หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
31 ตุลาคม 2556 08:23 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
        ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10 (ต่อ)
       
       สินยกขนของออกมากองบนเรือนแพ ปั้นยกหีบไม้ใส่ของมีค่าเข้ามาวางรวมกัน
        "ตาสิน... บนห้องยังมีหีบอีกใบนึงใต้เตียง"
        "ไม่ทันแล้วล่ะแม่ปั้น ไฟมันลามมาแล้ว"
        "หีบนั่นนะเก็บเงินกับทองของไอ้วันมัน ยังไงฉันต้องขึ้นไปเอา"
        ปั้นจะลุยกลับไปให้ได้ แต่สินดึงเอาไว้
        "แม่ปั้นอยู่นี่ ฉันไปเอง แม่ปั้นเฝ้าของไว้นะ"
        สินลุยฝ่าควันไฟออกไปปั้นคว้าถังน้ำจะตักน้ำคลองมาสาดกันไฟ วันเฉลิมวิ่งลงเรือแพมา
        "ย่าครับ"
        "ไอ้วัน เอ็งมาทำไม"
        "ไฟลามมาใหญ่แล้ว ย่าหนีออกไปที่ถนนเถอะครับ"
        ปั้นตะโกน
        "ตาสิน...ตาสิน"
        "ปู่ล่ะครับ"
        "ปู่เอ็งขึ้นไปเอาของ"
        ไฟโหมลามมารุนแรง
        "ปู่ครับ"
        วันเฉลิมวิ่งฝ่าควันไฟตามสิน
       
        ไฟโหมไหม้เต็มข้างฝาด้านนึง ควันไฟแน่นคลุ้งไปหมด สินพยายามฝ่าความร้อน ควันไฟเข้ามาจนถึงใต้เตียง แล้วลากหีบออกมาได้ พักวางไว้กลางห้อง สินพุ่งไปที่หิ้งพระ คว้าพระพุทธรูปบนหิ้งจะอัญเชิญไปด้วย วันเฉลิมตามเข้ามาพอดี
        "ปู่..."
        "เอ็งอุ้มพระไว้ไอ้วัน ปู่จะไปยกหีบ"
        วันเฉลิมรับพระพุทธรูปมาอุ้มไว้ สินจะย้อนกลับไปเอาหีบ ข้างฝาไฟลุกท่วมพะเยิบ กำลังจะพังลงมาทั้งฝา
        "ปู่"
        วันเฉลิมฉุดดึงสินเอาไว้ได้ทัน ผนังไม้ไฟไหม้พังล้มลงมาทั้งฝา สินกับวันเฉลิมต้องถอยหนีออกไป หีบยังคงอยู่ในกองเพลิง
       
        ปั้นร้องไห้โฮ ไฟไหม้บ้านส่วนที่ปลูกบนฝั่งอย่างไม่ปราณี
        "หมดกันคราวนี้ หมดกัน ไม่มีอะไรเหลือเลย"
        "ฉันขอโทษนะแม่ปั้น ฉันเอาหีบใบนั้นออกมาให้แม่ปั้นไม่ได้"
        ปั้นร้องไห้ปานจะขาดใจ
        "ย่าครับ อย่าไปเสียดายมันเลยครับ ช่างมันเถอะครับ"
        "เงินกับทองในหีบนั่น มันของเอ็งทั้งนั้นไอ้วัน ปู่กับย่าพ่อเอ็งเก็บออมเอาไว้ให้เอ็งเป็น
       ทุนเรียนหนังสือหมดกันคราวนี้ ไม่เหลืออะไรเลย"
        ปั้นฟูมฟายน้ำตานอง สินป้ายน้ำตาทิ้ง เจ็บปวดที่เอาหีบใบนั้นออกมาไม่ได้ วันเฉลิมได้แต่กุมมือปั้นเอาไว้ ปลอบใจด้วยภาษากาย
       
