หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ 3 ทหารเสือสาว มนต์จันทรา

มนต์จันทรา ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
17 พฤษภาคม 2556 09:47 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
มนต์จันทรา ตอนที่ 5
        มนต์จันทรา ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       สาระวารีพยักหน้าหงึกๆ สาระสะมายิ้มแย้ม ตั้งท่าตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะร้องเพลงเลียนแบบที่แม่เคยร้องไว้
                       “จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง ขอแหวนทองแดงผูกมือน้องข้า”  (จับมือน้องสาวเอาไว้)
                       สาระวารีพักศีรษะลงกับบ่าพี่สาวที่จับมือน้องสาวไว้ เธอฟังเพลงไปเพลินๆ ชำเลืองมองดูพระจันทร์ไป
                       “ขอช้างขอม้า ให้น้องข้าขี่  ขอเก้าอี้ให้น้องข้านั่ง...”
        
                       สาระวารียืนเหงาๆ กอดอก เงยหน้าดูพระจันทร์อยู่คนเดียวที่สนามหน้าบ้านจิตติ  พูดพึมพำ
                       “เสียเวลาเปล่า พระจันทร์ ให้อะไรใครไม่ได้หรอกสะมา”
                       สาระวารีทอดถอนใจยาวออกมา
        
                       เช้าสายวันรุ่งขึ้น สาระวารีสะพายเป้เดินลงมาที่โถงบ้านจิตติ เพื่อเตรียมตัวจะกลับ จิณห์วรานั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอเพื่อนอยู่ที่โซฟารับแขก
                       “เสร็จแต่เช้าเลยนะ”
                       “เช้าอะไรล่ะ เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับ เออ เดี๋ยวเธอพาฉันไปร้านขายของฝากหน่อยสิ”
                       “ได้เลย ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง วันนี้พ่อฉันต้องเข้ากรุงเทพฯกระทันหัน พ่อเลยให้ชวนเธอกลับไปพร้อมกันเลย”
                       “พ่อเธอกลับตอนไหน”
                       “บ่ายๆ...เธอถึงกรุงเทพไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก แต่สบายกว่ากันเยอะ”
                       “พ่อเธอออกปากชวนแล้ว ใครจะขัดได้ล่ะ” 
                       สาระวารีวางเป้ลงที่โซฟารับแขก จิณห์วรากระเซ้า
                       “เธอยังพอมีเวลาแวะไปเที่ยวเกาะยานกอีกรอบนะ”
                       สาระวารีชะงักไป ก่อนโวยเพื่อนกลบเกลื่อน
                       “ประสาท  ฉันจะไปทำไม” 
                       สาระวารีเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะอาหาร จิณห์วรามองตามเพื่อนไปยิ้มๆ อย่างรู้ทัน                     
        
