขู่เดินเข้าหา
       “มันเป็นบ้า นังหมาบ้า” แววนิลต่อว่าเขมิกา
       “ถ้าไม่อยากพิการก็พอแค่นี้ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน” เขมิกาบอกด้วยท่าทางเอาเรื่อง
       “ไปก่อนเถอะค่ะ คุณหนู”
       มณฑารีบพาแววนิลหนี เขมิกาจับแก้มตัวเองเพราะเจ็บ
       “พี่ขวัญโดนขนาดนี้เลยหรือ”
       
       แววนิลโหนกแก้มเขียวช้ำ ร้องไห้ฟ้องชานนท์
       “พี่นนท์ต้องให้ความยุติธรรมกับน้องนะคะ มันชกน้อง ถีบน้อง หลักฐานชัดเจนอยู่บนหน้าน้องนี่ ดูสิคะ”มณฑาช่วยผสมโรง
       “คุณหนูเห็นมันลับๆ ล่อๆ เหมือนนัดเจอใคร พอคุณหนูเข้าไปถามดีๆ คุณผู้หญิงก็ขู่ทำร้าย นมไม่ชอบจริงๆ ไอ้พวกที่ดีแต่ใช้กำลังมากกว่าใช้สมอง รังแกคนที่อ่อนแอกว่า”
       ชานนท์หน้าเครียดรู้จักนิสัยน้องสาวตัวเองดีว่าสมัยก่อนคอยหาเรื่องขวัญตาตลอด
       ภาพในอดีตหวนกลับมา แววนิลนั่งร้องไห้ที่พื้น มณฑานั่งประคอง ขวัญตายืนบนบันไดหน้าตึก ตกใจ ชานนท์เปิดประตูรถลงมา
       “นิล”
       “ขวัญตาผลักน้องค่ะพี่นนท์ ดูสิคะเลือดออกด้วย”
       ขวัญตารีบลงมาหาชานนท์
       “คุณนิลลื่นหกล้มเองนะคะ ขวัญยังไม่ได้โดนตัวเธอเลย”
       “ไม่จริง เธอโกหก ขวัญตาตั้งใจ เขาเกลียดน้อง เขาด่าน้องว่านังขี้โรค เป็นภาระต้องให้พี่นนท์คอยดูแล”
       “พี่ไม่เชื่อว่าขวัญจะพูดอย่างนั้น”
       “แต่น้องโดนรังแกจริงๆ พี่นนท์จะเข้าข้างคู่หมั้นหรือคะ น้องเป็นหมาหัวเน่า ไม่มีความหมายแล้วใช่มั้ยคะ”ขวัญตามองชานนท์
       “เพื่อให้คนกลางไม่ลำบากใจ ขวัญยอมขอโทษเอง”
       “ฉันจะว่าไปตามถูกผิด ไม่อย่างนั้นคนผิดก็จะได้ใจ” ชานนท์บอก ขวัญตายิ้มสดใส
       “แค่เรื่องเล็กๆ จบที่คำว่าขอโทษง่ายกว่าค่ะ” ขวัญตายกมือไหว้แววนิล “ขวัญขอโทษนะคะ”
       แววนิลเชิดใส่ ชานนท์ประทับใจขวัญตา
       