        ชาวบ้านวิ่งกันอลหม่าน ขนของออกจากบ้านตัวเอง บางคนสาดน้ำใส่บ้านไว้ให้เปียกกันไฟ
       ยายแลเฝ้าอ้อย-เหน่ง-จิตราอยู่ เหนื่อยหอบทรุดลงหมดแรง
        "หมดรึยังไอ้ชุด มีอะไรอีกไหม"
        ลำยองนั่งแบะเมาไม่รู้สึกอะไรกับใคร
        "เหลือแต่ตู้ใบใหญ่ๆแม่"
        "ช่างหัวมันเหอะ มันจะไหม้ก็ให้มันไหม้ไป แค่นี้ก็เหนื่อยจนจะรากเลือดแล้ว" ลำดวนบอก
        "เหล้ากูอยู่ไหนวะ ใครขโมยเหล้ากูไป"
        "โธ่...อีบ้านี่ เขาจะเป็นจะตายกันอยู่เนี่ย มึงยังห่วงเหล้ามึงอยู่อีก" แลว่า
        ตาปอหิ้วน้ำใส่ถังมาสาดใส่คนโน้นคนนี้
        "อะไรของมึงไอ้ปอ"
        "เล่นน้ำสงกรานต์โว้ย เล่นน้ำสงกรานต์"
        "กูอยากจะบ้าตาย"
       
        "ไอ้วันล่ะ ใครเห็นไอ้วันบ้าง" ลำยงถาม

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
        ชาวบ้านยังร่วมแรงร่วมใจกันสาดน้ำดับไฟจนสงบลงไปมากแล้ว ชาวบ้านอีกกลุ่มช่วยกันรื้อไม้บางส่วนเป็นจุดเชื่อมไฟออกตัดตอนไม่ให้ไฟลาม
                 ปั้นกับสินหมดแรงทรุดลงแทบกองกับพื้นข้าวของที่ขนหนีไฟมาได้สุมกองพะเนิน วันเฉลิมวิ่งหิ้วถังน้ำเปล่ากลับมาเพื่อจะตักน้ำใหม่ไปสาดดับไฟ
                 "ไอ้วัน...พอเถอะ"
                 "ไฟไม่ลามไปทางโน้นแล้วครับปู่"
                 "เอ็งต้องเรียนหนังสือต่อไปน่ะไอ้วัน จะจนจะยากยังไงก็ต้องเรียน ได้เท่าไรก็เรียนเข้าไป เอาให้จบมหาวิทยาลัยได้ยิ่งดี เอ็งจะได้มีวิชาความรู้ไว้เลี้ยงตัว รับปากปู่นะว่า เอ็งจะเรียนต่อ"
                 วันเฉลิมพูดไม่ออกไม่กล้ารับปาก
                 "อย่าไปเสียดายมัน ไม่ตายก็หาใหม่ได้...ห้องหับเอ็งเดี๋ยวปู่จะซ่อมให้ใหม่เอ็งเอาน้อง ๆ เอ็งมาอยู่ที่นี่นะไอ้วัน"
                 วันเฉลิมไม่ยอมรับปากอีก
                 "เอ็งอย่าน้อยใจในโชคชะตาวาสนาของเอ็ง คุณค่าของความเป็นคนไม่ได้อยู่ที่ใคร แล้วก็ไม่มีใครมลักขโมยช่วงชิงจากเอ็งได้เหมือนกัน เอ็งสร้างมันได้ด้วยตัวเอ็ง แล้วมันก็จะอยู่กับเอ็งตลอดไป เหมือนทองคำไงไอ้วัน ไม่ว่าจะยังไง ทองก็ยังเป็นทองอยู่วันยันค่ำ ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงลดคุณค่าในตัวมันเองได้หรอก"
        
