หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 6 มกราคม 2557 04:24 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
       เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
       
       ตอนค่ำวันนั้น บริเวณชายหาดบ้านเพ จ.ระยอง เกิดฟ้าแลบแปลบปลาบ เสียงฟ้าร้องครืนครืนอย่างน่ากลัว ฝนตกหนักชนิดไม่ลืมหูลืมตา ลมพายุพัดกระหน่ำรุนแรง แต่ ขวัญตา หญิงสาวสวยคนหนึ่งซึ่งอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวสะอาด กำลังวิ่งหนีสุดชีวิต ล้มลุกคลุกคลานมาตามชายหาด
       
       ตรงถนนริมชายหาดบ้านเพ บัณฑิต ขับรถกระบะ เพ่งสายตาไปทางวิวด้านข้าง มองหาบ้านชายทะเลที่นัดกับขวัญตา ผู้เป็นบุตรสาวเอาไว้ ก่อนจะบัณฑิตกดมือถือหาขวัญตา
       ขณะนั้นขวัญตาหลบอยู่หลังเรือประมงที่จอดเกยชายหาดอยู่ เสียงมือถือดัง ขวัญตาควานหามือถือที่เหน็บไว้ในหน้าอกออกมา
       “ช่วยหนูด้วย”
       บัณฑิตตกใจเมื่อได้ยินเสียงลูกสาว
       “เกิดอะไรขึ้น หนูอยู่ไหน พ่อหาบ้านหลังนั้นไม่เจอ”
       “หนูถูกมันตามฆ่า ตอนนี้หนู...”
       เงาไอ้โม่งโผล่มาข้างหลัง กระชากแขนขวัญตา จนมือถือหล่นบนทรายข้างตัว ขวัญตาหันไปมอง ตกใจร้องกรี๊ดออกมา
       “ฮัลโหลๆๆๆ”
       เสียงบัณฑิตดังออกมาจากโทรศัพท์ ขณะที่ขวัญตาต่อสู้กับไอ้โม่งท่ามกลางฟ้าแลบแปลบปลาบ ก่อนจะผ่าเปรี้ยง กลบเสียงปืนที่ดังขึ้นพร้อมๆ กัน ที่ผืนทรายข้างโทรศัพท์มีรอยเลือดกระเซ็น
       “ขวัญตา”
       บัณฑิตตกใจเร่งเครื่องแซงรถบรรทุกคันหน้า เจอรถยนต์สวน หักหลบ รถเสียหลักหมุนคว้างพลิกลงข้างทางพงหญ้าหลายตลบ รถหงายท้องแน่นิ่ง บัณฑิตเลือดอาบหน้า แน่นิ่งอยู่ในรถ
       
       3 เดือนผ่านไป ที่บ้านเลิศวิริยะ รถหรูคันใหญ่วิ่งเข้ามาในบริเวณบ้านช้าๆ ที่หน้าตึก โย่งคนรับใช้ยืนเพ่งอยู่ โย่งตื่นเต้นดีใจสุดขีด หมุนตัวกลับวิ่งไปที่ประตูเข้าตึกแล้วตะโกนลั่น
       “มาแล้ว มาแล้ว”
       โย่งวิ่งมารอตรงจุดเดิมอีกครั้ง รถเข้ามาจอดเทียบ ประชาเปิดประตูด้านข้างคนขับลงมาก่อน ประชาเปิดประตูให้ชานนท์ ชานนท์ลงจากรถในมาดขรึมหล่อเหลาในชุดสูท ชานนท์มองหน้าตึกอย่างคิดถึง โย่งลืมตัววิ่งเข้ากอดชานนท์แบบรักเหลือเกิน
       “คุณผู้ชาย นึกว่าจะไม่กลับมาหาไอ้โย่งแล้ว นึกว่าลืมกันไปแล้ว ฮือๆ”
       ประชาไม่พอใจ ดึงโย่งออก
       “ให้มันรู้ฐานะบ้างว่าใครเป็นใคร”
       ชานนท์มองโย่งหน้านิ่ง
       “ผอมไปนะ กินข้าวให้เยอะหน่อย” ชานนท์บอกแล้วเดินผ่านโย่งเพื่อเข้าตึก โย่งเหล่ประชาแบบไม่ชอบขี้หน้า
       “ไปยกกระเป๋าสิ แล้วก็อย่าแตะของฝาก ถ้าหายไปแม้แต่ชิ้นเดียวฉันจะถือว่านายขโมย”
       ประชาตามชานนท์เข้าตึกไป โย่งหมั่นไส้
       “ทำเป็นวิ่งสั่นหางตามไปเชียว มันก็เป็นขี้ข้าเหมือนกันละเว้ยเฮ้ย”
       โย่งไปช่วยคนขับยกกระเป๋าท้ายรถ
       