       ปัจจุบัน เขมิกายืนอยู่ท่ามกลางสายตาของทุกคน เธอพูดออกมาเสียงดังฟังชัด
       “ฉันไม่ขอโทษ เพราะที่ทำไปเป็นการป้องกันตัว คุณน้องสามีกับคุณนมมณโฑทำป่าเถื่อนกับฉันก่อน”
       มณฑาโกรธ แววนิลลุกยืนทันที
       “ไม่จริง นมเป็นพยานได้ว่ามันเริ่มก่อน”
       “คุณนมมณโฑก็เป็นคนของคุณ เชื่อได้ไงฮะ”
       มณฑาโกรธจี๊ด แต่พูดเสียงเรียบ
       “ฉันชื่อมณฑา ระวังปากของเธอ เอ่อ ของคุณด้วย”
       เขมิกาเดินไปนั่งข้างชานนท์ แกล้งออเซาะ
       “สามีขา แก้มขวัญก็โดนตบเหมือนกันนะค้า ดูสิ” ชานนท์ขยับตัวออกห่าง
       “เธอมีพยานหรือว่าน้องสาวฉันทำเธอก่อน” เขมิกายักไหล่
       “คิดว่าไม่มี แต่ต่างฝ่ายก็ต่างไม่มีนี่ฮะ เพราะฉะนั้นคุณจะมาตัดสินด้วยการเชื่อฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด มันไม่ได้” เขมิกามองหน้าแววนิล “เอางี้ก็แล้วกัน เลิกแล้วต่อกันไป วินๆ แฟร์ๆ”
       เขมิกาบอกแล้วลุกขึ้นจะเดินออกไป แววนิลวิ่งไปหาพี่ชาย
       “พี่นนท์จะยอมมันง่ายๆ หรือคะ แต่ก่อนพี่นนท์เข้าข้างมัน น้องยังพอเข้าใจ แต่เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่คนในครอบครัวเราแล้วนะคะ พี่นนท์น่าจะทำอะไรสักอย่าง”
       ชานนท์อยากแกล้งเอาคืนเขมิกา
       “ขวัญตา อย่าเพิ่งไป”
       เขมิกาชะงักหันมามอง
       “ยังไม่จบอีกหรือฮะ ทำไมคนบ้านนี้เรื่องเยอะกันจัง”
       “ขอโทษน้องสาวฉันก่อน”
       เขมิกาจ้องหน้าเอาเรื่อง
       “ทำไมต้องขอโทษ”
       “เพราะเธอทำน้องฉันเจ็บ” แววนิลยิ้มเชิดใส่เขมิกา
       “ฉันก็เจ็บ”
       “ฉันไม่สน นี่บ้านของฉัน ถ้าเธออยู่ที่นี่ต้องเคารพเจ้าของบ้าน”
       “มิน่าพี่ขะ เอ่อ ฉันถึงอยู่ด้วยไม่ได้”
       “ฉันเข้าข้างเธอมามากพอแล้ว แต่สิ่งที่ฉันได้รับคือการหักหลัง”
       ชานนท์จ้องเขมิกา เขมิกาจ้องตอบ รู้สึกว่าชานนท์ท่าทางจะเอาจริงเลยตัดสินใจยอมๆ ไปก่อน
       “อย่าทำหน้าอย่างนี้สิ มันทำให้อ่อนระทวยทุกที เอาๆ ขอโทษก็ขอโทษ น้องปลานิลจ๋า พี่สะใภ้ขอโทษนะน้องนะ มากอดที รักกันรักกัน”
       เขมิกาโผเข้าสวมกอดแววนิล รัดแน่น
       “ปล่อยฉัน ออกไป นังงูพิษ”
       เขมิกาปล่อยแววนิล หันไปหาชานนท์
       “สามีไม่ต้องชมฉันว่ามีสปิริตก็ได้นะ ขอบคุณ”
       
       ชานนท์เวียนหัวกับเขมิกามาก เขมิกาเดินออกไป แววนิลกับมณฑาแค้น

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 2
        
       แป้นกับโย่งกำลังช่วยกันเช็ดหน้าต่าง แป้นดันหน้าต่างไม่ออก เขมิกาเอื้อมมือมาออกแรงดันทีเดียว หน้าต่างเปิดได้
        
       “แรงดีนี่ไอ้โย่ง เลี้ยงไม่เสียข้าวสุกของคุณผู้ชาย” แป้นบอกโดยที่ยังไม่ได้หันมามอง ขณะที่โย่งยืนมองเขมิกาอยู่
       “ไม่ใช่ฉันโว้ย” แป้นมองตามโย่งแล้วสะดุ้ง
       “อุ้ย! คุณผู้หญิง”
       “ใครก็ได้เล่าเหตุการณ์ในวันแต่งงานให้ฉันฟังหน่อย”
       แป้นกับโย่งไม่สน รีบหันหลังให้ เช็ดๆ หน้าต่าง เขมิกาฉุนเดินไปหาโย่งกระชากมือโย่งพาดขอบหน้าต่าง อีกมือจะดึงหน้าต่างงับมือโย่ง
       “เฮอออ คุณผู้หญิงอย่าๆ โอ๊ย” โย่งแหกปากร้อง แป้นตกใจ
       “ยัง! ยังไม่ได้ทำ” เขมิกาบอก โย่งจะดึงมือออกแต่เขมิกากดแน่นไม่ปล่อย “อยากตั้งป้อมเป็นศัตรูกันหรือไง ข้องใจอะไรฉันก็พูดมาตรงๆ แมนๆ เลยดีกว่า”
       โย่งอดรนทนไม่ไหวจึงโพล่งออกมา
       “ก็คุณผู้หญิงหักอกคุณผู้ชายเกือบตาย” เขมิกาปล่อยโย่ง
       “เจ็บแทนกัน ว่างั้นเถอะ”
       “ใครทำคุณผู้ชายก็เท่ากับทำไอ้โย่งด้วย คุณผู้หญิงไม่น่ากลับมา ทำให้คุณผู้ชายต้องเจ็บกระดองใจอีกเลย คุณผู้หญิงไปซะเถอะ จะให้ไอ้โย่งกราบก็ได้”
       โย่งจะยกมือ แต่แป้นคว้ามือไว้
       “จะไปกราบทำไมให้เสียมือ”
       แป้นดึงมือโย่งเดินหนีไป เขมิกาเริ่มสับสนมากขึ้น
       
