หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ นางมาร

นางมาร ตอนที่ 19 - 20

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
14 กรกฎาคม 2556 17:58 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
นางมาร ตอนที่ 19 - 20
        นางมารตอนที่ 20 (ต่อ)
        
       อาทิตย์รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว ออกอาการฉุนเฉียว
       
       “กะอีแค่ผู้หญิงคนเดียว แกถึงกับชกต่อยไอ้ยัพมันจนหน้าตาแหกยังงี้เลยเหรอวะไอ้เชต แกนี่...เห็นผู้หญิงดีกว่าพี่น้องได้ยังไงวะ”
       “ถ้ามีพี่คิดชั่ว ทำชั่วอย่างงี้ อย่ามีซะดีกว่า”
       พายัพโกรธ
       “ไอ้เชต”
       เชตะวันจ้องหน้า
       “จะทำไม”
       เชตะวันกับพายัพจ้องหน้ากันอย่างแค้นเคืองกันสุดๆ อาทิตย์จ้องหน้าเซตะวัน
       “แล้วแกจะเอายังไง”
       “พี่ยัพจะต้องไปขอโทษคุณเนตรอัปสร”
       พายัพโวยวาย
       “มากไปละ”
       “น้อยไปด้วยซ้ำ กับสิ่งที่พี่ทำกับเขา นี่ถ้าอนงค์ไม่แกล้งตะโกน พี่ก็คงปู้ยี่ปู้ยำคุณเนตรไปแล้ว ความจริง ผมน่าจะให้คุณเนตรแจ้งความซะด้วยซ้ำไป”
       “พอๆเถอะไอ้เชต ยังไงๆไอ้ยัพมันก็พี่ชายแท้ๆของแกนะโว๊ย แกอยากเห็นพี่แกติดคุกรึไง”
       “ถ้าพี่ยัพไม่อยากติดคุก ก็ต้องไปขอโทษคุณเนตรเขาซะ”
       พายัพนิ่ง ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เชตะวันอดรนทนไม่ไหวเข้าไปจิกคอเสื้อพายัพแล้วลากออกไป พายัพโวยวายเสียงดังลั่น อาทิตย์ตกใจ
       “เฮ้ย... ไอ้เชต แกจะทำอะไรพี่แก”
       เชตะวันไม่ตอบ ลากคอพายัพออกไปแล้ว อาทิตย์รีบตามไป
       
       เนตรอัปสรนั่งเศร้าซึมอยู่ โดยมีอนงค์กับบวรคอยดูแล เชตะวันลากคอพายัพเข้ามาแล้วเหวี่ยงไปหาเนตรอัปสร
       “ขอโทษคุณเนตรเดี๋ยวนี้”
       พายัพเม้มปากแน่น แค้นใจเชตะวันสุดๆ แต่พอเห็นเชตะวันจ้องมาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อเขาก็จำยอมพูดขอโทษเนตรอัปสรเสียงอ่อยๆ
       “ผม...ผมขอโทษ”
       เนตรอัปสรมองเมินไป ไม่มองหน้าพายัพเลย อาทิตย์หงุดหงิดไม่ชอบใจ
       “ไอ้ยัพมันขอโทษแล้ว จบเรื่องกันได้แล้วใช่ไหม”
       “ผมจะพาคุณเนตรไปจากที่นี่”
       เนตรอัปสรมองเชตะวันอย่างงงๆ
       “ผมจะพาคุณเนตรไปพักผ่อนจิตใจที่รีสอร์ตของเรา ระหว่างนี้ พี่ยัพก็ทำงานที่โรงแรมแทนผมไปก่อนก็แล้วกัน ส่วนผมจะไปทำงานที่โน่นแทนให้”
       พายัพตกใจห่วงเรื่องส่งยา
       “ไม่ได้นะ”
       เชตะวันสวน
       “ทำไมจะไม่ได้ จะที่นี่ หรือที่โน่น มันก็กิจการของครอบครัวเราเหมือนๆกัน ก็แค่สลับที่ทำงานกัน จะเป็นไรไป”
       พายัพอึ้งไป แล้วเหลือบสบตากับอาทิตย์ที่มีสีหน้ากังวลพอๆกัน
       