                       ษมาเดินเซ็งๆ อยู่หน้าสนามบ้าน  ในขณะที่แลงกำลังพรวนดินต้นไม้อยู่ใกล้ๆ ลำแพงเดินตามหาษมาออกมา
                       “คุณษมาคะ จะออกไปพระฮามรึเปล่าคะ ลำแพงจะได้เตรียมอาหารใส่ปิ่นโตไปให้”
                       “ฉันสั่งงานให้พิพัชไปทำแทนเรียบร้อยแล้ว”
                       ลำแพงยิ้มดีใจ ที่ษมาจะอยู่บ้านวันนี้
                       “กลางวันนี้จะทานอะไรดีคะ ราดหน้าทะเลหรือข้าวผัดปูดีคะ”
                       ษมาเซ็งๆ
                       “อะไรก็ได้ ฉันกินได้ทั้งนั้นล่ะ”
                       ขณะนั้นเอง  กิ่งไม้จากต้นไม้ใหญ่ข้างๆ ก็หักตกลงมาเกือบโดนแลง จนแลงตกใจ ลำแพงก็ตกใจร้องออกมา ษมาเงยหน้ามองก่อนสั่งแลง
                       “กิ่งไหนที่มันจะหักก็ตัดทิ้งซะเลยโดนฝนโดนพายุมาหลายรอบแล้ว”
                       “ครับคุณษมา”
                       ษมาเดินทอดอารมณ์ไปทางชายหาด ลำแพงมองตามไป
                       แลงรีบมาคุยกับพี่สาว
                       “วันนี้คุณษมาดูแปลกๆไปนะพี่”
                       ลำแพงไม่พอใจ
                       “แปลกตั้งแต่กลับมาเมื่อวานแล้ว  ดูเบื่อๆเซ็งๆ ยังไงบอกไม่ถูก”
                       แลงยิ้มพูดอย่างไม่คิดมาก
                       “สงสัยจะคิดถึงนักข่าวคนนั้น”
                       ลำแพงตวาดใส่ทันที
                       “หุบปากไปเลยนะไอ้แลง คุณษมาจะไปคิดถึงมันทำไม”
                       “แหม มันอดคิดไม่ได้หรอกพี่”
                       ลำแพงตวาด
                       “ยังอีก  กิ่งไม้มันน่าตกมาใส่หัวกบาลเอ็งจริงๆ เลยจำเอาไว้  ยัยนักข่าวนั่นก็เหมือนพายุ  ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป”
                       ลำแพงเดินหงุดหงิดกระฟัดกระเฟียดกลับเข้าไป แลงได้แต่ถอนใจ ก่อนเงยหน้ามองกิ่งไม้แห้งกิ่งต่างๆ บนต้นไม้สูงไป

มนต์จันทรา ตอนที่ 5
        ภายในร้านขายของฝาก สาระวารีเลือกซื้อของฝากไปเรื่อยๆ จิณห์วราเดินยิ้มแย้มมากระเซ้า จิณห์วราตีหน้าตาย
                       “คุณษมาโทรมารึยัง”
                       สาระวารีลืมตัว  หน้าจ๋อยๆบอก “ยัง”
                       จิณห์วราแอบยิ้ม ขำเพื่อน สาระวารีฉุกคิดขึ้นได้ รีบแก้ทันที
                       “แล้วทำไมเค้าต้องโทรมาด้วยล่ะ เค้าไม่ได้มีธุระอะไรกับฉันซะหน่อย”
                       “แต่แกกำลังจะกลับแล้วนะ เค้าน่าจะโทรมาอวยพรให้เดินทางปลอดภัย หรือไม่โทรมาถามซักหน่อย ว่าเป็นไงบ้าง ใกล้ถึงรึยัง”
                       สาระวารีหน้าบึ้งตึง
                       “เค้าจะทำเพื่ออะไร  ฉันก็แค่มาสัมภาษณ์เค้าไม่กี่วัน สัมภาษณ์เสร็จก็จบ”
                       จิณห์วราอยากรู้อยากเห็น
                       “จบจริงเหรอ”
                       สาระวารีจ้องหน้า ท่าทางเริ่มเอาเรื่อง
                       “แกจะเอายังไงกับฉัน  ต้องให้ฉันตอบยังไงแกถึงจะพอใจ ว่ามาเลย”
                       จิณห์วราแหยๆ
                       “จ้ะๆ กลัวแล้ว  กลับกรุงเทพไปอย่าลืมฉีดวีคซีนนะน่าจะครบปีแล้วล่ะ ดุชะมัดเลย”
                       สาระวารีเงื้อง้าของฝากในมือจะฟาดใส่เพื่อน จิณห์วราต้องรีบเดินหนีไป
                       สาระวารีตาเขียวมองตามเพื่อนไป ก่อนจะมีสีหน้าขรึมๆไปเล็กน้อย  ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า เพื่อนพูดถูก ษมาน่าจะโทรมาถามไถ่บ้างก็ไม่โทร เธอบ่นพึมพำอย่างน้อยใจ
                       “โทรมาหน่อยก็ไม่ได้”
        