       ค่ำวันนั้นภายในห้องกินข้าวสายตาทุกคนรุมมองไปที่เขมิกา เขมิกาใช้มือแกะหอยแมลงภู่ จิ้มน้ำจิ้ม กินเข้าปากโดยไม่สนใจสายตาทุกคู่ที่มองมา
       “น้ำจิ้มยังไม่แซ่บเท่าไหร่ อ่อนมะนาวไปหน่อย วันหลังจะทำให้ รับรองสะแด่วแห้วกว่านี้เยอะ”
       เขมิกาแกะหอยใส่จานให้ชานนท์ ชานนท์เอาช้อนเขี่ยออกแบบไม่เกรงใจ เขมิกาหมั่นไส้
       “นม แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ” แววนิลแกล้งถามมณฑา
       “กริยาส่อสันดานหยาบช้าปัญญาเบา หรือเรียกอีกอย่างว่าไพร่ สถุล”
       มณฑามองมาทางเขมิกาแต่เขมิกาไม่แคร์ แกล้งถามชานนท์
       “แล้วขวัญสมัยก่อนเนี่ย ต้องกินยังไงฮะ หรือว่าคอยให้คุณสามีป้อนถึงปาก เป็นกุลสตรีทุกกระเบียดนิ้ว”
       “เลิกดัดจริตได้แล้วใครๆ ก็รู้กันหมดแล้วว่าแกวิ่งแล่ตามชู้ไปในวันแต่งงาน ทิ้งให้พี่ชายฉันต้องแบกหน้าเดินขอโทษแขกทั่วทั้งงาน เพราะผู้หญิงเดือนสิบสองอย่างเธอ”
       “คำก็ชู้ สองคำก็ชู้ มันจะเป็นไปได้ยังไง ถ้าผู้หญิงรักคนอื่นอยู่จะยอมแต่งงานกับผู้ชายอีกคนไปเพื่ออะไร หัดคิดอะไรให้มีตรรกะกันหน่อย นี่มันยุคส่งจรวดไปสำรวจดาวอังคารแล้ว”
       ชานนท์ถูกสะกิดแผลเก่า ฉุนขึ้นมาทันที
       “เธอก็เลยทันยุคทันสมัยด้วยการแอบมีชู้ สวมเขาให้ฉันอย่างไม่แคร์ใครหน้าไหนงั้นสิ คุณนมครับ ช่วยจัดอาหารอีกชุดที่ครัวสำหรับผู้หญิงคนนี้ด้วย ผมกลืนไม่ลง”
       แววนิลกับมณฑายิ้มเย้ย
       “ได้ยินหรือเปล่า พี่นนท์ไล่แกไปกินก้นครัว”
       เขมิกาลุกยืนมองชานนท์อย่างท้าทาย
       “ฉันไม่ยอมรับกับสิ่งที่พวกคุณรุมกล่าวหา คุณจะประณามใครก็ต้องมีหลักฐาน ไม่ใช่บ้าจี้หลับหูหลับตาเชื่อไปหมด”
       ทุกคนมองไปที่ชานนท์ ชานนท์ลุกยืน
       “ยังมีหน้าเรียกหาหลักฐานอีกหรือ”
       “ไม่มีงั้นสิ ฉันว่าแล้ว” ชานนท์เดินเข้าหาเขมิกา คว้าข้อมือเธอบีบแน่น “โอ๊ย ขี้แพ้ชวนตีหรือคุณ”
       