       ในห้องทำงานอาทิตย์ที่บ้าน พายัพกังวลอย่างหนัก
       “ผมไม่อยากให้ไอ้เชตมันไปที่รีสอร์ตนะพ่อ เดี๋ยวมันไปซ่อกแซ่กดูโน่นดูนี่ แล้วเดี๋ยวมันเกิดไปเจอสินค้าของเราเข้า มันจะยุ่งกันใหญ่นะพ่อนะ”
       “แต่มันกำลังเป็นหมาบ้า ขืนไปขวางมัน มันอาละวาดหนักเข้าเราจะยิ่งเดือดร้อนกว่านี้นะ เอาเถอะ มันคงไปอยู่ที่นั่นอย่างมากก็อาทิตย์เดียวละมัง คนเป็นโรคประหลาดอย่างมัน อยู่ไกลหมอได้ที่ไหน เดี๋ยวมันก็ต้องแจ้นกลับมา เชื่อพ่อเถอะ”
       “แต่อาทิตย์เดียว ก็อาจทำให้ธุรกิจของเราบรรลัยได้นะพ่อ”
       อาทิตย์ชักหงุดหงิด
       “เอ้า แล้วแกจะเอายังไงล่ะ”
       “ขอผมคิดก่อน แต่ผมจะให้ไอ้เชตมันอยู่ที่นั่นนานไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด”
       พายัพชิงชังเชตะวันอย่างที่สุด
       
       พายัพเดินครุ่นคิดเรื่องเชตะวันมาเห็นอนงค์เดินถือกระเป๋าเสื้อผ้า กับตะกร้าใส่เสื้อผ้าใช้แล้วเดินออกมาจากห้องเชตะวัน อนงค์เห็นพายัพก็กลัวไม่ค่อยกล้าสบตาด้วยเพราะรู้ว่าตัวเองทำให้พายัพแผนแตก
       “ไอ้เชตเก็บกระเป๋าเสร็จแล้วเหรอ แล้วนั่นอะไร”
       “เสื้อผ้าใส่แล้วค่ะคุณยัพ นงค์เลยมาเก็บไปเลย จะได้ไม่ต้องมาเก็บตอนเช้าอีก นงค์ไม่ค่อยอยากเข้าห้องคุณเชต เวลาคุณเชต ไม่อยู่น่ะค่ะ”
       พายัพมองผ้าในตะกร้า เห็นเสื้อเปื้อนเลือด ตัวที่เชตะวันใส่ตอนที่ถูกพงษ์ยิงเมื่อวันก่อน
       “เสื้อนั่น ยังจะเอาไปซักอีกเหรอ”
       “อ๋อ...ตัวนี้ คุณเชตให้เอาไปทิ้งค่ะ”
       พายัพครุ่นคิด แล้วโบกมือไล่อนงค์ไป อนงค์เดินไปอย่างกลัวๆ พายัพเรียกไว้อีก
       “อนงค์”
       อนงค์ตกใจค่อยๆหันมา พายัพเดินมาช้าๆเข้ามาเหมือนจะทำอะไร อนงค์กลัวตัวสั่น
       “ต่อไปอย่ายุ่งเรื่องของเจ้านายอีก เข้าใจไหม”
       “คะ คะ ค่ะ”
       อนงค์รีบออกไปเลย พายัพมองตามเสื้อเปื้อนเลือดตัวนั้นไป
       