                 วันเฉลิมใช้ไม้เขี่ยซากกองไม้ ข้าวของที่ถูกไฟไหม้  ได้ข้าวของบางอย่างออกมา มันคือม้าโยกไม้ที่สินทำให้วันเฉลิมเล่นตอนเด็ก ๆ  ม้าโยกไม้ถูกไฟไหม้จนแทบจะไม่เหลือสภาพเดิม วันเฉลิมได้แต่มองสมบัติที่โดนไฟไหม้
                 ปั้นถือขันน้ำดื่มเข้ามาหาสินที่ขยับลงนั่งที่เก้าอี้โยก
                 "กินน้ำซะ ตาสิน"
                 "ขอบใจ  แม่ปั้น"
                 สินรับขันน้ำมาดื่ม
                 "เหนื่อยก็นั่งพักก่อนก็ได้ ฉันจะไปคุ้ยดูของหน่อย เผื่อจะเหลืออะไรบ้าง"
                 ปั้นจะขยับออกมา
                 "แม่ปั้น"
                 "แกจะเอาอะไร"
                 "ฉันอยากให้ไอ้วันมันได้บวช"
                 "โตอีกหน่อยเดี๋ยวมันก็ได้บวชเองแหละ"
                 "ฉันอยากให้มันบวชซักพรรษานึง แต่ตัวเองคงไม่มีวาสนาได้เห็นชายผ้าเหลืองหลานหรอก"
                 สินเห็นวันเฉลิมคุ้ยเขี่ยข้าวของไฟไหม้อยู่มุมหนึ่ง
                 "พูดอะไรยังงั้นตาสิน ไอ้วันมันเป็นคนดี ถึงมันไม่ได้บวชให้ปู่ย่าได้อาศัยเกาะชายผ้าเหลือง แกก็สบายใจเถอะ จะหาเด็กที่ไหนมีน้ำใจอย่างไอ้วันมันล่ะ"
                 "ฉันไม่ได้อยากอาศัยเกาะชายผ้าเหลืองลูกหลานขึ้นสวรรค์หรอกแม่ปั้น ที่อยากให้มันบวชเพราะคิดว่าจะช่วยให้ไอ้วันมันพ้นทุกข์ได้บ้าง ทำใจได้บ้างที่มีแม่อย่างนี้... กรรมเก่าของมันช่างมากนัก บวชแล้วอาจจะช่วยให้จิตใจมันสงบทนทุกข์ทรมานได้ดีขึ้นต่างหาก พระศาสนาจะทำให้ไอ้วันมันเป็นคนเต็มคนนะแม่ปั้น"
                 "มันบวชได้ก็ดี ฉันก็เห็นด้วย"
                 "เสียด้าย...เงินในหีบนั่น น่าจะได้ใช้บวชไอ้วันมัน วอดหมดแล้ว"
                 "เอาเถอะน่า...ไม่ตายก็หาใหม่ได้"
                 "แม่ปั้นช่วยเป็นธุระจัดการแทนฉันด้วยนะ ถ้าฉันไม่มีวาสนาได้อยู่เห็นไอ้วันมันสุขสงบอยู่ในผ้าเหลืองน่ะ"
                 "พูดอะไรอย่างนั้นตาสิน แกยังแข็งแรงดีแท้ ๆ"
                 "ถ้าไอ้วันมันได้บวช นังลำยองมันคงไม่กล้ารบกวนพระเจ้าหรอก ไม่ได้เรียนทางโลกก็เรียนทางธรรมแทนก็แล้วกันนะ แม่ปั้นนะ"
                 "เออ....แกไม่ต้องห่วงหรอกตาสิน ยังไงฉันก็ต้องหาทางแยกไอ้วันมันออกมาจากแม่ของมันให้ได้"
                 สินยิ้มที่ปั้นอยู่เคียงข้างเป็นคู่ชีวิตมาจนถึงวันนี้
                 "ขอบใจมากแม่ปั้น...ขอบใจมาก"
                 "มาขอบอกขอบใจอะไรตอนนี้ รอให้แยกไอ้วันมันออกมาได้จริงๆ ซะก่อนเหอะ"
                 วันเฉลิมคุ้ยของในซากไหม้ไฟเป็นตอตะโก แล้วชะงักเพราะเห็นบางสิ่ง
                 "ย่าครับ...ย่า"
                 ปั้นเข้ามา
                 "อะไรไอ้วัน"

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
        วันเฉลิมใช้ไม้เขี่ยบางสิ่งออกมาจากกองขี้เถา ปั้นมองดูสิ่งนั้นอย่างสนใจ และค้นพบว่ามันคือ...
                 ปั้นกลับเข้ามาที่สินซึ่งนั่งหลับสบายอยู่บนเก้าอี้โยก
                 "ตาสิน ตาสิน แกดูอะไรนี่สิ"
                 ปั้นแบมือให้สินดูทองที่ถูกไฟไหม้จนละหลอมละลายกลายเป็นก้อน
                 "ทองที่อยู่ในหีบนั่นไงตาสิน เงินน่ะไฟไหม้ไม่มีเหลือเลย แต่แกดูสิ ทองมันยังอยู่ แกได้บวชไอ้วันมันสมใจแกแล้ว ตาสิน...เก็บไว้ที่แกก่อนนะ ฉันจะไปคุ้ยดูของ เผื่อเจออะไรอีก"
                 ปั้นเอาก้อนทองใส่มือสินแล้วจะผละออกไป ก้อนทองร่วงหลุดออกมาจากมือสิน ปั้นชะงัก สินเหมือนหลับแต่หน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างไม่มีความทุกข์ความกังวลใด ๆ
                 "ตาสิน...ตาสิน"
                 ปั้นจับมือสิน...แล้วรู้สึกได้ถึงความเย็นชืด...ปราศจากชีพจร ปั้นกระชับบีบมือสินอย่างต้องการให้แน่ใจ
                 "ตาสิน ... ไอ้วัน ไอ้วัน"
                 วันเฉลิมวิ่งกลับเข้ามา เนื้อตัวมอมแมม
                 "ครับย่า"
                 ปั้นพูดอะไรไม่ออก น้ำตาร่วงพรูแทนคำตอบทั้งหมด วันเฉลิมขยับเขย่าตัวสิน
                 "ปู่ครับ ปู่"
                 ปั้นร้องไห้โฮ วันเฉลิมเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น สินที่สิ้นลมอย่างสงบ ใบหน้าเหมือนคนหลับอย่างมีความสุข
        