       ชานนท์พาเขมิกามาที่ห้องทำงานแล้ววางแฟลชไดรฟ์บนมือเขมิกา เขมิกามองหน้าชานนท์อย่างแปลกใจ
       “อะไรหรือฮะ”
       ชานนท์จ้องหน้าเขมิกาด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียด คิดถึงอดีต
       ภาพในอดีต 3 เดือนที่แล้วในงานแต่งงานของชานนท์กับขวัญตาซึ่งจัดขึ้นที่บ้านเลิศวิริยะ ชานนท์มีสีหน้ากังวลใจขณะยืนถ่ายรูปกับแขกที่จุดซุ้มดอกไม้ ปรียายืนมองเศร้าๆ ชานนท์ผละจากแขกเดินมาหาปรียา
       “ขวัญตายังแต่งตัวไม่เสร็จอีกหรือ”
       “เออ เดี๋ยวปรียาไปดูให้นะคะ”
       “รบกวนหน่อยนะ บอกให้เร่งหน่อย แขกเริ่มมากันแล้ว”
       “ค่ะ”
       ปรียาจะเดินไป แต่แป้นร้องลั่นวิ่งเข้ามา
       “แย่แล้วค่ะ คุณผู้หญิงหายไป”
       ชานนท์ตะลึง กลุ่มพนักงานมองหน้ากัน แขกพากันตกใจเสียงพูดกันอื้ออึง
       “หายไป จะหายไปได้ยังไง ค้นดูทั่วหรือยัง ห้องแต่งตัวล่ะ”
       “ทุกห้อง ทุกที่ ทั้งในตึก ทั้งข้างนอก ไม่เห็นเลยค่ะ”
       แววนิลรีบร้อนเข้ามาพร้อมไอแพด
       “พี่นนท์คะ ดูคลิปนี่สิคะ ถูกแชร์ต่อๆ กันไปว่อนเน็ต”
       “คลิปอะไร”
       “ก็คลิปลับภรรยาสุดที่รักของพี่นนท์สิคะ”
       ชานนท์รีบดึงไอแพดมาดูแล้วตะลึง
       
       กลับมาปัจจุบัน ชานนท์มีสีหน้าเจ็บปวดแค้นใจ
       “สิ่งที่เธอต้องการไง ดูเอาเองก็จะรู้”
       ชานนท์เดินออก เขมิกามองไปที่เครื่องคอมฯในห้องชานนท์
       ที่หน้าจอคอมฯ เขมิกาดับเบิ้ลคลิกไฟล์คลิปวีดิโอ เปิดออกมาแล้วเขมิกาก็ต้องใจเมื่อเห็นคลิปพี่สาวกอดกับผู้ชายคนหนึ่งจุดที่ทั้งคู่กอดกันมีต้นไม้ประดับบังตัวผู้ชายเอาไว้จึงเห็นแค่ครึ่งไหล่และไม่เห็นหน้าจึงไม่รู้ว่าเป็นใคร
       “ใครกัน”
       เขมิกาพึมพำออกมาแล้วนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่แอบได้ยินจรรยาตอนทะเลาะกับอึ่ง
       “ทำไม ได้ยินชื่อนี้แล้วมันบาดใจมากหรือไง ก็น่าหรอกนะผู้หญิงหน้าด้านอย่างมัน ใฝ่ต่ำคบชู้ ดันโง่คบมันเข้าไปได้”
       “หรือว่าแกรู้เห็นเป็นใจให้มันสวมเขาให้เจ้านาย”
       
       เขมิกากดปิด หน้าขวัญตาในจอหายไปทันที

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 2
        
       อีกด้านหนึ่งขณะนั้นมณฑาอยู่กับแววนิลในห้อง
        
       “นิลเกลียดมัน เกิดมาไม่เคยเห็นใครโกหกปลิ้นปล้อน ตีสองหน้าเก่งอย่างมันเลย”
       “กลัวอย่างเดียว คุณนนท์จะใจอ่อนหลงเชื่อมันอีก เราต้องตัดไฟแต่ต้นลมนะคะคุณหนู”
       แววนิลมองหน้ามณฑา
       
       ส่วนที่บ้านประชา ประชาวางแก้วเหล้าที่กินหมดแล้วกระแทกโต๊ะ นั่งโงนเงน กลุ้มใจเรื่องขวัญตากลับมา
       อู๋ผลักประตูเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน
       “แกหายหัวไปไหนมา”
       “เรื่องที่พี่ส่งข้อความเข้ามือถือผม เป็นเรื่องจริงหรือพี่”
       “วันนั้นขวัญตาคงหนีรอดไปได้ อาจมีใครช่วยไว้”
       “อย่างนี้มันก็แฉเราได้สิพี่ แล้วทำไมพี่ยังนั่งเฉยอยู่ได้ ทำไม ไม่หนี ผมจะไปติดต่อพรรคพวกให้”
       อู๋จะออกไป ประชาดึงไว้
       “ขวัญตาความจำเสื่อม จำเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นไม่ได้”
       “งั้นก็ดีเลย ปิดปากมันซะ ก่อนที่มันจะจำได้” ประชาลังเล “ถ้าพี่ทำไม่ได้ ผมลงมือเอง”
       “อย่า”
       “ทำไมละครับ”
       “ฉันไม่อยากให้คนที่บ้านสงสัย อีกอย่างฉันอยากรู้ว่า ขวัญตาจะมาไม้ไหน”
       “แต่ว่า...”
       “ตอนนี้แกไปสืบแถวที่นั่นว่าใครเป็นคนช่วยขวัญตา หรือรู้เห็นเรื่องวันนั้นบ้าง แล้วรีบรายงานฉัน”
       “ครับ”
       