       ในหอพัก...ปารมี ทิพย์ หมอก้องกำลังรุมกันพูดผ่านสปีคเกอร์โฟนกับเนตรอัปสรอยู่
       “อะไรนะ”
       ปารมีหน้าตื่น
       “นะโมจะไปอยู่ที่รีสอร์ตกับคุณเชต”
       ทิพย์อึ้งๆ
       “ไม่มีกำหนดกลับ”
       หมอก้องหน้าเสีย
       “หมอไม่ยอมให้นะโมไป”
       เนตรอัปสรคุยโทรศัพท์อยู่มุมหนึ่งในบ้าน
       “จะทำยังไงได้ล่ะปาน ทิพย์ หมอ ในเมื่อคนไข้ของฉันจะต้อง ไปทำงานที่โน่น ฉันก็ต้องไปกับเขาน่ะสิ”
       หมอก้องพยามแย้ง
       “คุณเชตเขาคิดยังไงถึงอยากไปทำงานที่รีสอร์ต ทั้งๆที่เขาก็รู้ดีว่า...โรคที่เขาเป็นอยู่ เขาไม่ควรอยู่ห่างหมอ”
       “เออ...”
       เนตรอัปสรไม่กล้าบอกเรื่องโดนพายัพปล้ำ
       “เนตรก็ไม่ทราบค่ะหมอ เรื่องธุรกิจครอบครัวของเขามั้งคะ เอาเป็นว่าเนตรมีหน้าที่ดูแลเขา เขาอยู่ที่ไหน เนตรก็ต้องไปอยู่ที่นั่นกับเขาด้วย”
       “แล้วจะไปเมื่อไหร่ล่ะนะโม” ปารมีถาม
       “เก็บกระเป๋าเสร็จก็จะไปเลยล่ะ”
       ทิพย์อึ้งไป
       “หา”
       หมอก้องโวยวาย
       “คุณเชตบ้าไปแล้ว”
       เนตรอัปสรตัดบท
       “เอาเถอะค่ะ ยังไงเนตรก็ต้องไปกับเขา แค่นี้ก่อนนะทุกคน ฉันต้องไปจัดกระเป๋าแล้ว แต่ฉันสัญญาว่า...ฉันจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด ทุกคนไม่ต้องห่วงนะ สวัสดีจ้ะ”
       เนตรอัปสรกดตัดสายไปเลย ทั้งสามต่างพากันถอนใจด้วยความกลัดกลุ้ม โดยเฉพาะหมอก้องที่กลุ้มใจเป็นที่สุด
       
       เย็นนั้น เชตะวันกับเนตรอัปสรขึ้นรถโดยมีบวรมายืนส่ง พอเชตะวันจะขึ้นรถ อนงค์ก็วิ่งถือห่อของ
       ห่อหนึ่งวิ่งเข้ามาให้
       “คุณเชตคะ คุณพายัพฝากเอกสารงานไปให้คุณพงษ์ที่รีสอร์ตด้วยค่ะ”
       เชตะวันไม่รับ เพราะไม่อยากทำอะไรให้พายัพ เนตรอัปสรจึงจำเป็นรับเอาไว้ให้เอง อนงค์ยิ้มดีใจแล้วเชตะวันก็ขึ้นขับรถออกไปกับเนตรอัปสร โดยมีผีเฟื่องนั่งบนหลังคารถไปด้วยไม่นั่งในรถ เพราะเนตรอัปสรมีสร้อยพระ...พายัพและอาทิตย์ยืนอยู่บนระเบียงบ้าน มองดูเชตะวันขับรถออกไป พายัพเหมือนจะยิ้มในหน้าคล้ายพอใจอะไรบางอย่าง ด้านหลังของเขาผีเดือนยืนอยู่ข้างๆนั่นเองแต่เขาไม่รู้เรื่องเลย...
       