       ชานนท์เดินเข้ามาในบ้านพบมณฑา แป้น สาวใช้นับสิบ ยืนต้อนรับเป็นระเบียบ บรรยากาศโดยรอบตกแต่งด้วยลูกโป่ง ดอกไม้สีสันสดใส
       “พี่นนท์”
       ชานนท์เงยหน้าขึ้นไปที่บันไดเห็นแววนิล น้องสาวยืนยิ้มเริงร่า และปรียายืนอยู่ในกริยาเรียบร้อยถือช่อดอกไม้อยู่ข้างๆ แววนิลวิ่งลงมาเร็วจี๋สวมกอดพี่ชายก่อนจะเงยหน้าพูดเสียงสดใส
       “ต้อนรับกลับบ้านค่ะ พี่นนท์ คิดถึงพี่นนท์ที่สุด”
       ชานนท์ยิ้มน้อยๆ มองทุกคนแล้วพูดสั้นๆ
       “ขอบใจทุกคน”
       ปรียายืนอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย แววนิลพยักหน้า ปรียาในชุดกระโปรงเรียบร้อยเดินมามอบช่อดอกไม้ให้ชานนท์ ชานนท์รู้สึกว่าปรียาสวยขึ้นมาก
       “เป็นความคิดของปรียาเขาค่ะ ทั้งดอกไม้ ลูกโป่งพวกนี้ปรียาเขาก็ลงมือแต่งเอง เพื่อต้อนรับพี่นนท์โดยเฉพาะ”
       ปรียาพนมมือไหว้ ชานนท์รับไหว้หน้านิ่ง พูดเสียงเรียบ ไม่ยิ้ม
       “ขอบใจมาก สบายดีนะ”
       ปรียาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา เขินอายก่อนจะตอบออกมาด้วยกริยาเรียบร้อย อ่อนโยน
       “ค่ะ”
       
       ชานนท์เดินมาหยุดมองอีกมุมของห้องโถง
       “แต่งบ้านใหม่หรือจ๊ะนิล”
       แววนิลเดินตามมา พูดมีอย่างเลศนัย
       “น้องเห็นว่าของบางอย่างถ้ามันอยู่ ก็สกปรกเกะกะสายตาโละมันทิ้งไปซะ บ้านเราจะได้ดูน่าอยู่ขึ้น พี่นนท์ว่าดีมั้ยคะ”
       แววนิลแปลกใจที่ชานนท์ไม่ตอบจึงมองตามชานนท์ที่จ้องเขม็งไปที่หลังตู้ มุมที่ไม่เห็นชัดเจนนักซึ่งมีกรอบรูป ใส่รูปขวัญตาในชุดผ้าถุงไทยๆ สวยๆ ทัดดอกไม้โปรโมทจวงจันทร์สปา ทุกคนมองตาม มณฑาตกใจ หันไปดุแป้น
       “ฉันกำชับแล้วไม่ใช่หรือ ว่าให้เก็บสิ่งของเครื่องใช้ของคุณผู้หญิงไปให้หมด” แป้นสะดุ้งกลัว
       “คือๆ หนูไม่ทันมอง” แป้นจะพูดต่อแต่มณฑาสวนขึ้นมาก่อน
       “ฉันไม่ชอบไอ้พวกที่ชอบพูดแก้ตัว ขายผ้าเอาหน้ารอด”
       “ไม่เป็นไรคุณนม ก็แค่ขยะ โยนทิ้งก็จบ” ชานนท์บอกเสียงเรียบ แววนิลยิ้มดีใจ พูดเบาๆ
       “พี่นนท์ ลืมผู้หญิงคนนั้นได้แล้วหรือคะ” ชานนท์บอกเสียงขรึม ใบหน้าไร้ความรู้สึก
       “ผู้หญิงคนนั้นคือคนไหน พี่ไม่เคยรู้จัก” แววนิลชอบใจ
       “น้องก็ไม่อยากเอ่ยชื่อมันให้เป็นเสนียดปากเหมือนกันค่ะ” ปรียาจับแขนแววนิล ส่ายหน้าน้อยๆ เชิงปรามไม่ให้พูด แววนิลขัดใจ “ไม่เห็นจะต้องไปแคร์มันเลย มันไม่มีวันได้ยินหรอก”
       “พี่ขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะ” ชานนท์บอกน้องสาวแล้วหันไปสั่งประชา “พรุ่งนี้ค่อยคุยกันที่ร้าน”
       ประชาก้มหัวนอบน้อมรับคำ ชานนท์เดินหน้านิ่งขึ้นบันไดไป แววนิลหันมาทางปรียา เสียงสดใส
       “อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนนะ อย่าเพิ่งกลับ”
       
       ประชาที่เดินไป หันกลับมาจ้องรูปขวัญตาแล้วถอนใจ

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
       ภายในห้องนอนชานนท์ ตรงผนังห้องมีกรอบรูปขนาดใหญ่ประดับอยู่ ทว่าในกรอบว่างเปล่าไม่มีรูปถ่ายใดๆ เพราะรูปถูกดึงทิ้งไปแล้ว
       
       ชานนท์ยืนจ้อง คิดถึงขวัญตาขึ้นมา เป็นภาพขวัญตาในชุดเจ้าสาวยืนอยู่บนแท่นสำหรับลองชุดในห้องเสื้อ ยิ้มหวานให้เขา ภาพสองคนถ่ายรูปแต่งงานคู่กัน ชานนท์สลัดความคิดถอยไปนั่งที่ขอบเตียง ในใจยังเจ็บปวดอยู่
       