                       ษมามีสีหน้าลังเล ยืนมองโทรศัพท์มือถือในมืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหน้าบ้าน ษมาตัดสินใจจะกดโทรออก ก็ยั้งไว้ แล้วพึมพำ
                       “โทรไปบ่อยๆ จะรำคาญซะมากกว่า”
                       ษมาตัดสินใจไม่โทร... แลงเดินถืออุปกรณ์ตัดแต่งกิ่งต้นไม้มา
                       ไม่คาดคิด  กิ่งไม้แห้งท่อนโตหักร่วงลงมาตรงตำแหน่งที่ษมายืนอยู่พอดี  ษมาไม่ทันระวัง แลงเห็นตกใจมาก
                       “คุณษมา ระวังครับ” 
                       แลงรีบทิ้งอุปกรณ์วิ่งไปหาษมาทันที หน้าตาตื่นตระหนก
        
                       สาระวารีสะพายเป้เตรียมตัวจะกลับเดินมาที่รถหรูของจิตติที่จอดอยู่หน้าบ้าน จิณห์วราช่วยถือถุงของฝากออกมา คนขับรถรีบมาช่วยรับของไปเก็บไว้ท้ายรถ
                       จิณห์วราจับมือเพื่อน
                       “ฉันส่งเธอแค่นี้แล้วกัน”
                       สาระวารีมีสีหน้ายิ้มแย้ม
                       “ขอบใจมากนะจิณห์”
                       จิณห์วราสวมกอดสาระวารีเอาไว้
                       “ว่างๆ แวะมาเที่ยวอีกนะ โชคดีปลอดภัยนะจ๊ะ” 
                       สาระวารียิ้มแย้ม
                       “ย่ะ เธอก็มีน้องซะทีเถอะ เอาแต่เที่ยวอยู่นั่นล่ะ แก่ขึ้นทุกวันแล้ว”
                       จิณห์วราแอบเคืองว่าแก่
                       “ก็รอเธอมีแฟนก่อนนี่แหละย่ะ ฉันถึงจะยอมท้อง”
                       “อ้าว เกี่ยวอะไรด้วยล่ะ ฉันเป็นติ่งในมดลูกเธอรึไง”
                       ทันใดนั้นเอง  เสียงโทรศัพท์มือถือของสาระวารีก็ดังขึ้น สาระวารีดู ไม่คุ้นกับเบอร์โชว์ จิณห์วรากระเซ้าทันที
                       “เจ้าพ่อโทรมารึเปล่าจ๊ะ”
                       “ประสาท  เบอร์ใครก็ไม่รู้ … ฮัลโหล”
                       จันเลากำลังยืนคุยโทรศัพท์มือถือที่มุมหนึ่งในโถงบ้านษมาที่เกาะยานก
                       “ผมจันเลาพูดนะครับคุณวารี คุณวารีถึงกรุงเทพรึยังครับ”
                       “กำลังจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ  มีอะไรรึเปล่าคะ”
                       จันเลารีบรายงานไปทันที
                       “คุณษมาได้รับอุบัติเหตุนะครับ”
                       สาระวารีมีสีหน้าตกใจปนห่วง
                       “ตอนนี้นอนซมไข้ขึ้นสูงเลยครับ”
                       สาระวารีคุยมือถือด้วยความเป็นห่วง
                       “แล้วพาไปหาหมอรึยังคะ”
                       “คุณษมาไม่ชอบนอนโรงพยาบาลครับ ผมก็เลยไปรับหมอมารักษาที่นี่แทน  แต่ผมไม่เคยเห็นคุณษมาเจ็บหนักขนาดนี้เลยนะครับ ตอนนี้เพ้อเรียกแต่ชื่อคุณตลอดเลย”
                       สาระวารีหน้าเครียดไป รู้สึกเป็นห่วงเขามาก จันเลาพูดผ่านโทรศัพท์ต่อ
                       “ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป คุณแวะมาเยี่ยมคุณษมาหน่อยได้มั้ยครับ คุณษมาจะได้มีกำลังใจดีขึ้น”
                       สาระวารีมองเหล่จิณห์วราอย่างเกรงใจเพื่อน
                       “แต่ฉันกำลังจะกลับแล้วนะคะ”
                       จันเลามีสีหน้าลุ้นๆ อยากให้มา เขาบอกไปว่า
                       “เลื่อนเป็นพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอครับ เดี๋ยวผมให้ฃกูซอไปรับ  แล้วพรุ่งนี้ผมจะจัดรถไปส่งคุณถึงกรุงเทพเลย”
       