       พายัพเดินกลับเข้ามาในห้อง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก
       “ไอ้พงษ์ ไอ้เชตมันกำลังเดินทางไปที่รีสอร์ต ฝากแกบอกไอ้สิทธิ์ด้วย ถ้าไม่จำเป็น อย่าให้ไอ้เชตรู้ว่ามันกบดานอยู่ที่นั่น แล้วฉันมีงานสำคัญชิ้นนึงจะให้แกทำ...”
       พงษ์ ยืนฟังพายัพสั่งงานอย่างตั้งใจตลอดเวลาที่พายัพพูด
       “ครับนาย...”
       พงษ์วางหูแล้วก็เดินกลับไปกินเหล้ากับสิทธิ์ ท่าทางถูกคอกันเป็นอย่างยิ่ง
       “พี่ยัพโทรมาเหรอ”
       “ครับ คุณสิทธิ์”
       “แล้วพี่ยัพจะมาที่นี่เมื่อไหร่อ้ะ”
       “คุณยัพคงจะไม่ได้มาอีกสักพักละครับ แต่คนที่กำลังจะมาคืนนี้...คือคุณเชต...”
       สิทธิ์หน้าเครียดทันที ไม่อยากให้รู้ว่ามาอยู่ที่นี่
       
       ปารมี หมอก้อง ทิพย์ ยังนั่งหน้าเครียดเรื่องเนตรอัปสรอยู่ในห้องพัก แล้วจู่ๆหมอก้องก็ลุกพรวดพราดขึ้น
       “ผมจะไปที่รีสอร์ตนั่นด้วย”
       ปารมีอึ้งๆ
       “หมอจะไปในฐานะอะไรหรือคะ”
       หมอก้องเงียบ ปารมีตัดสินใจถาม
       “ปานขอถามตรงๆ แล้วก็ขอให้หมอตอบตรงๆ สักเรื่องได้มั้ยคะ หมอชอบนะโมใช่มั้ยคะ”
       “ไม่...”
       ปารมีเริ่มยิ้มออก
       “ไม่ใช่แค่ชอบ แต่หมอคิดจะจริงจังกับนะโมเขาเลยละ”
       
       ปารมีก็อึ้งไปเลย ทิพย์ย้อนถามบ้างอย่างอดรนทนไม่ไหวแล้ว

นางมาร ตอนที่ 19 - 20
        ปารมีก็อึ้งไปเลย ทิพย์ย้อนถามบ้างอย่างอดรนทนไม่ไหวแล้ว
       
       “แล้วหมอคิดว่ายายนะโมรักหมอรึเปล่าล่ะคะ แต่ทิพย์ว่าไม่นะ”
       หมอก้องเป็นฝ่ายอึ้งไปบ้าง ทิพย์พูดต่อ
       “ถ้ายายนะโมไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบหมอ ทำไม..หมอไม่ลองหันมามองคนที่เขารัก เขาชอบหมอบ้างละคะ”
       หมอก้องอึ้ง ในขณะที่ปารมีตะลึงที่ทิพย์พูดชงซะขนาดนั้น พยายามทำท่าห้ามไม่ให้ทิพย์พูดอะไรอีก ทิพย์กระซิบ
       “ก็พูดไปแล้ว”
       “แต่หมอจะทำให้นะโมรักและชอบหมอให้ได้ คอยดูก็ละกัน”
       พูดจบหมอก้องเดินออกไป ทิพย์กับปารมีอยู่ในอาการอึ้งๆกันไป ปารมีเศร้า ทิพย์เข้าไปปลอบ
       “ใจเย็นๆนะปาน สักวันหมอจะต้องเปลี่ยนใจรักคนที่เขารักหมอดีกว่า ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์นะ”
       “ฉันจะรอวันที่หมอมองเห็นฉันบ้าง ว่ามีปารมีคนนี้เฝ้ารักหมออยู่ แต่กว่าจะถึงวันนั้น หมออาจจะได้รักกับนะโมไปแล้วก็ได้ แล้วฉันก็จะเป็นฝ่ายออกไปเอง”
       ทิพย์เห็นใจปารมีแต่ก็ได้แต่ช่วยปลอบใจและเข้าใจเพื่อน ปารมีเศร้าปนความหวังว่าสักวันหมอจะหันมารักตน
       