       วันต่อมาที่บ้านจุมพล จุมพลออกมาเดินยืดเส้นยืดสายที่ระเบียงบ้านแต่สายตามองหาปิ้ง
       “ปิ้ง ไอ้ปิ้ง” เงียบ “ไอ้นี่ บอกให้ตื่นเช้าหน่อย ป่านนี้ยังไม่โผล่”
       “ปู่รอน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋อยู่ใช่มั้ยล่ะ”
       โยธินหิ้วถุงใส่น้ำเต้าหู้ยื่นมาตรงหน้า จุมพลหันมอง โยธินยิ้มให้จุมพลอย่างสดใส
       “ข้าไม่ได้สั่งสักหน่อย เอามาทำไม”
       “ก็เจ้าสลาตันมันไม่อยู่ ผมก็เลยทำหน้าที่แทน ปู่ขาดไม่ได้ต้องกินทุกเช้าตอนเจ็ดโมง และต้องเป็นร้านเจ๊กี่เจ้าประจำด้วย”
       “เข็มมันสั่งไอ้ปิ้งไว้แล้ว เอ็งมายุ่งอะไรด้วย”
       “โธ่ปู่ ขืนรอเจ้าปิ้ง ปู่ก็อดกินแหง มาครับ ปู่นั่งลงก่อน” โยธินดึงจุมพลนั่ง “ผมจะไปเทใส่ชามให้ จัดเสิร์ฟให้พร้อมไม่ต้องห่วง”
       โยธินจะเดินออกไป จุมพลดุไล่หลัง
       “จะหยิบจานชามให้มันเบามือล่ะ แตกพังไปข้าจะเตะโด่งออกทะเลไปโน่น”
       จุมพลพูดจบ อมยิ้มเอ็นดูโยธิน
       
       เมื่อดูแลจุมพลเสร็จแล้วโยธินก็ไปดูบัณฑิตที่โรงพยาบาล บัณฑิตยังนอนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย โยธินโกนหนวดให้
       “ระหว่างที่เข็มไปอบรม ผมจะคอยมาโกนหนวดให้อาอยู่เรื่อยๆ นะครับ เวลาเข็มกลับมาเยี่ยม อาจะได้ดูหน้าตาสดใสหล่อเหลาเหมือนผม” โยธินบอกพร้อมกับโกนหนวดเสร็จพอดี จังหวะนั้นมือถือโยธินดัง โยธินยิ้มรีบรับ “ไงจ๊ะยาหยี วันนี้โทรแต่เช้า คิดถึงเฮียหรือ”
       “อย่ามัวพูดเล่นน่าเฮีย เข็มคิดถึงพ่อ พ่อเป็นยังไงบ้าง”
       “เฮียอยู่กับอาฑิตพอดี เดี๋ยวนะเข็มรอก่อน”
       โยธินกดกล้องวีดิโอ ถ่ายบัณฑิตส่งไปให้เขมิกาดู ภาพบัณฑิตหน้าตาสดใส ปรากฏขึ้นบนจอมือถือของเขมิกา เขมิการ้องไห้ออกมา เขมิกาปิดปากกลั้นเสียงร้องไว้ไม่ให้โยธินได้ยิน
       “เห็นมั้ยเข็ม”
       “เห็น ชัดเป๊ะ พ่อ สบายดีนะฮะ เข็มสบายดี พ่อไม่ต้องห่วง”
       สีหน้าเขมิกาฮึดสู้เพื่อพ่อ เขมิกามองไปที่ชุดผ้าถุงบนเตียงนอนซึ่งเป็นชุดพนักงานสปาของขวัญตา
       