                 เวลารุ่งสาง ชุด, ลำยง, ลำดวน ช่วยกันขนของบางอย่างกลับเข้าที่อย่างหมดเรี่ยวหมดแรง
                 "พอเหอะไอ้ชุด เดี๋ยวก็ลมจับกันเปล่า ๆ" แลบอก
                 วันเฉลิมเดินกลับเข้ามา
                 "ไอ้วัน เอ็งหายไปไหนมา ใครต่อใครเขาเป็นห่วงกันจะแย่" ลำยงถาม
                 "ผมไปช่วยปู่กับย่าขนของครับ"
                 "ไปช่วยมัยทำไม อ๋อ...มึงอยากจะเสนอหน้าไปให้มันเห็นว่า มึงกตัญญูรู้คุณยังงั้นเหรอ ถ้ามึงหวังจะได้สมบัติมันน่ะนะไอ้วัน มึงฝันไปเหอะ มันเอาไปให้ลูกกับเมียใหม่พ่อมึงหมดแล้ว"
                 "มึงหุบปากไปเลยอีลำยอง ไม่งั้นกูจะเอาเกือกนี่ยัดปากมึง" แลบอก
                 "ก็คนอื่นเขาขนของกันจะเป็นจะตาย มันสาระแนไปช่วยอีปั้นทำไม"
                 "แล้วมึงล่ะช่วยขนเหรอ...เมาข้ามวันข้ามคืน ถ้าไฟมันลามมาจริง ๆ กูจะปล่อยมึงให้ไฟครอกตายในบ้านนี่แหละ"
                 ตาปอถูกปลุกความคิดอีกครั้ง ฉวยข้าวของจะขนออกไปนอกบ้าน
                 "อีแล...ขนของสิวะ ขนของ ไฟลามมาแล้วมึง"
                 "พ่อ...ไฟมันดับหมดแล้ว" ลำดวนบอก             
                 "ปล่อยมัน หมดแรงเดี๋ยวมันก็เลิกเอง" แลบอก
                 ตาปอวิ่งอลหม่านอยู่คนเดียว
                 "แล้วบ้านปู่ย่าเอ็งเป็นยังไงวะไอ้วันโดนไหม"
                 "โดนเยอะเหมือนกันครับ"
                 "สมบัตินอกกาย หาเมื่อไหร่ก็หาได้ รักษาตัวให้รอดปลอดภัยออกมาได้ก็บุญแล้ว

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
        วันเฉลิมนิ่งเงียบ
        "ไฟมันน่าจะครอกให้ตายโหงตายห่ากันให้หมด" ลำยองบอก
        "อีลำยอง...ปากมึงนี่" แลว่า
        "ยายครับ...ปู่ตายแล้วครับ"
        "เอ็งว่าอะไรนะไอ้วัน" ลำยงถามย้ำ
        ทุกคนนิ่งงัน
        "ปู่ตายแล้ว น้าลำยง"
        ลำยองหัวเราะเสียงดังออกมาด้วยความสะใจ
        "สาแกใจกูจริง ๆ มันทำกะกูเอาไว้มาก มึงเห็นไหม สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง เป็นไปอย่างที่กูแช่งเอาไว้ทุกอย่างเลย มันตายยังไงวะ ไอ้วัน ไฟครอกดำเป็นตอตะโกเลยใช่ไหมวะ แหม....มันน่าจะตายห่าไปด้วยกันทั้งคู่เลยนะ ยังงี้มันต้องเลี้ยงโต๊ะจีนกันแล้วโว้ย"
        วันเฉลิมค่อย ๆ ลุกเดินหนีออกไป แต่ละคนค่อย ๆ เดินออก ทิ้งลำยองพล่ามอยู่คนเดียว
       