       ค่ำนั้นเชตะวันขับรถมาตาม ถนนต่างจังหวัด เนตรอัปสรนั่งข้างๆวางห่อของที่พายัพฝากไปให้พงษ์ที่รีสอร์ตไว้บนตัก
       “ถามหน่อยเถอะคะ ทำไมคุณไม่ออกมาตอนเช้าคะ ขับรถออกต่างจังหวัดตอนกลางคืน มันอันตรายรู้ไหมคะ”
       “อันตรายผมไม่กลัว ชีวิตผมเฉียดความตายอยู่ทุกวัน ก็เพราะไอ้โรคบ้าที่ผมเป็นอยู่ แต่ผมทนเห็นหน้าพี่ยัพต่อไปไม่ได้แม้แต่นาทีเดียวน่ะสิ โดยเฉพาะสิ่งที่เขาทำกับคุณ”
       เนตรอัปสรหันไปมองเขาอย่างซึ้งใจ รู้สึกได้ว่าเขาห่วงเธอจริงๆ
       “ฉันขอถามหน่อยนะคะ ทำไมคุณถึงเกลียดพี่ชายตัวเอง”
       “ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาก็เกลียดผม พ่อผมก็เหมือนกัน ชาติที่แล้วเราอาจจะเคยเป็นศัตรูกันก็ได้ แต่ชาตินี้ดันจับพลัดจับผลู เกิดเป็นพ่อลูกเป็นพี่น้องกันซะงั้น ก็ถ้าผมเลือกเกิดได้ ผมก็คงไม่เลือกเกิดเป็นคนในครอบครัวเดียวกันกับพวกเขาหรอก”
       เนตรอัปสรรู้ว่าเชตะวันเริ่มเครียด ก็เลยหยุดถามและเธอค่อยๆเอามือเธอกุมมือเขา แสดงถึงความรู้สึกเข้าใจอย่างที่สุด เชตะวันค่อยๆหันมามองเนตรอัปสรเขายิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ใช่เชตะวันคนเดิมที่แข้งกร้าว แต่เป็นยิ้มที่นุ่มนวลอบอุ่นของทั้งสองคน...รถเชตะวันแล่นไปในความมืด บนถนนต่างจังหวัดโดยมีผีเฟื่องนั่งอยู่บนหลังคารถตลอดเวลา
       
       ดาลัดกับพงษ์มายืนคอยอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเชตะวันขับรถพาเนตรอัปสรเข้ามาในรีสอร์ต ดาลัดเหลียวหน้าเหลียวหลัง เอามือคลำต้นคอ
       “ลมอะไรเย็นๆ”
       ดาลัดชักกลัวผีขึ้นมา พงษ์หัวเราะ
       “คุณดา ใส่พระซะขนาดนั้น ผีที่ไหนก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้คุณดาหรอกครับ”
       ดาลัดค้อนพงษ์ แล้วรีบวิ่งเข้าไปรับเชตะวัน
       “อู๊ย...ร้อยวันพันปี คุณเชตไม่เคยมาที่นี่เลย แต่บทจะมา ก็มาเอากลางดึกกลางดื่นเลยนะคะ”
       “ผมมันคนนิสัยไม่ดีน่ะครับคุณดาลัด ชอบทำตามใจตัวเอง”
       “แหม...ดิฉันก็ไม่ได้จะว่ายังงั้น”
       ดาลัดมองเนตรอัปสรอย่างสนใจ
       “นี่คุณเนตรอัปสร พยาบาลส่วนตัวของผม เขาจะพักกับผมด้วย”
       “ค่ะๆ ก็คือนอนด้วยกัน เอ๊ย นอนพักด้วย ดิฉันจัดบ้านพักไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญค่ะ”
       ดาลัดเชิญเชตะวันและเนตรอัปสรให้เข้าในบ้านพัก เนตรอัปสรนึกได้เอาห่อของส่งให้พงษ์
       “คุณพายัพฝากงานมาให้คุณพงษ์ค่ะ”
       พงษ์รับห่อของไป
       “ขอบคุณครับ”
       เชตะวันกับเนตรอัปสรก็เดินเข้าไปในบ้าน ดาลัดตามไป พลางแอบบ่นพึมพำกับตัวเอง
       “รู้ทันหรอกน่าว่าคุณเชตจะเอาผู้หญิงมากก แต่ทำเป็นมาอ้างว่าเป็นพยาบาลส่วนตัว หึ...สวยอย่างงี้เหรอ จะเป็นพยาบาล จ้างก็ไม่เชื่อหรอก”
       ดาลัดเดินตามเชตะวันกับเนตรอัปสรเข้าไปในบ้าน พงษ์มองตามอยู่สักครู่ก็โทรหาพายัพ
       “ได้ของ เรียบร้อยแล้วครับคุณยัพ”
       “จัดการตามที่ฉันสั่งให้เรียบร้อยนะพงษ์”
       พายัพกดวางสาย แล้วยิ้มสะใจในอะไรบางอย่าง อาทิตย์มองอย่างสงสัย
       “แกจะให้ไอ้พงษ์มันทำอะไร”
       “ในเมื่อไอ้เชตมันทำผมเจ็บ มันก็สมควรจะต้องได้รับบทเรียนบ้างสิครับพ่อ”
       พายัพยิ้มร้ายในขณะที่อาทิตย์ไม่สบายใจ อย่างไรเชตะวันก็คือลูกคนหนึ่ง แต่อาทิตย์ก็ไม่คิดจะห้ามอะไรพายัพเพราะเขาไม่ได้รักเชตะวันเท่าพายัพ
       