       ชานนท์แต่งตัวไปทำงาน โย่งถือกระเป๋าเดินตาม คนขับรถยืนรอด้านประตูคนขับ
       “คุณผู้ชายเสร็จงานแล้วก็รีบกลับเลยนะครับ อย่าให้ค่ำนัก”
       ชานนท์หยุดถามโย่ง
       “โย่ง” โย่งยิ้มหน้าเป็น
       “ครับ”
       “แกเป็นเมียฉันหรือ”
       “ครับ เจ้ย เปล่าครับ คุณผู้ชายอ่ะพูดอะไรก็ไม่รู้ โย่งเป็นห่วง”
       ชานนท์เดินไปที่รถแล้วชะงักเมื่อเห็นผู้หญิงนุ่งผ้าถุงเป็นชุดที่ขวัญตาเคยใส่ไปทำงาน ยืนหันหลังให้ เขมิกาหันหน้ามา ชานนท์อึ้งคิดถึงขวัญตาในอดีต
       ภาพในอดีตชานนท์เดินเข้ามาพร้อมประชา เห็นคนรุมกันอยู่เสียงเอะอะ
       “เกิดอะไรขึ้น” ชานนท์ถาม ชิ้นหันมา
       “จรรยาเดินไปเหยียบตะขาบมันก็เลยกัดเอาครับ ไม่รู้เข้ามาในนี้ได้ยังไง”
       ชานนท์รีบเข้าไปดู เห็นจรรยานั่งบนเก้าอี้ ขวัญตานั่งคุกเข่ายกขาจรรยาพาดบนเข่าตัวเอง ขวัญตากำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าผูกเหนือแผลรัดแน่นๆ ชานนท์ถามประชาเบาๆ
       “นั่นใคร”
       “พนักงานใหม่ครับชื่อขวัญตา ทำงานได้เกือบสองอาทิตย์แล้ว”
       ประชาเดินไปหาขวัญตาแล้วถามเสียงนุ่ม
       “ต้องส่งหมอหรือเปล่า”
       ขวัญตาเงยหน้ามองประชากับชานนท์
       “ใครมีกุญแจบ้างคะ” ชานนท์หยิบส่งให้ทันที
       “ฉันมี”
       ขวัญตารับมา กดกุญแจไปที่บาดแผล ให้แผลตรงกับรูกลมๆ ของกุญแจ แล้วออกแรงกดจนเลือดไหลออกมา”โอ๊ย เจ็บ”
       “ทนหน่อยนะ เราต้องรีดพิษออก” ขวัญตาพูดกับชานนท์ “คุณแรงดีกว่าช่วยกดทีค่ะ กดให้แรงสุด ให้เลือดออกมามากที่สุด”
       ชานนท์ทำแทนขวัญตา เยาว์เข้ามา
       “ทิงเจอร์มาแล้วค่ะ”
       ขวัญรับมาทำท่าจะราดแผล ชานนท์รีบบอก
       “ระวังจะไหลลงผ้าถุงเธอ มันจะซักไม่ออก”
       “ไม่เป็นไรค่ะ” ขวัญตาบอกพร้อมกับยิ้มสดใส “ขวัญจะได้มีเหตุผลลาหยุดงานไงคะ”
       อึ่งกับกุ้งหมั่นไส้ ชานนท์ยิ้มให้ขวัญตา
       “ต้องให้ฉันทำแทนอีกมั้ย”
       ชานนท์มองขวดทิงเจอร์ในมือขวัญตา ขวัญตาจึงแกล้งล้อจรรยา
       “อุ๊ย! จรรยาเตรียมใจไว้นะ มันแสบแทบขาดใจเลยแหละ เอาละนะ หนึ่ง” จรรยาปิดตา โวยวาย
       “บ้าหรือ จะทำก็ทำ จะนับทำไมเล่า มันเสียว”
       