       เย็นวันเดียวกันนั้นบนชายหาดแถวบ้านเพมีชายฉกรรจ์ 2 คนช่วยกันแก้เชือกที่ผูกเรือประมงขนาดเล็ก ชายฉกรรจ์อีก3คนเข้ามาช่วยดันเรือลงทะเล รีบเร่งมีพิรุธ
       บนเรือหาปลาลำใหญ่เขมิกาหรือเข็มอยู่ในชุดกางเกงยีนส์เสื้อกล้ามขาวคลุมด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับมาครึ่งศอก ใส่หมวกเหมือนทอมบอย ขณะนั้นฝนตกกระหน่ำไม่ขาดสาย เขมิกาขับเรือเข้าเทียบสะพานปลา ปิดเครื่องรีบวิ่งมาหัวเรือ เขมิกามัดเชือกยึดกับเสาท่าทางทะมัดทะแมง มัดเสร็จมองไปที่ชายหาดเห็นคนขโมยเรือกำลังดันเรือลงทะเล เขมิกาลุกยืน ตะโกนลั่น
       “เฮ้ย หยุดนะโว้ย”
       เขมิกาคว้าไม้พาย วิ่งไปอย่างเร็ว
       พวกชายฉกรรจ์หน้าตาตื่นรีบเร่งดันเรือ
       “เร็วโว้ย! ไอ้ลมสลาตันมันมาแล้ว” เขมิกาวิ่งชูไม้มา
       “ไอ้สอน คิดขโมยเรือหรือวะ”
       สอนกับลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้าไปหาเขมิกาเพื่อสกัดเขมิกาไว้ ที่เหลือยังคงดันเรือต่อ จังหวะนั้นโยธินพุ่งมอเตอร์ไซด์มาขวางหน้าสอนกับลูกน้อง โยธินถอดหมวกกันน็อคอย่างเท่ห์ ชี้หน้าสอน
       “แฟนข้าใครหย่าแหยม แหยมมาเจ็บ” เขมิกาวิ่งมาถึงโยธิน
       “ลุยมันเลย เข็มจัดการทางนี้ เฮียไปทางโน้น”
       เขมิกาเอาไม้พายฟาดตีด้วยวิชาป้องกันตัว เล่นงานตีหัวตีขาจนสอนน่วมลงไปนอน โยธินใช้หมวกกันน็อคเป็นอาวุธฟาดแขน ฟาดไหล่ ฟาดหัวลูกน้องสอนลงไปนอน เขมิกาไม่ลดละตามไปตีอีกสามคนที่เหลือ สามคนรุมเขมิกา โยธินวิ่งเข้ามาช่วยลุยลูกน้องสามแต่โดนเตะล้ม โยธินเตะทรายใส่ตาลูกน้องสอนแล้วถีบเข้ากลางเป้า จนลูกน้องสอนกระโดดร้องลั่น
       สอนกับลูกน้องอีกคนเข้ามาสมทบเล่นงานเขมิกาจนไม้หลุดมือ โยธินถอยมาพิงหลังกับเขมิกา ทั้งห้าล้อมกรอบเขมิกากับโยธิน เขมิกากับโยธินลุยเตะต่อยสู้ยิบตา โยธินพลาดท่าโดนชกท้องจนจุก ลูกน้องสอนสองคนเข้าด้านหลังเขมิกาจับล็อกแขน เขมิกากระโดดถีบสอนพร้อมกับเสียงปืนดังขึ้น เปรี้ยง!ๆ ทั้งหมดชะงักหันไปมอง
       
       จุมพลถือปืนยาววิ่งเข้ามาพร้อมคนงานชาวเลอีกสองคนซึ่งขณะนั้นฝนเริ่มซาแล้ว
       “ปู่”
       “ไอ้พวกหมาหมู่ มึงกล้าแตะหลานกูหรือวะ”
       จุมพลยิงปืนใส่แบบเฉียดขาหลายนัด ทรายกระจุย พวกสอนโกยแน่บล้มลุกคลุกคลานหนี จุมพลยังยิงไล่หลัง
       “ไปบอกไอ้เฮียเม้งนะโว้ย ต่างคนต่างทำมาหากินอย่ามาตีรวนกันอีก ไม่งั้นไม่เอ็งกับข้าต้องตายกันไปข้างหนึ่ง”
       เขมิกาวิ่งมาจับปลายปืนไว้ โยธินตามติด
       “พอแล้วฮะ เดี๋ยวก็โดนพวกมันจริงๆ ได้ติดคุกกันหรอก”
       “จุมพลเจ้าสมุทรไม่เคยกลัวใครโว้ย เอ็งก็เหมือนกันไอ้เข็ม ปู่สั่งไม่ให้ออกทะเล ยังจะดื้อรั้นไม่ฟังกัน”
       “ก็เข็มอยากทำงานแทนพ่อนี่ฮะ เห็นเปล่าปู่” เขมิกากางแขนให้ดู “กลับมาไม่เห็นบุบสลาย ไอ้เข็มสลาตันซะอย่าง”
       โยธินจุกท้องขึ้นมา กุมท้องตัวงอ
       “โอ๊ย”
       เขมิกาตกใจมากรีบประคอง
       “เฮีย เป็นไง”
       “สงสัยจะตับแตก” จุมพลรู้ทัน ส่องปืนไปหาโยธิน
       “กินลูกปืนสักนัดมั้ยเจ้าโย จะได้หายสำออย” โยธินรีบยืดตัวตรง ยกสองมือยอมแพ้
       “อย่าๆ นะปู่ ผมหายแล้ว” เขมิกาหมั่นไส้กระทุ้งศอกใส่ท้องโยธิน
       “นี่ กะล่อนนักนะเฮีย”
       “โอ๊ย โหดกันทั้งปู่ทั้งหลาน”
       