                       สาระวารีมีสีหน้าลังเล สองจิตสองใจ ไม่รู้จะเอาไงดี

มนต์จันทรา ตอนที่ 5
        เวลาเย็น กูซอขับเรือมาจอดเทียบท่าเรือเกาะยานก พอเรือจอดสนิท สาระวารีก็รีบลงจากเรือทันที แล้วรีบตรงไปที่บ้านของษมา โดยไม่รอกูซอเลย
        แลงหอบกิ่งไม้ไปทิ้งผ่านมา พอเห็นสาระวารีเข้าก็แปลกใจ เธอไม่สนใจ รีบเดินลิ่วไปเข้าบ้านด้วยความเป็นห่วงษมา
        กูซอเดินตามหลังมาพร้อมเป้สัมภาระและถุงของฝากของสาระวารี
        “คุณนักข่าวแกกลับมาทำไมวะกูซอ”
        “จะกลับมาทำไมก็ไม่ใช่เรื่องของเอ็ง มันเรื่องของเจ้านายเค้า”
        กูซอยิ้มหน้าเป็นแล้วเดินเลี่ยงไป ปล่อยให้แลงมองตามด้วยความงุนงง
       
        สาระวารีกำลังจะเดินเข้าบ้าน แต่ลำแพงเดินสวนออกมาพอดี ลำแพงตกใจมาก นึกไม่ถึง
        “อ้าวคุณ...ไหนว่ากลับไปแล้วไงล่ะ”
        สาระวารีพูดอย่างร้อนใจมาก
        “ฉันมาเยี่ยมคุณษมา”
        ลำแพงโกรธ แต่พยายามระงับอารมณ์ไว้
        “เพิ่งจะลากันเมื่อวาน จะไม่กลับมาเยี่ยมเร็วไปหน่อยเหรอคะ”
        “ถ้าคุณษมาไม่ป่วย ฉันก็คงไม่มาหรอกค่ะ”
        ลำแพงงง
        “คุณษมาป่วยเหรอคะ ดิฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย คุณเอาที่ไหนมาพูด”
        “ก็คุณษมาได้รับอุบัติเหตุ กิ่งไม้ตกใส่ศีรษะอย่างแรงจนสลบไปไม่ใช่เหรอคะ”
        ลำแพงหน้าตาเหรอหราด้วยความงง จันเลาเดินออกมาจากข้างใน มาขัดจังหวะพอดี
        “มาถึงแล้วเหรอครับคุณวารี เชิญเลยครับ คุณษมารออยู่”
        สาระวารีรีบเดินตามจันเลาเข้าข้างในไปทันที ลำแพงมองตามด้วยความสงสัยมากแล้วพึมพำ
        “ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลยล่ะ”
        ลำแพงสีหน้าร้อนใจขึ้นมา รีบเดินไปเข้าครัว
       