        หลวงตาปิ่นที่นั่งงันไปอึดใจเมื่อรู้ข่าว อดใจหายไม่ได้
        "เห็นกันอยู่หลัด ๆ แท้ ๆ ...โยมสิน"
        วันเฉลิมนั่งก้มหน้าอยู่มุมหนึ่ง ชุดนั่งประนมมือ
        "ไอ้ชุด เอ็งไปบอกท่านเจ้าอาวาสซะ จะได้จับจองศาลา ข้าวของอะไรจะต้องใช้ก็ไปเปิดกุดังเอา จะเคลื่อนศพมากี่โมง จะตั้งสวดกี่คืนก็บอกท่านไว้ซะ"
        "ครับหลวงลุง"
        ชุดกราบหลวงตาปิ่น
        "เอ็งอยู่ที่นี่กับหลวงลุงก็ได้ไอ้วัน"
        ชุดออกไป
        "อะไร ๆ ในโลกนี้มันเป็นอนิจจังทั้งนั้น ไอ้วัน ไม่มีอะไรยั่งยืนคงอยู่ตลอดไปหรอก เนื้อหนังมังสาสุดท้ายมันก็เป็นแค่เถ้าถ่าน อย่างเดียวที่เหลือ คือคุณงานความดีที่ปู่เอ็งเขาทำทิ้งเอาไว้ให้ระลึกถึง-เท่านั้นแหละ"
       
        รูปถ่ายเก่าบานเล็กขนาดโพสการ์ดสมัยวัยหนุ่มของสิน เป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ นอกนั้นไฟไหม้หมด สันต์จิตใจเศร้าหมอง มองรูปถ่ายสินที่อยู่ในมือ
        "คุณแม่บอกว่าเหลืออยู่รูปเดียวนี่แหละค่ะ นอกนั้นไฟไหม้หมด ขนออกมาไม่ทัน เทวีจะรีบเอาไปใส่กรอบให้นะค่ะ"
        "ขอบคุณครับอาจารย์ ช่วยเป็นธุระให้ด้วยนะครับ"
        เทวียิ้มปลอบใจ รับรูปถ่ายไปและเดินออก ปั้นนั่งซึมอยู่มุมหนึ่ง สันต์ขยับเข้าไปหาแม่
        "แม่ครับ ผมเสียใจ เกิดเรื่องร้ายขึ้นยังงี้ ผมกลับไม่ได้อยู่ช่วยพ่อกับแม่เลย"
        "ช่างมันเถอะ มันเป็นคราวเคราะห์เอ็งอย่ารู้สึกผิดไปเลย พ่อเอ็งเขาไปสบายแล้ว"
        สันต์กุมมือปั้นเอาไว้ให้กำลังใจกันและกัน
        "ก่อนนอนหลับไป พ่อเอ็งเขาสั่งเสียเอาไว้ซะยืดยาว...แม่ว่ามันเป็นห่วงอยู่เรื่องเดียวที่ติดอยู่ในใจเขา"
        รูปถ่ายสินถูกใส่กรอบใหญ่ตั้งหน้าศพ โลงศพถูกตั้งไว้อย่างเรียบร้อย รอเวลาสวดศพตอนค่ำ
        "ห่วงอะไร...โยมปั้น"
        "เขาห่วงไอ้วันเจ้าค่ะ เมื่อคืนพูดซะยืดยาวให้ช่วยจัดการบวชไอ้วันให้ได้"
        "กุศลแล้ว...คิดการกุศลก่อนสิ้นบุญย่อมไปดี...โยมปั้นทำใจให้ได้นะ โยมสินเขาไปสบายแล้ว"
        "ผมจะทำให้ความตั้งใจของพ่อเป็นจริงให้ได้ครับ"
        เทวีมองสันต์อย่างเข้าใจและเห็นใจ วันเฉลิมใส่ชุดนักเรียน นั่งเงียบ ๆ อยู่มุมหนึ่ง ชุดช่วยจัดแจงโน่นนี่อยู่ไกลๆ สันต์ขยับลุกขึ้น เดินเข้ามาหา
        "วัน...แม่เขารู้ข่าวแล้วใช่ไหมลูก"
        "ครับ"
       
        "แล้วเขาจะมาฟังสวดศพปู่ไหม"
       
       จบตอนที่ 10
       
       อ่านต่อตอนที่ 11 เวลา 17.00น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 13
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 12 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 12 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015