       ขณะนั้นปิ้งซิ่งมอเตอร์ไซด์มากับคนงานอีกคนเข้ามาจอดริมถนน ปิ้งร้องลั่น
       “เถ้าแก่! นายฑิต(อ่านว่าดิด)ฟื้นแล้ว” เขมิกาดีใจมาก
       “จริงหรือไอ้ปิ้ง ปู่ เข็มล่วงหน้าไปก่อนนะ”
       “เฮียไปส่ง”
       เขมิกาวิ่งไปที่มอเตอร์ไซด์ช้อปเปอร์ของโยธิน คว้าหมวกกันน็อคใส่ โยธินตะบึงไปอย่างเร็ว จุมพลออกคำสั่ง
       “ไอ้ปิ้ง เอ็งเอาเรือขึ้นมาผูกให้แน่นหนา แล้วไปตามพรรคพวกมานอนเฝ้าที่แพปลาคืนนี้ เผื่อมันจะกลับมาแว้งกัดเอาอีก ข้าจะไปโรงพยาบาลก่อน”
       “ไม่ต้องห่วงเถ้าแก่ ใครแหยมเข้ามา เป็นได้เจอเกือกไอ้ปิ้งแน่”
       จุมพลเอาปืนชี้กราด ตวาด
       “เออ อย่าเก่งแต่ปาก ไม่งั้นพวกเอ็งนั่นแหละจะโดนเหยียบ”
       ปิ้งกับคนงานอีกคนจ๋อยก้มหน้างุด จุมพลรีบเดินไปกับคนงาน
       
       เขมิกากับโยธินดีใจวิ่งเข้ามาในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาล แล้วทั้งคู่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหมอและพยาบาลยืนล้อมเตียง หมอดึงหูตรวจชีพจรออก หันมาทางเขมิกา เขมิกายิ้มแย้มมีความสุข
       “พ่อเข็มฟื้นแล้วใช่มั้ยฮะอาหมอ”
       หมอเดินเข้ามาหาเขมิกาแล้วแตะบ่า
       “ไปกราบพ่อซะ ท่านจะได้จากไปอย่างสงบ”
       หมอเดินออกไป พยาบาลตามไป เขมิกาช็อก วิ่งถลาไปหาพ่อ โยธินตามไปยืนข้างๆ เห็นบัณฑิตหลับตานอนนิ่ง
       “พ่อ” เขมิกาปล่อยโฮ “พ่อ! ไม่นะ อย่าตายนะ แม่ทิ้งเข็มไปแล้ว พ่อจะหนีเข็มไปแบบนี้ไม่ได้นะ” เขมิกาเขย่าตัวพ่อ “พ่อเคยรับปากเข็มไว้ว่ายังไง พ่อลืมแล้วหรือลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้นสิฮะ ผิดคำพูดได้ไง”
       สัญญาณการเต้นของหัวใจดังรัวๆ เขมิกากับโยธินหันไปมองจอวัดชีพจร ชีพจรเต้นอีกครั้ง
       “อาฑิตได้ยินเข็มพูดแล้ว” โยธินบอกอย่างตื่นเต้น
       “อาหมอ ช่วยพ่อเข็มด้วย อาหมอ” เขมิกาตะโกนเรียก
       หมอ พยาบาล จุมพลวิ่งกันเข้ามา หมอกับพยาบาลมารุมที่เตียง เขมิกาถอยไปยืนกับจุมพล และโยธินไม่
       “ต้องร้องไห้ ถ้ามันมีเลือดของปู่ มันต้องไม่ใจเสาะหนีไปง่ายๆ ไม่อย่างงั้นปู่จะตัดพ่อตัดลูกกับมัน” จุมพลบอก
       ที่จอแสดงการเต้นหัวใจที่นิ่ง กลับเป็นกราฟขึ้นมาอีกครั้ง เขมิกากับจุมพลยิ้มทั้งน้ำตา เขมิกาหันมาทางโยธิน โยธินยิ้มโอบไหล่เขมิกาเป็นกำลังใจ
       