        จันเลาเปิดประตูห้องนอนษมาให้สาระวารีเข้าไป
        “เชิญครับ”
        จันเลาปิดประตูห้องแล้วล่าถอยออกไป ด้วยสีหน้ายิ้มๆ พอสาระวารีเข้าห้องนอนมาก็เห็นษมานอนซมอยู่บนเตียง บนศีรษะพันผ้าพันแผลไว้ เธอทั้งสงสาร ทั้งเป็นห่วงเขาสุดๆ เธอนั่งลงใกล้ๆเขาแล้วจับหน้าผาก
        “ตัวไม่ร้อนแล้วนี่นา”
        ษมาค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น
        “วารี”
        ษมาพยายามจะลุก แต่ปวดหัวร้อง “โอ้ย” ขึ้นมา
        สาระวารีประคองษมาขึ้นมานั่ง
        “อย่าเพิ่งรีบลุกสิคะ”
        “มาได้ยังไงครับเนี่ย”
        “จันเลาโทรไปบอก แล้วให้กูซอไปรับมาน่ะค่ะ”
        “จันเลาก็จริงๆเลย ไม่รู้จะโทรไปรบกวนคุณทำไม”
        “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
        “ขอบคุณมากนะที่อุตส่าห์แวะมา”
        ษมามองสาระวารี ด้วยสายตาซึ้งใจ จนเธอที่ยิ้มบางๆอยู่ต้องหลบดวงตาคู่นั้น
        “ผมอายคุณจริงๆเลย โดนทั้งปืนทั้งระเบิดไม่เป็นอะไร แต่กลับมาล้มหมอนนอนเสื่อเพราะโดนกิ่งไม้หล่นใส่”
        สาระวารียิ้มๆ
        “อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ตลอดล่ะค่ะ ถึงคุณจะดวงแข็งแค่ไหน ก็ต้องมีวันพลาดจนได้ แล้วนี่คุณจะไม่ไปโรงพยาบาลจริงๆเหรอคะ โดนกระแทกที่ศีรษะไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ น่าจะไปเช็คให้ละเอียดซะหน่อย”
        “ไม่ดีกว่า ผมไม่ชอบนอนโรงพยาบาล”
        “ว่าแต่ฉันดื้อ คุณก็ดื้อเหมือนกันแหละ”
        ษมามองหน้าสาระวารีนิ่งๆ ได้แต่ยิ้มเอ็นดู
        สาระวารีเห็นยิ้มมาก็บุ้ยปากกลับไป ษมายังมองหน้าเธอนิ่ง จนเธอชักอึดอัด จ
        “กล้ามเนื้อปากเป็นตะคริวเหรอคะ ยิ้มอยู่ได้”
        ษมาขำออกมาเบาๆ สาระวารีทำหน้าตางอน เอาแต่ใจ
        “คุณหายแล้วมั้ง กลับดีกว่า”
        สาระวารีจะลุก ไม่คาดคิดษมาปาดมือไปจับมือสาระวารีเอาไว้ เธออึ้งไป ขาขยับตัวไม่ออกเลยทีเดียว รู้สึกวูบวาบบอกไม่ถูก กะอีแค่ถูกเค้ากุมมือเอาไว้
        “ไหนๆ ก็มาแล้ว พักที่ยานกเป็นเพื่อนผม อีกคืนแล้วกัน”
        ษมามีสีหน้าแววตาขอร้อง สาระวารีหน้านิ่งๆไม่ตอบอะไรได้แต่ดึงมือออกมา แล้วลุกขึ้นหันเดินไป
       ษมามีสีหน้าผิดหวัง เสียงอ่อย
        “จะไปจริงๆ เหรอครับ”
        “ค่ะ”
        สาระวารีหันมาหน้าบึ้งใส่ ษมาจ๋อยสนิท
        “ช้าอีกนาทีเดียว ราดแน่ๆ”
        สาระวารีค้อนใส่แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ ษมายิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ
       
        ทันทีที่สาระวารีเข้าห้องน้ำและปิดประตูห้องน้ำก็แอบอมยิ้มอยู่ในที

มนต์จันทรา ตอนที่ 5
        ลำแพงกำลังทำข้าวต้มกุ้งอยู่ในครัว แลงเดินเข้ามาในครัวก็แปลกใจ
        “ใครจะกินข้าวต้มตอนเย็นเหรอพี่”
        “ก็คุณษมาน่ะสิ ไม่สบายตอนไหนก็ไม่รู้ ไม่บอกกันซักคำ แม่นักข่าวนั่นก็หูไวตาไวจริงๆ เราอยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ยังไม่รู้เลย”
        ลำแพงสีหน้าหมั่นไส้ แลงแปลกใจเข้าไปอีก
        “แกก็เหมือนกัน คุณษมาไม่สบาย ทำไมไม่บอกฉันไอ้แลง”
        “อ้าว พี่ยังไม่รู้แล้วฉันจะรู้ได้ไงล่ะ ตกลงคุณษมาป่วยเป็นอะไรเหรอพี่”
        “ก็กิ่งไม้หล่นใส่หัวคุณษมาจนสลบไปน่ะสิ ฉันบอกแล้วใช่มั้ย ว่าให้แกรีบจัดการตัดแต่งให้เรียบร้อย มัวแต่โอ้เอ้อยู่นั่นแหละ”
       