       ทุกคนหัวเราะบรรยากาศหายเครียด ชานนท์มองขวัญตาที่หัวเราะร่าเริง

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 2
       ปัจจุบัน ชานนท์หน้าบึ้งมองผ้าถุงเป็นรอยเปื้อนทิงเจอร์ยิ่งทำให้คิดถึงขวัญตาจึงพาลใส่เขมิกา
       “ทำไมแต่งแบบนี้”
       “อ๋อ เห็นหลงๆ อยู่ในห้องซักรีด คิดว่าฉันคงจะใส่ชุดนี้ไปทำงานที่สปาใช่ปะ เพราะใส่ได้พอดีเป๊ะ”
       “ใครอนุญาตให้เธอไป”
       “ไม่มี” เขมิกาเดินไปที่รถ โย่งวิ่งไปขวางกางมือ เขมิกาจึงพูดขู่เสียงเบา “จำรสเตะคราวที่แล้วไม่ได้เหรอ อยากฟื้นความจำมั้ย”
       โย่งแหยรีบถอย เขมิกายิ้มเปิดประตูรถ ชานนท์เข้ามายั้งมือเขมิกาไว้
       “เธอจะไปทำไม”
       “ไปรื้อฟื้นความจำระหว่างเราที่สปาไงฮะ”
       “เห็นพฤติกรรมตัวเองในคลิปแล้ว ยังกล้าไปเจอผู้คนอีกหรือ”
       “โธ่ คลิปมันตัดต่อกันได้ เด็กป.6ยังทำเป็นเลย”
       “เธอคิดว่าฉันโง่จนไม่คิดตรวจสอบหรือ ฉันเชื่อเพราะคลิปนี้ได้รับการยืนยันแล้วว่าคือของจริง”
       เขมิกาอึ้ง แต่โกหกเอาตัวรอดไปก่อน
       “คนตรวจสอบของคุณอาจมั่วก็ได้ ใครจะรู้จักฉันดีเท่าตัวฉันเอง ฉันไม่ได้นัดกับผู้ชาย ฉันโดนไอ้โม่งจับไปต่างหากเล่า ขึ้นมาเร็วสิคุณสามี เกรงใจคนขับรถบ้าง”
       ชานนท์มองคนขับ ไม่อยากมีเรื่องต่อหน้า เลยจำใจขึ้นไปนั่งข้างเขมิกา
       
       รถจอดหน้าสปา ชานนท์ลงจากรถ เขมิกาลงตาม ชานนท์เดินไป เขมิกาจะรีบตามแต่ผ้าถุงรัดไม่แน่นเกือบหลุด เขมิการีบดึงไว้ทัน
       “เฮ้ย” ชานนท์มองแบบไม่สนใจ เขมิกาชักอาย “เออ คุณใส่เข็มขัดมาไม่ใช่หรือ ขอฉันยืมก่อนได้มั้ย”
       ชานนท์มองเฉย
       “ถ้าเธอกลับบ้านไปตอนนี้ ก็แก้ปัญหาได้แล้ว”
       ชานนท์เดินลิ่วไปเลย
       “ผู้ชายอะไรวะใจดำไม่มีน้ำใจ”
       เขมิกาอารมณ์เสียหันมาอีกทาง อึ่งเดินเข้ามาตรงหน้าเขมิกา เขมิกาถึงกับสะดุ้ง
       “ที่เจ้านายฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอนั่นแหละ”
       “นึกว่าใคร ชื่ออึ่งใช่มั้ย”
       “ฉันเปลี่ยนชื่อแล้วยะ เรียกฉันว่าอั้ม ชื่อเต็ม พัชราภา”
       “หน้าให้เนอะ”
       “ใช่ ใครๆ ก็บอกว่าฉันหน้าเหมือนอั้ม ยังกะฝาแฝด”
       เขมิกานึกถึงความเป็นฝาแฝดของตน
       “มีคนที่หน้าตาเหมือนเราทุกอย่างดีตรงไหนกัน นี่ ฉันจำได้เลาๆ ว่า ฉันมีเพื่อนทำงานอยู่ที่นี่ด้วย เอ๊ จำไม่ได้ว่าคนไหนนะ”
       “นังจรรยาน่ะหรือ”
       “เขาทำงานอยู่แผนกไหนหรือ พาฉันไปหน่อย”
       “มีขาก็เดินไปเองสิ”
       “เว้ยเฮ้ย คนงานที่นี่กล้าพูดกับเมียนายจ้างขนาดนี้เลยหรือ”
       “โอ๊ย นี่นังคุณผู้หญิง แกยังคิดว่าตัวเองขึ้นแท่นเป็นคนโปรดอยู่หรือไงยะ ใครๆ ก็รู้เช่นเห็นชาติเธอหมดแล้ว”
       “คนที่นี่ก็เหม็นขี้หน้าฉันด้วยหรือ”
       “เอ้อ ฉันอยากถามมานานล่ะ ว่าต่อมอยากผู้ชายของเธอเนี่ยทำงานตลอด24ชั่วโมงหรือไง แม้แต่มั่วกันในที่ทำงานก็ยังไม่เว้น เธออย่าคิดว่าไม่มีใครรู้เรื่องเน่าๆ ที่เธอกลบไว้นะ”
       “ฉันมั่วกับใคร” เขมิกาแกล้งถามต่อ อึ่งจะอ้าปากพูด
       “นังอึ่ง”
       เยาว์เดินเข้ามาจ้องอึ่งเขม็ง
       