       ร้านอาหารโรงพยาบาล เขมิกายกกาแฟจะซด โยธินดึงไปจากมือเขมิกา
       “กินมากๆ เดี๋ยวก็ตาค้างปวดหัวอีกหรอก กินนี่ดีกว่า”
       โยธินวางชามโจ๊กกับปาท่องโก๋บนโต๊ะ
       “โจ๊กกับปาท่องโก๋หรือ โรงพยาบาลมีขายหรือเฮีย”
       “เฮียไปซื้อมาจากปากซอย โจ๊กหมูไม่ใส่ขิง”
       “ปาท่องโก๋กรอบนอกนุ่มใน เนื้อฟูๆ” โยธินกับเขมิกาพูดออกมาพร้อมกัน
       ทั้งคู่ยิ้มให้กัน โยธินรู้ใจฉีกปาท่องโก๋ใส่ในโจ๊กให้เขมิกา เขมิกามองซึ้งใจ
       “เฮียทำแบบนี้ให้เข็มมากี่ปีแล้ว”
       “ทุกเช้าก่อนที่เข็มจะไปโรงเรียน เฮียก็ซื้อมาให้ แล้วรอจนเข็มกินเสร็จ เฮียถึงปั่นจักรยานไปส่งเข็มที่โรงเรียน
       ไม่ต่ำกว่าสิบปีมั้ง กินได้ละ ระวังร้อนนะ”
       เขมิกาจับช้อนกินไม่ลง ก้มหน้านิ่ง
       “ตอนเด็กพ่อเคยหมั่นไส้เฮียด้วยล่ะ เพราะเข็มติดเฮียมาก”
       หางเสียงเขมิกาสั่นๆ โยธินรู้ว่าเขมิการ้องไห้จึงแตะบ่าเขมิกา
       “กลัวพ่อไม่ฟื้นหรือเข็ม”
       เขมิกายังก้มหน้า ส่ายหน้าและทำปากแข็งแต่เสียงสั่น
       “เปล่า พ่อต้องฟื้นแน่”
       โยธินลุกไปนั่งข้างๆ เขมิกา โอบไหล่เขมิกาแล้วจับหัวเขมิกามาซบบ่า
       “ถ้าเชื่ออย่างนั้นจริง ก็ต้องเข็มแข็ง แต่คนเข็มแข็งจะร้องไห้บ้างก็ไม่เป็นไรหรอกนะ”
       
       เขมิกาฟังจบก็สะอื้นออกมา

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
       วันต่อมาที่ห้องนวดระดับวีไอพีของสปาจวงจันทร์ อึ่งกับกุ้งกำลังช่วยกันปูผ้าบนเตียงนวด เม้าท์กัน
       
       “ได้ข่าวว่าคุณชานนท์กลับมาแล้วหรือ”
       “มั้ง หนีไปเมืองนอกเพื่อเลียแผลใจ ไม่รู้ว่าแผลจะแห้งสนิทแล้วหรือเน่ายิ่งกว่าเดิม”
       สองคนหัวเราะกันคิกคัก ขณะนั้นชานนท์เดินมาข้างหลังได้ยินพอดี มีประชา เยาว์ ชิ้น เดินตามเป็นขบวน ทั้งคู่หน้าเสีย กุ้งเห็นชานนท์ก่อนรีบยืนสงบ ปากคอสั่น
       “นังขวัญน่ะมันมารยาเยอะ มีแต่เจ้านายเราที่ตาบอดไปยกมันขึ้นมาเป็นเมีย แล้วเป็นไง เห็นปะ ชื่อกระฉ่อน”
       เยาว์ทนไม่ไหว
       “นังอึ่ง!”
       อึ่งตะโกนกลับไปยังไม่หันไปมอง
       “โอ๊ยแม่ อย่าเรียกชื่อนี้ หนูเปลี่ยนชื่อเป็นพัชราภาแล้วนะ” อึ่งบอกพร้อมกับหันไปด้านหลัง “เรียกให้เต็มๆ ด้วย” อึ่งเห็นชานนท์ยืนหน้าบึ้งตึงจึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “คุณชานนท์”
       ประชาเดินไปหาอึ่ง
       “ไปเบิกเงินเดือนที่เหลือ แล้วพรุ่งนี้ไม่ต้องมาอีก ทั้งสองคน”
       อึ่งกับคนงานหญิงร้องลั่น อึ่งยกมือไหว้
       “อย่านะคะ หนูไม่กล้าพูดอีกแล้ว พ่อ!”
       อึ่งมองชิ้น ชิ้นหันไปหาชานนท์เชิงขอร้อง ชานนท์เห็นแก่คนเก่าแก่ สีหน้าอ่อนลงหันไปหาประชา
       “แค่คาดโทษไว้ก็พอ”
       ประชาจ้องอึ่ง อึ่งก้มหน้ากลัวหงอ
       
       ชานนท์เดินไปแค่สองก้าวก็ชะงักเมื่อได้กลิ่นน้ำมันหอมระเหยสูตรดอกนางแย้มของขวัญตา ชานนท์โกรธขึ้นมาทันที หันมาทางเยาว์
       “ผมสั่งให้เลิกใช้น้ำมันหอมระเหยกลิ่นนี้ ทำไมยังใช้กันอยู่”
       “กลิ่นอะไรคะ” เยาว์พยายามดม “เอ๊ะ มันก็กลิ่นดอกจวงจันทร์สูตรคุณย่าจวงที่ใช้อยู่เป็นประจำไม่ใช่หรือคะ”
       “ผมก็ไม่ได้กลิ่น เออ...ที่คุณชานนท์ว่าเหมือนกัน” ประชาพูดแบบเกรงใจ ชานนท์ไม่พอใจมาก เดินเร็วๆ ไปเปิดห้องนั้นห้องนี้ที่ไม่มีลูกค้า 2 ห้อง ประชากับเยาว์รีบตาม “คุณชานนท์ครับ ผมให้คนทิ้งไปหมดแล้ว รับรองว่าไม่
       หลงเหลืออยู่แน่”
       