        “เข้าใจผิดแล้วพี่ ตอนนั้นฉันก็อยู่ คุณษมาหลบทัน ไม่โดนแม้แต่ปลายผม”
        ลำแพงอึ้งไป
        “ฉันกำลังจะปีนขึ้นไปตัดอยู่พอดี กิ่งมันดันหักลงมาซะก่อน ก็ไอ้ต้นเดิมนั่นแหละ โอ๊ย ถ้าคุณษมาโดนขนาดนั้น ฉันคงโดนไล่ไปทำงานที่พระฮามแล้ว”
        ลำแพงหน้าเครียดขึ้นมาทันที
        “แกพูดจริงแน่นะ”
        แลงฉุกคิดแล้วขำๆ
        “ฉันจะไปโกหกพี่ทำไม แบบนี้ป่วยการเมืองแหงๆ”
        ลำแพงหน้าตาโกรธแค้นขึ้นมา
        “หาเรื่องให้คุณวารีกลับมาเยี่ยมแน่ๆ ไม่น่าเชื่อคุณษมาจะเล่นลูกไม้นี้”
        ลำแพงตวาดลั่นครัว เสียงแข็ง ตาดุ
        “ไปขำที่อื่นเลยไป”
        แลงจ๋อยสนิทไป ค่อยๆเดินออกจากห้องครัวไป
        ลำแพงสีหน้าแววตาโกรธจัด ปรี๊ดมาก เดินไปยกหม้อข้าวต้มเททิ้งลงอ่างล้างจานพรวดๆ ก่อนจะทิ้งหม้อ ปาทัพพีตามลงอ่างไปจนหมด
        ลำแพงกำมือเกร็งแน่น หน้าเกร็ง ตาโกรธจัด งวดนี้เจ็บแปลบที่สุด ริมฝีปากมีอาการกระตุกๆ แปลกๆ
       เย็นต่อเนื่อง โศภีเดินคุยโทรศัพท์มือถือ ด้วยสีหน้าหมั่นไส้มาที่โถงนั่งเล่นในบ้าน ลำแพงคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเจ็บใจปนชิงชังอย่ในบริเวณสวน
        “คิดดูสิคะ ผู้ชายอย่างคุณษมายังแกล้งป่วยเพื่ออ้อนให้มันกลับมาหา อีกไม่นานมันคงจะฮุบทั้งตัว
       ทั้งคาสิโน”
        โศภีคุยมือถืออย่างขำหยัน
        “นึกว่าฉันเป็นเด็กอมมือรึไงคะคุณแม่บ้าน คุณไม่มีปัญญาจะจัดการเอง ก็เลยคิดจะยืมมือฉัน ฉันไม่โง่พอจะเป็นหุ่นเชิดให้ใครหรอกนะ”
        ลำแพงน้ำเสียงแดกดันอยู่ในที
        “ถ้าคุณคิดอย่างงั้นก็ตามใจเถอะค่ะ ดิฉันแค่เห็นว่า คุณเพียรพยายามตามจับคุณษมามานาน ถ้าจู่ๆ มีใครมาชุบมือเปิบไป มันก็น่าเสียดายแทน”
        โศภีถูกแทงใจดำ ก็เจ็บใจมาก
        “ไม่ต้องมาเสแสร้งห่วงใยฉันหรอกย่ะ แกเกลียดฉันยังกะอะไรดี ทำไมฉันจะไม่รู้”
        “ค่ะ ดิฉันไม่ชอบคุณ แต่ดิฉัน ไม่ชอบแม่นักข่าวนั่นมากกว่า คุณเองก็เกลียดยัยนั่นไม่แพ้ดิฉันเหมือนกัน ไม่ใช่เหรอคะ”
        โศภีสะแหยะยิ้มอย่างรู้ทัน
        “แล้วทำไมฉันต้องช่วยแกด้วย ถึงฉันเขี่ยนังนักข่าวนั่นออกไปได้”
        โศภีขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ
        “ษมาก็ไม่กลับมาสนใจฉันอยู่ดี...ฉันไม่โง่เป็นเครื่องมือแกหรอก”
        โศภีกดตัดสายไป ลำแพงมีสีหน้าเจ็บใจมาก คิดหาหนทางอื่นเล่นงานสาระวารีแทน
       