       พงษ์เปิดห่อของออกอย่างระมัดระวัง เห็นเป็นเสื้อเปื้อนเลือดของเชตะวันที่อนงค์บอกว่าจะเอาไปทิ้ง สิทธิ์เดินมาดู
       “เสื้อใครวะพงษ์ เปื้อนเลือดด้วย”
       “เสื้อคุณเชตครับ”
       “แล้วแกเอามาทำไมเนี่ย...”
       พงษ์ยิ้มร้าย
       “จริงๆแล้วคุณสิทธิ์ก็ไม่ได้ชอบคุณเชตใช่มั้ยล่ะครับ ผมดูออกครับ คุณเชตชอบใช้อำนาจทำตัวเหนือคุณสิทธิ์ตลอดเวลา”
       “ฮึ ไอ้เชตดูถูกฉันด้วย ทำยังกับฉันเป็นเพื่อนที่ต้องคอยรับใช้มัน”
       “คุณสิทธิ์อยากแก้แค้นคุณเชตไหมละครับ งั้นคืนนี้ เราออกไปทำอะไรเล่นสนุกๆกัน
       
       เชตะวันกับเนตรอัปสร เตรียมจะนอนแล้ว
       “คุณเข้านอนได้แล้ว วันนี้คุณเจอแต่เรื่องร้ายๆ แล้วก็เดินทางมาเหนื่อยมากแล้ว คุณนอนหลับให้สบายเถอะคืนนี้ ที่นี่ปลอดภัยสำหรับคุณ”
       เนตรอัปสรขำ
       “แต่ฉันเป็นพยาบาลส่วนตัวของคุณนะคะ ฉันควรเป็นฝ่ายดูแลคุณต่างหาก”
       “ไม่...คืนนี้ ผมจะดูแลคุณเอง”
       เซตะวันมองเนตรอัปสรตาเป็นประกาย เนตรอัปสรเขินรีบเมินหน้าหนีแล้วรีบลงนอน เชตะวันยิ้มแล้วปิดไฟลงนอนบ้าง ผีเฟื่องยืนมองจ้องแค้นทั้งคู่อยู่เงียบๆที่มุมห้อง
       
       พงษ์ขี่มอเตอร์ไซค์ ไม่เปิดไฟหน้าเข้าไปในป่าโดยมีสิทธิ์ซ้อนท้ายอยู่
       “เรากำลังจะไปไหนกัน”
       “เดี๋ยวคุณสิทธิ์ก็รู้ครับ”
       พงษ์กดโทรศัพท์โทรออกสั่งงานใครบางคน
       “ลงมือได้”
       