       ชานนท์พุ่งไปเปิดประตูห้องผสมน้ำมันหอมระเหยเจอจรรยายืนถือขวดน้ำมันหอมระเหยกลิ่นนางแย้ม ยกดมชื่นใจ ชานนท์ปรี่เข้ามาคว้าไป แล้วปาทิ้งลงพื้น แตกกระจาย
       “อ๊าย” จรรยาร้องอย่างตกใจ ประชา เยาว์ตามเข้ามา
       “ยังมีหลงเหลือที่ไหน เอามาเททิ้งให้หมด และถ้าใครขัดคำสั่งเก็บไว้ ไล่ออกได้เลย” ชานนท์สั่งประชา จรรยาก้มหน้านิ่ง ชานนท์เดินออกไป
       “ได้ยินชัดแล้วใช่มั้ย” ประชาถามขึ้นมา
       “ค่ะ” เยาว์รีบตอบ ประชาจ้องจรรยา เยาว์สะกิดแขนจรรยา จรรยาจึงจอบแบบไม่เต็มใจ
       “ค่ะ”
       ประชาเดินไปตรงหน้าจรรยา
       “เธอเก็บไว้ทำไม ไม่รู้หรือว่าคุณชานนท์เกลียดมัน”
       “มันคงหลงๆ อยู่ ฉันผิดด้วยหรือที่บังเอิญเจอ” จรรยาบอกเสียงเรียบ ประชาไม่พอใจ เยาว์รีบช่วยจรรยา
       “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบไปเก็บกวาดเร็วเข้า” เยาว์จับแขนประชาดึงไปทางประตู “ผู้จัดการออกไปก่อนดีกว่าค่ะ กระเบื้องจะบาดเท้าเอานะคะ ทางนี้น้าดูแลให้เอง”
       ประชาเดินออกไป จรรยาก้มเก็บขวด เยาว์หันมามองพร้อมถอนใจ
       
       เขมิกากำลังยกลังโฟมใส่ปลาลงจากท้ายรถ โดยมีโยธินช่วย
       “มา เฮียเอง”
       “เข็มไหวน่า”
       “รู้ว่าไหว แต่เฮียอยากช่วย เราน่ะชักจะทำงานเกินตัวไปแล้ว”
       “เข็มต้องทำงานแทนพ่อ ถ้าเข็มไม่ทำ ลูกน้องก็ต้องเหนื่อยกันมากขึ้น ตอนนี้ก็งานเต็มมือกันทุกคน” โยธินแย่งลังมา
       “ลืมไปหรือเปล่า ว่านอกจากพ่อกับปู่ เข็มยังมีเฮียสุดหล่อนี่อีกคน”
       “เฮียกลับไปช่วยป๋าขายคอมเถอะ ค่อยมายุ่งเรื่องชาวบ้าน” เขมิกาแย่งลังมาเดินเข้าประตูโรงแรม
       “ป๋ามีพนักงานเป็นร้อย ไม่ต้องถึงมือเฮียหรอกน่า”
       โยธินจะตาม เขมิกาหันมาสั่งเสียงเฉียบ
       “รออยู่ที่รถแหละ ไม่ต้องตาม ในครัวเขาไม่ให้คนนอกเข้า”
       โยธินชะงักเท้าทันที เขมิกาเดินไป โยธิน ตะโกนตามหลัง
       “มาเร็วๆ นะจ๊ะ เฮียคิดถึง”
       
       เขมิกายกลังปลายืนตรงหน้าผู้จัดการที่หน้าประตูครัวของโรงแรม
       “คือพ่อฉันป่วยอยู่ คนงานก็ไม่ว่าง ฉันก็เลยมาส่งแทนฮะ” ผู้จัดการจ้องเขมิกาแบบแปลกใจมาก “หน้าฉันมีอะไรหรือฮะ”
       “คุณขวัญตาใช่มั้ยคะ” ผู้จัดการถาม เขมิกาถึงกับงง
       “ไม่ใช่ฮะ ฉันชื่อเขมิกา เรียกเข็มเฉยๆ ก็ได้ แต่พวกแพปลาเขารู้จักฉันในชื่อไอ้เข็มสลาตัน”
       “เออ ตายจริง สงสัยดิฉันจะจำผิดคน แต่หน้าตาเหมือนกันมากจริงๆ”
       “เหมือนใครหรือฮะ”
       
       ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์ เขมิกายืนจ้องโปสเตอร์รูปขวัญตาในชุดผ้าถุงโปรโมทสปาจวงจันทร์ เขมิกาถึงกับตะลึงโดยมีผู้จัดการยืนข้างๆ
       เขมิกาเดินออกมาด้วยท่าทางเหม่อๆ ครุ่นคิด สับสน โยธินยืนรออยู่ที่รถ
       “เรียบร้อยแล้วหรือเข็ม” เขมิกายังไม่ตอบ โยธินแปลกใจ “เข็ม”
       เขมิกาสะดุ้งมองหน้าโยธิน
       “เฮียว่าอะไรนะ”
       “ใจลอยไปไหน เอ๊ะหรือว่าลอยมาหาเฮีย แหม ห่างกันแค่ไม่กี่นาทีเองนะจ๊ะ”
       เขมิกาดูเครียดๆ ไม่เล่นด้วย
       “ในครัวมันร้อนมากน่ะเฮีย หัวหมองเลยมึนๆ ตึ้บ”
       “เห็นมั้ยก็เฮียบอกแล้ว เข็มไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยหรอก ลูกเศรษฐีอย่างเฮีย เลี้ยงเข็มได้”
       “ทำไมเข็มต้องให้เฮียเลี้ยงด้วย”
       “อ้าว ก็เข็มกับเฮีย เราสองคนเป็น...เออ เป็นคนที่รู้ใจกันไง” เขมิกาดูเครียดๆ
       “มั่วแล้วเฮีย เข็มไปรู้ใจเฮียตอนไหน กลับดีกว่า เข็มมีงานต้องทำต่อ”
       เขมิกาขึ้นรถไปฝั่งคนขับ โยธินยิ้ม
       “ดูๆ มีเขินด้วยวุ้ย แฟนใครวะยิ่งเขินก็ยิ่งน่ารัก” โยธินขึ้นไปนั่งด้านข้างคนขับ
       “เฮีย”
       “จ๋า” โยธินทำเสียงหวานลอยหน้ามาหาเขมิกา
       “ถ้าไม่อยากตาย คาดเข็มขัดด้วย”
       
       โยธินหุบยิ้มทันที เขมิกาขับรถออกไป

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
       เขมิกาอยู่ในห้องนอนบัณฑิต เปิดกล่องเก็บสมบัติของพ่อ หยิบมือถือมากดๆ หารูปดูก็มีแต่รูปตัวเองถ่ายคู่กับพ่อที่แพปลา
       
       เขมิการื้อในกล่องอีกเจอถุงผ้าไหมขนาดพอใส่รูปได้ เขมิกาเปิดออก ดึงของในนั้นออกมาเป็นรูปขวัญตายิ้มสดใส เขมิกาเอามาเทียบกับโปสเตอร์ที่ขอมาจากโรงแรม หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ
       เขมิกาคิดย้อนกลับไปตอนที่นั่งคุยกับผู้จัดการโรงแรม
       “คุณขวัญตา เป็นคู่หมั้นของคุณชานนท์ เลิศวิริยะเจ้าของจวงจันทร์สปาค่ะ 3 เดือนก่อนเธอมาจัดงานโปรโมทธุรกิจสปาที่นี่ โปสเตอร์นี่ก็ติดไว้นานแล้วพนักงานคงลืมดึงออก”
       “เออ ผู้หญิงคนนี้เขาเป็นคนยังไงหรือฮะ”
       “อือ ดิฉันก็ไม่ได้คุยกับเธอมากนัก แต่เท่าที่เห็น ก็เป็นคนน่ารัก ไม่ถือตัว ดูคุณชานนท์กับคู่หมั้นจะรักกันมาก
       นะคะ ตัวติดกันตลอด แต่น่าเสียดาย...”
       “ทำไมหรือฮะ”
       “ได้ข่าวว่า หลังจากกลับกรุงเทพฯ ไม่นาน ก็มีเรื่องกัน ถึงขั้นยกเลิกงานแต่งกลางคัน
       “เรื่องอะไรฮะ”
       “เออ ดิฉันไม่ควรเอาเรื่องลูกค้ามานินทา มันผิดกฎ ต้องขอโทษด้วยนะคะ” ผู้จัดการมองโปสเตอร์บนโต๊ะ “ถ้าคุณบอกว่าเป็น พี่น้องฝาแฝดกัน ดิฉันก็เชื่อนะคะ”
       เขมิกาพลิกดูด้านหลังรูป เขียนว่า “ขวัญรักพ่อนะคะ รักมากที่สุด ขวัญตา” เขมิการีบถือรูปออกจากห้อง
       