        พิพัชเดินรีบร้อนกลับขึ้นมาที่ระเบียงหน้าบ้านษมา สวนกับจันเลาที่เดินออกมาจากข้างใน
        “อ้าว กลับมาแล้วเหรอะ ไหนว่าจะค้างที่พระฮาม”
        พิพัชสีหน้าเครียดบอก
        “จะค้างได้ยังไง คุณษมาเจ็บหนักขนาดนี้”
        จันเลาแปลกใจ
        “อ้าว รู้ได้ไง”
        “คนงานที่พระฮามลือกันสนั่น”
        จันเลาตกใจ ไม่คิดว่าข่าวลือจะเพี้ยนไปขนาดนี้
        “แกก็เหลือเกินเลย คุณษมาเจ็บขนาดนี้ แทนที่จะพาไปโรงพยาบาล”
        พิพัชส่ายหน้าก่อนตัดบท
        “ฉันไปดูคุณษมาก่อน”
        จันเลาคว้าแขนพิพัชไว้
        “เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว จะเข้าไปเป็นก้างขวางคอนายทำไมล่ะ”
        พิพัชทำสีหน้างงงวย จันเลายิ้มกริ่ม
        “คุณวารีดูแลอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”
        พิพัชแปลกใจ
        “นักข่าวนั่นกลับกรุงเทพฯไปแล้วไม่ใช่เรอะ”
        จันเลายิ้มๆ
        “กำลังจะกลับ แต่เจอแผนเรียกร้องความสนใจของนายเราซะก่อน เลยต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน”
        “สรุปตกลงคุณษมาเจ็บจริงรึเปล่า”
        “โอ๊ย เข้าใจยากซะจริง อย่าไปรบกวนเจ้านายเลย เค้ากำลังมีความสุข”
        จันเลายิ้มขี้เล่นลากแขนพิพัชพาลงไปจากบ้าน
       
        พิพัชแม้จะเดินตามจันเลาไปตามแรงลาก แต่ก็ยังมองไปทางตัวบ้าน สีหน้าเป็นห่วงษมาอยู่ดี และไม่ไว้ใจสาระวารี
       
       จบตอนที่ 5
       
       อ่านต่อตอนที่ 6 เวลา 17.00น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มนต์จันทรา ตอนที่ 13 อวสาน
มนต์จันทรา ตอนที่ 12
มนต์จันทรา ตอนที่ 11
มนต์จันทรา ตอนที่ 10
มนต์จันทรา ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 53 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 52 คน
99 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
1 %
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอถามหน่อยค่ะค่ะ
ทำไมสาระวารี ถึงทำเหมือนไม่รู้จักษมาค่ะ ในเมื่อเรื่องมายาตวัน ก็ยังรู้จักกันอยู่เลยย ใครรู้รบกวนหน่อยนะค่ะ อยากรู้มากค่ะ
ขอบคุณล่วงหน้านะค่ะ
สงสัยมากก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบๆๆๆๆๆ ไลค์ๆๆๆๆๆๆ
p.qandl@yahoo.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อย่าตายน้าาา 5555
สนุกๆๆๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014