       เชตะวันกำลังนอนหลับอยู่คนละเตียงกับเนตรอัปสร สักครู่ก็มีเศษหินปามาถูกที่หน้าต่างข้างเตียง เชตะวันผุดลุกขึ้นทันที มองไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาคนตะคุ่มๆ เขาตัดสินใจออกไปดู
       
       เชตะวันเดินออกมาจากบ้านพัก เห็นเงาคนวิ่งหนีไปทางด้านหลังบ้าน
       “ใครน่ะ”
       แต่คนนั้นก็วิ่งหนีหายไปในเงามืดแถวป่าไปแล้ว เชตะวันสงสัยมากตัดสินใจวิ่งตามไปดู เขาวิ่งมาตรงที่เห็นคน กวาดตามอง แต่ก็ไม่เห็นใครแต่พอจะหันกลับก็ถูกชาติลูกน้องคนหนึ่งของพายัพจู่โจมเข้าทางข้างหลัง เอาเครื่องช็อตไฟฟ้าช็อตเข้าที่ท้ายทอย เชตะวันกระตุกเฮือกไปทั้งร่างแล้วล้มลงทันที ชาติก้มลงลากร่างไร้สติของเชตะวันไปมาซ่อนในป่า แต่พอเงยหน้าขึ้นก็พบผีเฟื่องพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาแดงวาบน่ากลัวโกรธเกรี้ยวสุดๆ
       “มึงทำอะไรผัวกู”
       ชาติตกใจสุดขีด
       “เว๊ย...ผี”
       ชาติลนลานวิ่งหนี ผีเฟื่องพุ่งตาม แล้วเอื้อมมือไปจับคอชาติเอาไว้ได้ ขาชาติค่อยๆลอยขึ้นจากพื้นทั้งสองข้างกวัดแกว่งไปมา ผีเฟื่องยกร่างชาติขึ้นสูง
       “มึงริอ่านทำร้ายผัวกู มึงต้องตาย”
       ทันใดนั้นก็มีเสียงดังก้องขึ้น
       “หยุด”
       ผีเฟื่องหันไปมองเห็นหลวงปู่มายืนอยู่
       “หยุดทำร้ายคนเสียทีเถิดโยมเฟื่อง บาปกรรมที่โยมก่อ จะเป็นตัวถ่วงทำให้โยมไม่ได้ไปผุดไปเกิดตามภพภูมิที่ควรเสียที”
       “หลวงปู่เป็นใคร อย่ามายุ่งเรื่องของข้า ข้าจะไม่ไปไหนจนกว่าชุนจะไปกับข้าด้วย และไอ้อีหน้าไหนมันบังอาจทำร้ายผัวข้า มันต้องตาย”
       พูดจบเฟื่องก็เหวี่ยงร่างชาติไปที่ต้นไม้ใหญ่สุดแรง หลวงปู่หันขวับไปมองร่างของหลวงปู่ก็ไปปรากฏอีกร่างเป็นร่างนิมิตที่ต้นไม้ใหญ่รับร่างของชาติไว้ไม่ให้กระแทก ชาติล้มลงโดยไม่บาดเจ็บอะไร พอชาติลุกขึ้นได้ก็วิ่งร้องโวยวายเสียงดังเตลิดออกไปเลย ผีเฟื่องจะตาม แต่หลวงปู่ก็มาดักหน้าไว้
       “อย่าทำ...”
       ผีเฟื่องไม่ฟังจะพุ่งผ่านร่างนิมิตของหลวงปู่ไปแต่แล้วร่างหลวงปู่ก็สว่างวาบขึ้น ผีเฟื่องสะดุ้งสุดตัวแล้วก็กรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนจะหายวูบไป...
        
       เชตะวันนอนไม่ได้สติอยู่ตามลำพังในป่า แทบไม่หายใจเลย
        
       โปรดอ่านต่อตอนที่ 21

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
นางมาร ตอนที่ 27 (จบตอน)
นางมาร ตอนที่ 25 - 26
นางมาร ตอนที่ 23-24
นางมาร ตอนที่ 21 - 22
นางมาร ตอนที่ 19 - 20
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 1 คน
50 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
50 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014