       จุมพลมือสั่นถือรูปขวัญตา หันมาหาเขมิกา เสียงดุ
       “ไม่จริง ปู่มีหลานคนเดียวก็คือเอ็ง จำไว้แค่นี้”
       “ปู่เคยบอกเข็มว่าแม่เข็มหนีไปกับชู้ แต่ปู่กลับปกปิดเรื่องที่เข็มมีพี่น้องฝาแฝด ทำไมต้องปิดเข็มด้วย เพราะอย่าง นี้ใช่มั้ยพ่อถึงเอาแต่กินเหล้า อยากจะไปตามหาแม่”
       จุมพลเจ็บปวด กระแทกไม้ตะพดกับพื้น
       “เอ็งจะให้ปู่พูดว่าเอ็งมีพี่สาว พี่สาวเอ็งได้อยู่กับแม่ ส่วนเอ็งมันไม่เคยแม้แต่จะติดต่อถามไถ่ เอ็งอยากได้ยินอย่างนี้หรือ” เขมิกานิ่งไป ในใจเจ็บปวด “ปู่สั่งนักสั่งหนาไม่ให้ไอ้ฑิตไปติดต่อกับนังกากีอีก แต่พ่อเอ็งมันหัวดื้อขัดคำสั่งปู่” จุมพลปารูปทิ้ง
       “ผู้หญิงคนนั้นเข็มไม่สนหรอกฮะ แต่เข็มแค่อยากรู้ว่าพี่สาวเข็มอยู่ที่ไหน ถ้าพ่อกับพี่ติดต่อกัน บางทีเบอร์โทรศัพท์ที่โทรเข้าหาพ่อเป็นเบอร์สุดท้ายอาจจะเป็นเบอร์พี่ก็ได้”
       “พอแล้ว ถ้าเอ็งไม่อยากเห็นปู่กระอักเลือดตาย เอ็งต้องลืมเรื่อง พวกนี้ไปให้หมด แล้วห้ามถามถึงสองแม่ลูกนั่นอีก”
       “แต่เข็มอยากให้พ่อดีใจ”
       จุมพลตัดบท ตวาดเสียงดัง
       “พ่อเอ็งต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็นมาคนหนึ่งแล้ว เอ็งก็เห็น อย่าให้มันต้องเกิดขึ้นกับเอ็งอีกคน ปู่คงทนไม่ได้”
       จุมพลเดินหนีไป เขมิกากระวนกระวายใจเก็บรูปขึ้นมา
       
       ภายในห้องนอนจุมพล จุมพลนั่งเก้าอี้โยกที่นั่งประจำ มองรูปถ่ายเก่าๆ ซีดๆ ของขวัญตากับเขมิกาตอนยังเป็นทารก จุมพลปาดน้ำตา
       อีกด้านหนึ่งที่ห้องนอนเขมิกา เขมิกานั่งอยู่หน้าจอคอมฯ ตาจ้องเว็บจวงจันทร์สปา เขมิกาพูดโทรศัพท์
       “เฮีย พรุ่งนี้พาเข็มไปเที่ยวกรุงเทพฯหน่อย เฮียขับรถมารับเข็มตอน 6 โมงเช้า ถ้าไม่เห็นหน้าเฮีย เข็มกับเฮียเลิกนับถือกัน”
       เขมิกาตัดสายมองเว็บในจอคอมที่เธอตั้งใจจะไป
       
       โยธินวางโทรศัพท์แล้วร้องออกมาอย่างดีใจ
       “ในที่สุดเข็มก็เห็นใจเฮีย ชวนเฮียออกเดทแล้ว เยสๆๆ”
       สมคิด พ่อของโยธินเลื่อนหนังสือพิมพ์ที่บังหน้าอยู่ลง
       “น่าดีใจตรงไหน เห็นเลี้ยงต้อยมาเป็นชาติเพิ่งจะได้ออกเดท”
       “ผมไม่เหมือนป๋านี่ เดทกับสาวอาทิตย์ละคน ลูกเต้าไม่เคยแยแส”
       “โตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้ว ยังต้องอุ้มโอ๋กันอีกหรือวะ”
       สมคิดเดินไปนั่งข้างโยธินโอบไหล่ลูก
       “ป๋าจะสอนให้นะไอ้หนูโย”
       “ป๋า บอกกี่ทีแล้วอย่าเรียกแบบนี้”
       “โทษทีมันติดปาก ฟังป๋านะพรุ่งนี้แกต้องจู่โจมขอแต่งงานกับหนูเข็มไปเลย อย่ามัวแต่เงื้อง่าราคาแพงอยู่ เชื่อป๋า” โยธินคิดตาม
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น โยธินอยู่หน้าประตูรั้วบ้านจุมพล ยืนรอเขมิกาอยู่ที่รถแวนราคาแพงของตัวเอง โยธินกำลังเปิดดูที่เที่ยวในไอแพด เขมิกาสะพายเป้เดินออกมา
       “ล้อหมุนเลยเฮีย”
       “เดี๋ยวๆ เข็ม เฮียมีเดย์ทริปมานำเสนอให้เข็มเลือกก่อน” โยธินยื่นไอแพดให้เขมิกาดู “เข็มชอบที่นี่มั้ย ร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้า มองเห็นวิวกรุงเทพฯ แบบ 360 องศา บรรยากาศงี้โรแมนติกสุดๆ หรือจะขึ้นไปบนดาดฟ้าพื้นหมุนบนตึกที่สูงที่สุดในเมืองไทยดี”
       “บนตึกสูงที่สุดดีกว่า หวาดเสียวดี” เขมิกาหยิกแก้มโยธิน “เฮียเนี่ยน่ารักจริงๆ เลย รู้ใจเข็มไปหมด” โยธินยิ้มหน้าบาน “แต่เฮียไปส่งเข็มที่นี่ก่อนนะฮะ”
       เขมิกาส่งกระดาษแผนที่ให้ โยธินรับมาดู
       
       “แผนที่ไปไหนอ่ะเข็ม”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 2
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 1
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 9 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012