       เยาว์ดึงหูอึ่งเข้ามาอีกมุม
       “แกไปพูดกับคุณขวัญอย่างนั้นได้ยังไง”
       “โอ๊ย ก็มันจริงนี่แม่ ฉันเคยเห็นกับตา เคยเล่าให้แม่ฟังแล้วไง” เยาว์ตีแขนอึ่ง
       “ก็แค่เห็นเขาเดินลับๆ ล่อๆ ออกจากห้องซาวน่าแค่นั้น ที่เหลือคิดไปเองมั่วเอาเองทั้งนั้น”
       
       ขณะนั้นกุ้งกำลังจับกลุ่มคุยกับพนักงานสองคน
       “แต่ฉันเห็นเงาผู้ชายในตู้อบ ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นใครก็เถอะ แต่รับประกันว่าไม่ใช่คุณชานนท์แน่ๆ เพราะวันนั้นเจ้านายอยู่ต-จ-ว”
       เขมิกายืนฟังได้ยินชัด กุ้งหันมาเห็น
       “เล่าต่อสิ กำลังมันส์เลย” เขมิกาบอก กุ้งกับพนักงานมองเขมิกาอย่างรังเกียจแล้วพากันเดินหนี เขมิกาจึงตะโกนตามหลัง “ไม่คุยก็อย่าคุย แต่ช่วยบอกหน่อยว่า คนชื่อจรรยาทำงานห้องไหน”
       ไม่มีใครหันมาตอบ เขมิกาเซ็งมองไปที่ห้องนวดเท้า
       เขมิกาแง้มประตูห้องนวดเห็นแต่พนักงานคนอื่นนวดเท้าลูกค้าอยู่แต่ไม่เห็นจรรยา เขมิกาปิดประตูเบาๆ พอหันไปเจอประชายืนอยู่ตรงหน้าก็สะดุ้ง ประชาส่งยิ้มให้เขมิกา
       “คุณขวัญมองหาใครอยู่หรือครับ”
       “ฉันหรือ อ๋อ มองหา เออ มองหาคุณไง คุณผู้จัดการ”
       ประชาชะงักไปนิด แต่พยายามรักษาท่าที
       “มีธุระกับผมหรือครับ”
       
       ประชาพาเขมิกามาที่แผนกผสมน้ำมันหอมระเหย เขมิกาหันมาหาประชา
       “นี่หรือฮะ ห้องทำงานที่ฉันเคยทำ”
       ประชามองเขมิกาประเมินทดสอบ หยิบน้ำมันหอมระเหยขึ้นมาหนึ่งขวดแล้วเปิดจุกออก
       “น้ำมันหอมระเหยขวดนี้ ลองดมดูสิครับ กลิ่นของมันอาจเรียกความทรงจำคุณกลับมาได้บ้าง”
       เขมิการับไป ลองดม พอได้กลิ่นแทบสำลัก
       “ฉุนเป็นบ้า ฉุนอย่างนี้ใครจะอยากใช้”
       ประชาชักเชื่อว่าเขมิกาจำไม่ได้
       “คุณไงที่ชอบใช้นวดปลายเท้า คุณว่ามันกำจัดกลิ่นและช่วยรักษาพวกเชื้อราได้ดี”
       “นี่คุณรู้ลึก รู้จริง รู้ถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของฉันอย่างนี้เลยหรือ เราสนิทกันมากหรือไง”
       ประชาไม่อยากให้เขมิการื้อฟื้นความจำ
       “ไม่ใช่อย่างงั้นหรอกครับ แต่ต้องเรียกว่าผมเป็นคนใส่ใจลูกน้องมากกว่า เพราะครั้งหนึ่งคุณเคยเป็น...ลูกน้อง
       ผม ผมคงไม่รบกวนแล้ว เชิญตามสบายนะครับ”
       ประชาเดินไป เขมิกายังยืนมองน้ำมันหอมระเหย
       “เหม็นๆ แบบนี้ชอบไปได้ไงวะ”
       จู่ๆ มีมือมาคว้าข้อมือเขมิกา เขมิกาตกใจ
       “เฮ้ย”
       “ตามฉันมานี่”
       จรรยาบอกเสียงห้วนเพราะยังโกรธเขมิกา เรื่องที่เธอมีชู้ เขมิกายอมให้จรรยาดึงไปเพราะอยากรู้ว่าจรรยาจะคุยอะไร

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 3
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 2
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 11 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 11 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกจัง รอพรุ่งนี้อ่านต่อ
ติ่งสลาตัน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012